Oι Ι want the Moon ιδρύθηκαν στην Αθήνα το 2011 και έκτοτε τα μουσικά τους όργανα πάλλονται σε ρυθμούς hardcore και Punk.
H σύνθεσή τους είναι :Alex (ex "Αρνητική Στάση", "ThisGhost") φωνητικά, T1 (ex "ThisGhost") κιθάρα, Mel (ex "Χειμερία Νάρκη", "Straighthate") μπάσο και Bill drums.
Μέχρι σήμερα οι κυκλοφορίες τους είναι self-reasled. Συγκεκριμένα το 2011 κυκλοφόρησε το demo "Demon 2011" με έξι ζωντανές ηχογραφήσεις δικών τους κομματιών και το 2013 κυκλοφόρησε ένα 10'΄ LP που περιέχει τέσσερα κομμάτια οι ηχογραφήσεις των οποίων έγιναν στο Deva Soundz Studios.
Οι I want the Moon έχουν εμφανιστεί ζωντανά σε διάφορα αυτοοργανωμένα στέκια και καταλήψεις τόσο εντός όσο και εκτός Αθηνών.
Βιβλίο επικεντρωμένο στο βρετανικό punk και το new wave της δεκαετίας 1975-1985. Το κείμενα του βιβλίου προέρχονται από μπροσούρες με το βιβλίο να χωρίζεται σε δύο ουσιαστικά κεφάλαια, το «Το τέλος της μουσικής» και το «Ο αργός θάνατος του rock n’ roll» που αντίστοιχα χωρίζονται σε υπο ομάδες.
Α. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Η Επανάσταση της Καθημερινής Αλλοτρίωσης
Οι Αποχαυνωμένοι Λευκοί και το πανκ
Επαναστατική Μουσική και Κρατική Ηθική
Μουσική όλη τη μέρα κάνει τον... τεμπέλη πέρα
Β. Ο ΑΡΓΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ROCK 'N' ROLL
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Περισσότερο από κάθε άλλη μορφή τέχνης, η μουσική αποπνέει μια αίσθηση ζωής, εισάγοντας το παιχνίδι, τον έρωτα, το σεξ και τους ρυθμούς του σώματος. Ακόμα και αν προτίθεσαι να διαχωρίσεις τον Χέντριξ -μουσικό ισάξιο του Τσάρλι Πάρκερ- από τα ρεύματα που δίχασαν την Αμερική στα τέλη της δεκαετίας του '60, αυτό είναι κάτι αδιανόητο. Η Ποπ καταστρέφει τη μουσική, πάρτε για παράδειγμα την ψυχαγωγία. Πριν ο καπιταλισμός αρχίσει να παράγει μαζικά την διασκέδαση σαν εμπόρευμα, οι άνθρωποι την δημιουργούσαν μόνοι τους. Πριν γίνουν εμπορεύματα τα τραγούδια και τα μουσικά όργανα, οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούσαν να τα παράγουν μόνοι τους· και αυτό έκαναν. Η καπιταλιστική διασκέδαση σημαίνει ν' αγοράζεις εισιτήριο για τον κινηματογράφο, τη συναυλία, το γήπεδο κ.λ.π και να το "καταναλώνεις". Φυσικά δεν υπάρχει τίποτα το κακό σ' αυτή καθαυτή τη μαζική διασκέδαση, σαν ένα μέσο ψυχαγωγίας. Υπάρχει όμως η τάση αναγωγής "κάθε" μορφής ψυχαγωγίας σ' αυτό το τυποποιημένο πρότυπο: συμβατική, παθητική, ούτε ατομική ούτε συλλογική, μη δημιουργική, μαζικά παραγόμενη.
Όλα άρχισαν τo 1977 όταν η συντάκτρια μόδας Caroline Baker δώρισε στον Don Letts, DJ του περίφημου Roxy club, μια κάμερα Super 8. Για τρεις μήνες ο Don Letts "τραβούσε" με την κάμερά του όλα τα τεκταινόμενα στο βασίλειο του Roxy.
Κάπως έτσι λοιπόν γενήθηκε ένα από τα δυνατότερα ντοκιμαντέρ στην ιστορία της μουσικής και ιδιαίτερα του νεο-εμφανιζόμενου τότε punk. To The Punk Rock Movie αποτελεί μνημείο γιατί γυρίστηκε όταν έπρεπε και μας δείχνει το πρωτόλειο υλικό όλων των μεγάλων ονομάτων της punk χωρίς στημένα πλάνα, κλακέτες, ρετούζ, photoshop κλπ ψηφιακά κόλπα.
Στις 90 αυτές ημέρες που ο Letts κρατούσε συνεχώς την κάμερα στα χέρια του κατάφερε να καταγράψει μερικές από τις ιστορικότερες στιγμές της παγκόσμιας μουσικής ιστορίας.
Ανάμεσα στα συγκροτήματα που περνούν, με ζωντανές τους εμφανίσεις, μπροστά από την Super 8 είναι: The Clash, Sex Pistols, Wayne County & the Electric Chairs, Generation X, Slaughter and the Dogs, The Slits, Siouxsie and the Banshees, Eater, Subway Sect, X-Ray Spex, Alternative TV και ο Johnny Thunders and The Heartbreakers.
Όλες οι ζωντανές εμφανίσεις των συγκροτημάτων είναι από το Roxy εκτός από των Sex Pistols που είναι από το The Screen On The Green του Λονδίνου στις 3 Απριλίου 1977 και είναι η πρώτη δημόσια εμφάνιση του Sid Vicious με την μπάντα που έμελλε να αλλάξει τα πάντα.
Το The Punk Rock Movie προβλήθηκε σε περιορισμένες αίθουσες το 1978 και έκτοτε κυκλοφόρησε σε VHS το 1980 (Danton Video). το 1992 (Studio K7) και τελικά σε DVD τόσο το 2006 όσο και το 2008.
Δείτε το ολόκληρο και δυναμώστε την ένταση των ηχείων σας. Η ποιότητα δεν είναι και η καλύτερη δυνατή αλλά παρόλα αυτά δεν χάνεται σχεδόν τίποτα από την μαγεία του The Punk Rock Movie. Καλή σας και μας προβολής.
Η κουβέντα για το ποιό ήταν το πρώτο Ελληνικό punk-new wave συγκρότημα κρατάει χρόνια. Συνήθως καταλήγει στο ότι οι Παρθενογένεσις ήταν η απαρχή του ελληνικoύ new wave και στους Magic De Spell οι οποίοι συγκατελάγονται στους πρωτοπόρους του είδους στην χώρα μας.
Πλεόν όμως στο ιστορία παίρνουν μέρος και με πρωταγωνιστικό ρόλο και οι The Τrash. Ποιοί όμως είναι οι Trash και γιατί λίγα πράγματα είναι γνωστά για το συγκρότημα που πιθανόν είναι το πρώτο Ελληνικό new wave συγκρότημα?
Οι Trash λοιπόν δημιουργήθηκαν το 1977 από τον Γιάννη Μπελτέκα (οι Παρθενογένεσις το 1978). Η συνθεσή του γκρουπ άλλαζε συνεχώς μιας και από το υπόγειο του σπιτιού του, στον Νέο Κόσμο, όπου γίνονται οι πρόβες, περνούν όλο και περισσότεροι μουσικοί. Τελικά η σύνθεση των Trash σταθεροποιείται ως εξής: Γιάννης Μπελτέκας (κιθάρες, πλήκτρα, φωνή), Γιώργος Γκιουζέλης (Lead κιθάρα), Νίκος Πάνος (Μπάσο) και Στέλιος Χατζηκρεμύλης (ντραμς).
Το όνομα του συγκροτήματος προέκυψε όταν ο Μπελτέκας επισκέφθηκε μια μικρή ανεξάρτητη και αφού άκουσαν δυο τραγούδια η απάντησή τους ήταν "This is trash"!
Στην αρχή οι Trash παίζαν διασκευές με πολύ σκληρό ήχο. Αυτό άρχισε ν' αλλάζει όταν ο Μπαλτέκας αποφάισε να εμπλουτίσει το ρεπερτόριό τους με δικές του συνθέσεις, κάτι που είχε ως αποτέλσεμα το 1979 οι Trash να παίζουν κυρίως δικά τους κομμάτια και ελάχιστες διασκευές.
Οι Trash το 1978 εμφανίζονται στην εκπομπή "'Ερευνα" της τότε ΕΡΤ με τίτλο "Το Πανκ στην Ελλάδα" ως το μοναδικό ίσως εκείνη την στιγμή Ελληνικό συγκρότημα του είδους.
Το καλοκαίρι του 1979 εμφανίζονται στο club 2001 στην Πλάκα κάθε μέρα όπου σφυρηλατήθηκε ο ήχος τους και αποκτήσαν φανατικό κοινό. Για τις εμφανίσεις στο 2001 ο Μπελτέκας θα μας πει "..Το μαγαζί δεν είχε καν μικροφωνική εγκατάσταση κι έπρεπε να
αυτοσχεδιάσουμε με δικά μας μικρόφωνα κι ενισχυτές για να ακουγόμαστε
καλά.."
To 1980 αρχίζουν ηχογραφήσεις για το άλμπουμ τους που ήταν να κυκλοφορήσει από την CBS, κάτι που τελικά δεν έγινε ποτέ. Αρκετά από το κομμάτια που ηχογραφήθηκαν τότε θα χρησιμοποιηθούν στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Γιάννη Μπαλτέκα με τίτλο Yannis Beltekas (WEA – 58302) για το οποίο ο ίδιος μας αποκάλυψε πως "..Για την ηχογράφηση του πρώτου μου δίσκου (Φεβρ. 1981) και ως φόρος τιμής στο συγκρότημα, οι ενορχηστρώσεις των τραγουδιών έμειναν ακριβώς οι ίδιες όπως όταν τα παίζαμε με τους Τrash. Απλώς έπαιξα και τις lead κιθάρες αφού ο Γιώργος Γκιουζέλης είχε φύγει πλέον για ΗΠΑ. Το μόνο τραγούδι που έφτιαξα απ' την αρχή ήταν το "The Men Behind The Glass...".
Το κομμάτι I Κnow Your Game ήταν να αποτελέσει το πρώτο single των Trash, κάτι που δεν τελικά δεν υλοποιήθηκε καθώς τα μέλη (εκτός Μπελτέκα) δεν θέλησαν να δεσμευτούν με συμβόλαια - γεγονός που σηματοδότησε και τη διάλυση του group λίγο αργότερα. Η τελευταία φορά που έπαιξαν μαζί ως συγκρότημα ήταν τον Αύγουστο του 1980.
Hints and Tips (δια χειρός Γιάννη Μπελτέκα)
Μετά την διάλυση των Trash, ο ντράμερ μας συμμετείχε στους Παρθενογένεσις ενώ έπαιξε και στο πρώτο σινγκλ των Villa 21.
Ο Βασίλης Παλαιοκώστας (Billy Load - μετέπειτα Παρθενογένεσις και Statues In Motion) έπαιξε πλήκτρα στους Trash το 1978 για 1-2 μήνες.
Στην πρώτη μας εμφάνιση με άλλα συγκροτήματα σε συναυλία σε κινηματογράφο της Πατησίων (1978) προκλήθηκαν βίαια επεισόδια μεταξύ του κοινού όταν τραγουδιστής γκρουπ "κλασικού ροκ" μας παριουσίασε ως "κάτι πάνκηδες"! Υποθέτω ότι αυτή ήταν η πρώτη εμφάνιση new wave γκρουπ στην Ελλάδα.
Στα πρώτα demo για την εταιρία CBS (1980), μπάσο έπαιξε ο Νίκος Πορτοκάλογλου με τον οποίο έκανα παρέα τότε - κι αφού ο Νίκος Πάνος είχε πάει ήδη στρατό. Το ίδιο κάναμε και στην ηχογράφηση του πρώτου μου δίσκου.
Ένα ακόμα τραγούδι μου που παίζαμε με τους Trash, το "Straight On Til
Morning" εμφανίζεται στο δεύτερο δίσκο μου (1983). Άλλα τραγούδια που
είχα γράψει και παίζαμε live με το συγκρότημα, δεν κυκλοφόρησαν ποτέ.
*******Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Γιάννη Μπελτέκα για τις πληροφορίες που μας έδωσε καθώς και για τις ανέκδοτες φωτογραφίες που μας έστειλε. Τα κομμάτια που υπάρχουν στην ανάρτηση είναι από το ιστολόγιο http://freedomgreece.blogspot.gr/ του Μανώλη Νταλούκα, Το ίδιο και η φωτογραφία έξω από το μαγαζί Punk. Aπό το ίδιο ιστολόγιο αντλησαμε και άλλες πληροφορίες σχετικά με τους Trash.
Στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης και στην οδό Bowery το 1973 στην θέση μιας τυπικής συνοικιακής pub ανοίγει το CBGB (από τα αρχικά των λέξεων Country, BlueGrass, Blues). Ένα club που έχει συνδέσει το όνομά του με την ιστορία της ροκ μουσκής μιας και θεωρείται ο τόπος γέννησης του αμερικάνικου punk κινήματος.
To 1976 οι Ivan Kral (Τσέχος κιθαρίστας της Πάτι Σμιθ) και Amos Poe σκηνoθετούν και γυρίζουν σε ασπρόμαυροο 16mm φιλμ τη γέννηση της punk σκηνής του CBGB και των μεγάλων αστέρων της όπως ο Iggy Pop οι Blondie και η Patti Smith μέσα από τις ζωντανές τους εμφανίσεις στο club θρύλος.
Η 55 περίπου λεπτών D-I-Y ταινία αρχικά προοριζόταν για ιδιωτική χρήση και ο Ivan Kral χρησιμοποίησε την κάμερα μόνο για την καταγραφή εικόνων και όχι ήχων. Στην συνέχεια μαζί με τον Amos Poe επιμελήθηκαν και έντυσαν μουσικά την εικόνα με ηχογραφήσεις διαφόρων συγκροτημάτων, δημιουργώντας έτσι μια ταινία βρισκόμενη και κρεμάμενη κάπου ανάμεσα στο (αποκαλούμενο) rockumentary και στα μουσικά βίντεοκλιπ.
Ο τίτλος (The Blank Generation) είναι δανισμένος από το ομώνυμο EP (και τραγούδι) των Richard Hell and the Voidoids που κυκλοφόρησε επίσης το 1976 ενώ στην ταινία μεταξύ άλλων εμφανίζονται : Joey Ramone, Debbie Harry, Richard Hell, Patti Smith, Johnny Thunders,
David Byrne, Tom Verlaine, David Johansen, Wayne County, Tommy Ramone,
Lenny Kaye, Dee Dee Ramone, Chris Stein, Fred Smith, Johnny Ramone, Ivan
Kral, Robert Gordon, Richard Lloyd, Tina Weymouth, Walter Lure, Jeff
Salen, Annie Golden, Jayne County, Chris Frantz, Jimmy Destri, Lizzy
Mercier Descloux, Gary Valentine, Clem Burke, Arthur Kane, Syl Sylvain,
Jerry Nolan, Jay Dee Daugherty, Richard Sohl, Billy Ficca, Hilly Kristal
κ.α
Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει και έχει γράψει ο καθένας για το συγκεκριμένο ντοκυμαντέρ πιστεύουμε ότι είναι από αυτά που πρέπει κάποιος να δει. Όχι μόνο για να διαμορφώσει άποψη για αυτό αλλά κυρίως για το γεγονός ότι μιλούν πολλοί από τους πρωτααγωνιστές εκείνης της περιόδου και της punk μουσικής μέχρι και τις ημέρες μας.
Μην περιμέντε κριτική για αυτό από εμάς. Εμείς το είδαμε, σας το προτείνουμε και το πρόβάλουμε εδώ.
Εαν κάποιος πιστεύει ότι θα πρέπει να αφαιρεθεί η συγκεκριμένη ανάρτηση για τυπικούς λόγους ας στείλει email.
Καλή σας/μας προβολή.
Πληροφορίες
Ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους για την έξαρση της πάνκ ιδεολογίας και μουσικής σαν κονωνικό πολιτικό φαινόμενο έως και σήμερα.
Μια Παραγωγή του Σέργιου Βαφειάδη μαζί με τους Μιχάλη Νταλανίκα και την ομάδα Omega Commons
Releasing Year: 2013
Idea and Direction:Sergios vafeiadis
Produced By: Sergios Vafeiadis, Michael Dalanikas And Omega Commons
Team Teaser Edited By: Michael Dalanikas
Sound Design: Giannis Monastirotis
Song Playing: Despite Everything - If You Are Going Through Hell Keep Going
Bands Appearing: Antidrasi,Adieksodo,Panx Romana, Stress,Deus X Machina, Ex Humans,ANTI,Plus Dots, Parthenogenesis Athens Hard Times,Nautia,Ksexasmeni Profitia, ,Omixli And Many Many More.
Αποτελεί ίσως μια από τις άγνωστες στο ευρύ κοινό σελίδες της ιστορίας της ελληνικής ροκ μουσικής. Αναφερόμαστε στη θρυλική συναυλία που διοργανώθηκε στο Γκύζη στις 29 Μαϊου 1982. Μια συναυλία που απο πολλούς της αποδίδεται ο τίτλος του πρώτου punk φεστιβάλ στην Ελλάδα, αν και έχει προηγηθεί λιγους μήνες πριν το ανεπανάληπτο φεστιβάλ στην Αρεστούσα (13 Φεβρουαρίου 1982) με την συμμετοχή STRESS, Guilotine και τους Ausschwitss.
Μέχρι εδώ η ιστορία μας δεν έχει κάτι παράξενο. Είμαστε στις αρχές της δεκαετίας του 80 στην Αθήνα και λογικό είναι να γίνονται πολλές (ή έστω αρκετές) συναυλίες ροκ μουσικής. Για να δούμε όμως και τα "παράξενα" (με την έννοια του ασυνήθιστου) της συναυλίας. Καταρχήν η συναυλία έγινε στο Πενευματικό Κέντρο του Αγίου Στυλιανού και οι "εκπλήξεις" δεν σταματούν εδώ. Την ιδέα και την ευθύνη της διοργάνωσης είχε ο παπάς της ενορίας ο Παπαγιάννης (κατά κόσμο Αντωνόπουλος Ιωάνης).Ο ιερέας ήθελε να μιλήσει στους νέους της εποχής, να έρθει κοντά τους και να προσπαθήσει να σώσει όπως πίστευε έστω και έναν παραστρατημένο από αυτούς.
Συμμετέχουν μεταξύ άλλων οι Soldier of Anarchy, οι Ausschwitss, οι Ανυπόφοροι, οι Cpt Νέφος (ίσως στην πρώτη τους ουσιαστική εμφάνιση) και οι STRESS, ενώ υπήρχαν κια παράλληλες εκδηλώσεις (ομιλίες κλπ). Φανταστείτε του STRESS να παίζουν τον "Στρατιώτη" μέσα σε πνευμτικό κέντρο εκκλησίας!!!! Σε μια στιγμή και ενώ εκτός των οπαδών των συγκροτημάτων την εκδήλωση παρακολουθούσαν και (απλοί) άνθρωποι της ενορίας, οι punk άρχισαν το Pogo και τα φτυσίματα. Λίγο μετά κάποιος πέταξε την ιδέα "σπάστε τα όλα". Αυτό ήταν. Διαλύθηκαν σχεδόν τα πάντα ενώ ο Παπαγιάννης παρέμεινε ατάραχος την θέση του.Το (απλό) κοινό δεν πολυκαταλάβαινε τα λόγια και την στάση του παπά (ο οποίος συνέχισε να μιλάει για τον Χριστό και την αγάπη) και κάποιος κάλεσε την αστυνομία παρόλο που είμαστε ακόμη στο τρίτο κομμάτι της συναυλίας. Να πως περιγράφει τα γεγονότα ο Λούης Κοντούλης των STRESS: "...Ποιος να κάτσει ν’ ακούσει τον παπά! Πέφταν αυγά, γιαούρτια πέφτανε… Γίνονταν γενική σύρραξη, χαμός: οι πανκς με τους ροκάδες, τα φρικιά με τους κυριλέ, οι κυριλέ με όλους… Εγώ δεν ξέρω- απ’ το παράθυρο μπήκα, απ’ το παράθυρο έφυγα.."!!!!
Όσο για το εαν ο παπάς πέτυχε κάτι να τι αναφέρει ο Μανώλης Νταλούκας στο βιβλίο του Ελληνικό Ροκ: "...Έτσι τελειώνει το πρώτο πανκ φεστιβάλ στην Ελλάδα. Πέτυχε ο παπάς τον σκοπό του; Ίσως, αφού ένας τουλάχιστον από τους πανκ, ο Ζαννής, αργότερα θυμάται ξανά και ξανά τα λόγια του Παπαγιάννη και τελικά γίνεται καλόγερος. Ήταν αυτός, λοιπόν, η «χαμένη ψυχή», και ήταν αυτός μόνο που πίστεψε τελικά, στα λόγια εκείνου του καλού ιερέα, Αντωνόπουλου Ιωάννη;.."
Να γιατί λοιπόν η συναυλία αυτή είναι αναμφίβολα από τα πιο περίεργα φεστιβάλ ροκ στην ιστορία της εληνικής μουσικής και όζι μόνο.
