Είκοσι χρόνια μετά. Τελικά μερικά τείχη δεν πέφτουν ποτέ...

09/11/1989. Η νύχτα που κατά πολλούς άλλαξε την ιστορία. Η νύχτα που το "περίφημο" τοίχος του Βερολίνου έπαψε να χωρίζει μια πόλη στα δύο. Μια πόλη που, να μην το ξεχνάμε, υπήρξε χωρισμένη και στα τέσσερα. Εκείνη τη νύχτα χιλιάδες Ανατολοκογερμανοί είδαν (επιτέλους όπως τότε σκεφτόταν) αυτό που τόσο επιθυμούσαν. Την άλλη πλευρά της πόλης και της ζωής. Τον Δυτικό τρόπο ζωής. Εκείνο το βράδυ οι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου ονειρεύτηκαν να έχουν όλα όσα είχαν ακούσει (και λιγότερο δει) για τους δυτικοΓερμανούς. Έκλεισαν τα μάτια τους και είδαν τον εαυτό τους πραγματικά ελεύθερο, με όλα τα "καλά" καταναλωτικά αγαθά των Δυτικών (που να ήξεραν οι άνθρωποι τι τους περίμενε τα επόμενα χρόνια).

Το τοίχος ήταν ο εχθρός τους. Ένα τοίχος που τόσο αιφνιδιαστικά είχε σηκωθεί τον Αύγουστο του 1961 από την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας -σε συνεργασία προφανώς με την μαμά ΕΣΣΔ- και έκοψε την πόλη στα δυο, χωρίζοντας ολόκληρες οικογένειες και διχάζοντας έναν λαό και όχι μόνο. Τα 167,8Km του έστεκαν εκεί για περίπου 30 χρόνια σαν μπαμπούλας. Στην περίφημη "νεκρή ζώνη¨-της ανατολικής πλευράς- έχασαν την ζωή τους περισσότεροι από 200 άνθρωποι στην προσπάθειά τους να περάσουν "απέναντι". Ένα απέναντι που παρόλο ήταν ανθρώπινο δημιούργημα (όπως όλα τα απέναντι) φάνταζε στα μάτια τους παράδεισος. Τα τούβλα του (στην αρχή) και (μετά) τα τεράστια κομμάτια από μπετόν έστεκαν ανάμεσα σε εκείνους και τον Παράδεισο τους. Έναν παράδεισο, που όπως τελικά αποδείχτηκε ήταν και αυτός ανθρώπινο δημιούργημα και σαν τέτοιο όχι μόνο δεν ήταν τέλειος αλλά απείχε και πολύ από την πραγματικότητα. Πολλοί όταν έπεσε (πιο σωστά όταν έριξαν) το τοίχος μίλησαν για την τελική επικράτηση του καπιταλισμού (κούφια η ώρα), άλλοι για την(επιτέλους) κατάλυση των ολοκληρωτικών καθεστώτων (λες και από τότε δεν εμφανίστηκαν ολοκληρωτικά καθεστώτα ανά τον κόσμο) και άλλοι για μια μεγάλη νίκη ενός λαού. Η (επαν)ένωση της Γερμανίας υπήρξε η πιο αναίμακτη επιχείρηση στην ιστορία αν και πολλοί μιλάνε για προσάρτηση (παρόλο που στην ουσία αναφερόμαστε σε ΕΝΑΝ λαό και σε ΜΙΑ χώρα που για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους ήταν διαιρεμένη).

Όσο για την κατάσταση 20 χρόνια μετά?? Στο ανατολικό μέρος ο ένας στους πέντε είναι φτωχός. Στο δυτικό ένας στους οκτώ! Η ανεργία αντίστοιχα είναι 13,3% και 6,9%. Ένας στους δέκα ¨ανατολικούς¨ επιθυμεί την ανασύσταση της ΛΔΓ, ενώ δύο στους δέκα θα επιθυμούσαν την ανοικοδόμηση του τοίχους!!!!! Με άλλα λόγια το τοίχος έπεσε αλλά είναι ακόμη εκεί και εξακολουθεί να κρατά χωρισμένη στα δυο την Γερμανία!! Οι άνθρωποι που είδαν το τείχος που τους χώριζε από την ελευθερία και τον παράδεισο να πέφτει μετά είδαν και ήρθαν αντιμέτωποι με την πραγματικότητα. Έπρεπε να παλέψουν ακόμη και για όσα είχαν συνηθίσει να τα νιώθουν δεδομένα, ενώ τα "καλα" των Δυτικών παρέμειναν στις διαφημιστικές αφίσες. Οι Δυτικοί που "έβλεπαν" τους απέναντι σαν δέσμιους, και ανελεύθερους φαίνεται πως είχαν (και έχουν) ξεχάσει τα δικά μας δεσμά. Αλήθεια η υπερκατανάλωση είναι μοίχεια επιθυμία?? Το ίδιο και το ζάπινγκ?? Η σκέψη μας είναι ελεύθερη ή κάποιος έχει μεγάλο λόγο στην διαμόρφωσή της (TV,περιοδικά κλπ)?? Εδώ τελικά το εκλέγεστε ισχύει (??), όταν για να γίνεις μέλος του κοινοβουλίου απαιτούνται πολλά χρήματα και φυσικά "ρεύμα" ??? Και πριν βιαστούμε να μιλήσουμε για ελευθερία, δημοκρατία κλπ ας σκεφτούμε πόσα τείχη έχουν χτιστεί από τότε και πόσα εξακολουθούν να υφίστανται. Η λίστα δεν είναι τόσο μεγάλη αλλά σίγουρα παραμένει ντροπιαστική: Γάζα, Β. Ιρλανδια, Κύπρος κλπ!! Αν αυτή είναι η ¨δημοκρατία¨ μας τότε ίσως οι νοσταλγοί της ανοικοδόμησης τους τοίχους έχουν δίκιο να νιώθουν μπερδεμένοι. Τουλάχιστον τότε γνώριζαν τον ¨εχθρό" και φανταζόταν τον "παράδεισο". Τώρα?? Και αν δεν κάνουμε λάθος στην δημοκρατία δεν υπάρχουν νικητές και νικημένοι και πάνω από όλα η δημοκρατία δεν εκδικείται αλλά αγκαλιάζει τους πάντες!! Τελικά μήπως αυτό που πραγματικά "νοσταλγούνε" δεν είναι τίποτε άλλο από έναν καλύτερο κόσμο και από εκείνο τον "παράδεισο" που είχανε ονειρευτεί και δεν τον έχουν βρεί ακόμη?? Καλό σας και μας βράδυ!!

Δείτε
Goodbye Lenin (Do we have to copy every crappy thing from the West?)


Ακούστε
Pink Floyd The Wall

Ξεκινάνε τα Yuria 09!!!!

Σήμερα ξεκινάνε τα Yuria. Πρόκειται για το ετήσιο μουσικό φεστιβάλ που διοργανώνει -για 6η συνεχή χρονιά- το δισκάδικο Vinyl Microstore (Διδώτου 34 στα Εξάρχεια) προς τιμήν του (πιστού λευκού σκύλου) Yuri!! Συνήθως (τι συνήθως δηλαδή, πάντα) η αφίσα των εκδηλώσεων είναι καλλιτεχνική αποτύπωση του Yuri κάτι που ισχύει και φέτος. Και ναι αυτό που βλέπετε είναι το πρόσωπο του Yuri και όχι ότι άλλο έχει φανταστεί το πονηρό μυαλό σας-μας και αποτελεί προσχέδιο του Γάλλου ζωγράφου Gustave Gourbet!! Στο φεστιβάλ εμφανίζονται οι περισσότεροι εκ των γνωστότερων και εκ των ανερχόμενων καλλιτεχνών της ελληνικής και όχι μονο ανεξάρτητης σκηνής παράληλλα με καλεσμένους εκ της αλοδαπής. Ενώ θεσμό αποτελεί επίσης και η συλλογή με πολλούς απο τους καλεσμένους του φεστιβάλ που κυκλοφορεί μετά το τέλος του!!! Φυσικά τα Yuria δεν είναι μόνο μουσικό φεστιβάλ, έτσι φέτος ξεχωρίσαμε το Μεγάλο Παζάρι Δίσκων (Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο 5-7.11) καθώς και την προβολή του Μικρόκοσμου, στα πλαίσια του YURIA CINEMA, τη Δευτέρα 30.11 !!! Το φεστιβάλ ανοίγει σήμερα με του Βολιώτες BAZOOKA (τους οποίους και θα ψάξουμε περισσότερο κάποια στιγμή εδώ στο γιουσουρούμ) στις 21:00, ενώ στις 23:00 (Higgs Ευπόλιδος 4, Πλατεία Κοτζιά) θα εμφανιστεί ο ο Nosaj Thing (ένας από τους πιο στυλάτους μουσικούς ατμοσφαιριστές του Λος Άντζελες, όπως λέει και το σχετικο δελτίο τύπου). Τα Yuria θα διαρκέσαουν όλο το Νοέμβριο και το αναλυτικό του πρόγραμμα μπορείτε να το βρείτε εδώ. Καλή σας διασκέδαση!!!

Αποχαιρετώντας την Έλλη Παππά..

Αύριο Σάββατο (30/10) στο Γ΄Νεκροταφείο Αθηνών, στις 10.30 το πρωί, θα γίνει η πολιτική κηδεία της Έλλης Παππά. Μετά το τέλος της τελετής η Παππά θα πάρει την θέση της (ξανά) δίπλα στον αγαπημένο της Νίκο Μπελογιάννη. Τι να γράψει κανείς για μια γυναίκα που και αγωνίστηκε πολύ και έχασε πολλά κατά την διάρκεια της πολιτικής της διαδρομής. Αδερφή της Διδώς Σωτηρίου, σύντροφος παντοτινός του ανθρώπου με το γαρύφαλλο. Συγγραφέας, δημοσιογράφος. Μέλος της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΚΚΕ. Καταδικάσθηκε (Φεβρουάριος 1952) σε θάνατο, από το στρατοδικείο μαζί με τον Μπελογιάννη αλλά δεν εκτελέστηκε ως μητέρα βρέφους (ο γιος τους Νίκος, που γεννήθηκε στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών). "Το τραγικό για 'μένα -έλεγε η Έλλη Παπά- "ήταν ότι δεν πήγα μαζί με τον Νίκο. Ήθελα να πεθάνω μαζί του". . Στο τέλος της δίκης στάθηκε απέναντι από τους "δικαστές" της και τους είπε να αφήσουν τις ψευτοφιλανθρωπίες και αν είναι άντρες να την εκτελέσουν και αυτή. Το 1967 στέλνεται στην Γυάρο από όπου οι Σοβιετικοί (χωρίς η ίδια να το γνωρίζει) καταφέρνουν να την βγάλουν και να την πάνε στην Αθήνα. Σκοπό τους να την πάρουν στη Σοβετική Ενωση ώστε να ενισχύσουν τον αντιδικτατορικό αγώνα. Αρνήθηκε την "φιλοξενεία" της Σοβιετικής Ένωσης επειδή δεν συμφωνούσε με την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία. Στην θέση της στάλθηκε ο Ρίτσος. Είναι τότε που οι σχέσεις της με το ΚΚΕ διαρρήχθησαν. Μένει στην Ελλάδα και (με την βοήθεια του Τερζόπουλου) γράφει ανυπόγραφα άρθρα για το περιοδικό Γυναίκα. Το 2002, η Έλλη Παππά εμπιστεύθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο το σύνολο του αρχείου της, που, ταξινομημένο πλέον, προστίθεται στις διαθέσιμες πηγές της μεταπολεμικής ιστορίας. Το έργο της "ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ – Βιβλία από τη Φυλακή" (Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο - Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο) παρουσιάστηκε την 1η Δεκεμβρίου 2006 στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα, με ομιλητές την Έλλη Παππά, τη συγγραφέα Άλκη Ζέη και τον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου.

Η ίδια έχει γράψει και δηλώσει:

«Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο. «Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει».

«Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου. Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας. Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».

«Η επανένωση της Αριστεράς ξεκίνησε με καλούς οιωνούς και είχε οικτρό τέλος. Απεχώρησα από το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε».

«Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα»

Φαίνεται πως στα 89 της ήρθε η ώρα να ξαναβρεί τον αγαπημένο της Νίκο Μπελογιάννη. Καλή τους αντάμωση λοιπόν.

Το γιουσουρούμ στον αέρα του poplie web radio...

Αρχίζει η συνεργασία του γιουσουροούμ με το web radio http://poplie.eu/ !!! Μέσα από την δικτυακή συχνότητα του poplie θα ακούτε τις μουσικές επιλογές μας κάθε Τετάρτη 17:00 - 18:οο χωρίς σχόλια και παρεμβολές!!! Να ευχαριστήσουμε τα παιδιά του poplie για την ευκαιρία που δίνουν στο γιουσουρούμ !!! Καλή μας αρχή λοιπόν και καλή σας ακρόαση!! Η πρώτη μας playlist, που ήταν προγραμματισμένη για σήμερα αλλά τεχνικά προβλήματα (βλέπετε μεχρι και σε εθνική επέτειο πέσαμε,χαχαχα) την μεταθέσανε για την επόμενη Τετάρτη 04/11 είναι:

1)Anne Clark-waiting
2) Πλάτωνος Λένα - Red Rosy
3) FadeOut-Sanctuary
4) The Organ - Oh What A Feeling
5) GloryBox - Magic Moon
6) nikOs fOkas - Mary Bell's play
7) Editors - Lullaby
8) Arctic Monkeys - CornerStone
9) Echo & The Bunnymen - Think I Need It Too
10) The Secret Society - Lights on Don't Mean I am home
11) The Tiger Lillies - Lobotomy
12) The Stranglers - Nice in Nice
13) DEPECHE MODE - l LIVE IN ATHENS - Enjoy The silence

Συντονστείτε λοιπόν στον poplie!!! Και οι εκπλήψεις και οι νέες συνεργασίες μας συνεχίζονται!!! so stay tuned!!!

Be there : Σαββατοκύριακο 24-25 Οκτωβρίου - Εκδήλωσεις για τα 2 Χρόνια Muzine!!!!

Μερικές φορές αναρωτιέσαι πως περνάει ο καιρός. Διαβάζεις για κάτι που εγινε πριν 2-3 χρόνια και τότε καταλαβαίνεις ότι τελικά ο καιρός μας αγγίζει όλους. Περνάει ο αλήτης, τι να κάνουμε?? Κάπως έτσι νιώσαμε και εδώ στο γιουσουρούμ όταν μας ήρθε το Δελτίο Τύπου που αφορά στα 2 χρόνια κυκλοφορίας του μουσικού περιοδικού Muzine. Σε μια εποχή που τα πάντα κρίνονται εκ του οικονομικού αποτελέσματος και έντυπα και σταθμοί κλείνουν με ρυθμούς πολυβόλου τα παιδιά από το Muzine επιμένουν και αντιστέκονται ακόμη. Ακούνε, γράφουν και μας παρουσιάζουν καλή και πάντα "φρέσκια" μουσική. Οι ευχές μας είναι μαζί τους. Πάντα εορταστικές εκδηλώσεις παιδιά. Να ειμαστε καλά και να τα πούμε και στα χρυσά γενέθλια του Muzine!!!

--ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ--

Στα πλαίσια των δυο χρόνων του Muzine έχει τρεις εκλεκτούς καλεσμένους το Σαββατοκύριακο 24-25 Οκτωβρίου.Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου, οι μελωδικοί Ισπανοί ELLE BELGA αναλαμβάνουν να μας δώσουν ζωντανά μια γεύση της ισπανόφωνης σύγχρονης μουσικής και ο Num9 ως DJ να μας παρουσιάσει τις καλύτερες στιγμές της ιστορικής δισκογραφικής εταιρίας Acuarela. Μια εκδήλωση σε συνεργασία με την Hitch Hyke που είναι και ο επίσημος διανομέας της Acuarela στην Ελλάδα. Θα μπορείτε να προμηθευτείτε CD της εταιρίας στο ισόγειο του γνωστού SOUL Bar, Ευριπίδου 65, Ψυρρή.Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου, ο Toph Taylor, που κρύβεται πίσω από το μυστηριώδες όνομα Trouble Over Tokyo, θα παίξει ζωντανά στο SWING Bar (Ιάκχου 8 & Ευµολπιδών στο Γκάζι) ενώ θα ακολουθήσει DJ Set από τους συντάκτες του Muzine, Χρήστο Καρρά και Μάκη Παπασημακόπουλο.Και στα δυο live θα υπάρχουν διαθέσιμα τεύχη του Muzine, ενώ θα μπορείτε να εγγραφείτε συνδρομητές.Και τις δυο βραδιές η είσοδος είναι ελεύθερη!

more @ http://www.muzine.gr/

ELLE BELGA : www.myspace.com/ellebelga

Trouble Over Tokyo: www.myspace.com/troubleovertokyo

Ο Αρίσταρχος σκουριάζει...Το κράτος το ίδιο..Οι πολίτες απλά συνεχίζουν να ψηφιζουν!!!!

Σε μια χώρα που δεν έχει την οικονομική και υλικοτεχνική ευμάρεια, θα περίμενε κανείς η ενάρετη και εποικοδομητική διαχείριση των (όποιων) διαθέσιμων κονδυλίων-χρημάτων-πόρων-υποδομών (πάντα προς όφελος των πολλών και της ανάπτυξης-όχι μόνο με την οικονομική έννοια) να είναι η οδός που ακολουθείται. Αμ δε!! Αλλού αυτά! Εδώ είναι Ελλάδα!! Εδώ έχει άλλα κόλπα!! Εδώ οι "άρχοντες" δεν είναι παίξε γέλασε!! Εδώ τα έργα γίνονται όχι για το κοινωνικό όφελος αλλά για τις παράτες, τα πανηγύρια, τις κορδέλες και πάντα φυσικά για τις ψήφους. Όταν φυσικά γίνονται έργα και δεν μένουμε μόνο στην τοποθέτηση της «εγκαίνιας» πλάκας με το όνομα –εννοείται- του πολιτικού υπευθύνου του έργου γραμμένο πάνω της. Φυσικά αν μετά ο υπεύθυνος γράψει αυτός το έργο πάνω του είναι άλλο θέμα. Πολλά παραδείγματα έργων που άρχισαν και δεν τελειώσανε ποτέ θα μπορούσε κανείς να φέρει στο μυαλό του. Όπως και έργα που κόστισαν ένα καράβι λεφτά -του λαού που πάντα παραμένει φτωχός αλλά επενδύει χωρίς ο ίδιος να το αποφασίζει και να το γνωρίζει σε μεγάλα αναπτυξιακά έργα. Ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα να είναι τα αποκαλούμενα Ολυμπιακά έργα. Όσα τελικά μας έχουν απομείνει και δεν τα έχουμε (πάλι χωρίς να το γνωρίζουμε και να το αποφασίσουμε) σε κάθε λογής «κοινωφελείς» οργανισμούς, εταιρείες ειδικού τύπου και ενίοτε μονές.

Ένα άλλο παράδειγμα λιγότερο γνωστό είναι το τηλεσκόπιο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών με το όνομα "ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ". Ο "ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ" είναι το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο των Βαλκανίων και το δεύτερο μεγαλύτερο της Ηπειρωτικής Ευρώπης, και βρίσκεται στην κορυφή "Νεραϊδόραχη" του Χελμού σε υψόμετρο 2.340 μ. Ονομάστηκε Αρίσταρχος προς τιμή του αρχαίου Έλληνα αστρονόμου Αρίσταρχο (τελικά σε αυτή την χώρα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι μας ακολουθούν πάντα). Ο Αρίσταρχος λοιπόν είναι παρατημένος στην τύχη του είναι τα τελευταία χρόνια. Το υπερσύγχρονο αυτό τηλεσκόπιο (για την κατασκευή του διατέθηκαν 4 εκατ. ευρώ), μετά τις «πανηγυρικές κυβερνητικές τελετές» εγκαινίων του το 2007, έχει αφεθεί κυριολεκτικά στην τύχη του. Και φυσικά, δεν μπορεί να διατεθεί για παρατηρήσεις στην ευρωπαϊκή επιστημονική κοινότητα, όπως ήταν ο αρχικός στόχος. Ακόμη και ο δρόμος μήκους οκτώ χιλιομέτρων που οδηγεί στην κορυφή αυτή του Χελμού είναι σε άθλια κατάσταση, ιδιαίτερα επικίνδυνος και φυσικά δύσβατος κατά τους χειμερινούς μήνες. Με άλλα λόγια δαπανήσαμε ένα μεγάλο ποσό για ένα σημαντικό επιστημονικό έργο, κάναμε τα εγκαίνια μας, μας έδειξε η τηλεόραση να κόβουμε την κόκκινη κορδέλα και μετά ΤΕΛΟΣ. Αυτό ήταν. Το έργο είχε επιτελέσει τον σκοπό του. Τι παρατηρήσεις, επιστήμονες, προσωπικό συντήρησης και έργα υποδομής τώρα. Αυτά είναι για τους άλλους που δεν ξέρουν (άρε καημένε Αρίσταρχε τι σου έμελλε να πάθεις μετά από χιλιάδες χρόνια από τους «απογόνους» σου και όχι από βάρβαρους). Είχαμε διαβάσει και ακούσει αρκετά για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το τηλεσκόπιο αλλά το όλο θέμα είχε τοποθετηθεί στο πίσψ μέρος του μυαλού μας. Το θέμα μας το θύμισε ένα email που έφτασε στο γιουσουρούμ. Τι έλεγε και σε τι αναφερότανε το email, μπορείτε και εσείς να το δείτε πηγαίνοντας μια βόλτα στο blog που έχει στηθεί για την διάδοση της όλης κατάστασης.

http://aristarchusthesamian.blogspot.com/

Mary Bell's Play: Η ιστορία πίσω από το τραγούδι...

Τι γίνεται αν πνίξεις κάποιον, πεθαίνει; Ένα αγόρι ξάπλωσε και πέθανε. Τους έγραψα σημειώματα, μα αυτοί δεν κατάλαβαν τίποτα. Τους το είπα, σκοτώνω για να ξανάρχομαι. Οι σκάλες του σπιτιού έχουν αυτό το μαλακό ξύλο. Το σπίτι αυτό όμως δεν είναι για να τρως και να κοιμάσαι, είναι για παιχνίδι. Το θέμα είναι να ξαπλωθείς σωστά. Αυτά είναι μικρά και δεν ξέρουν. Θέλω να δω πώς θα’ναι ξαπλωμένα σε φέρετρα. Το αγόρι δεν θα λείψει από κανέναν. Οι μανάδες δεν είναι πουθενά, έρχονται μόνο όταν κάποιος πεθάνει. Τι σημασία έχει πώς πεθαίνει κανείς, έτσι κι αλλιώς όλοι πεθαίνουμε κάποτε. Αυτό που με τρώει δεν σταματάει ό,τι κι αν κάνω. Κι αυτοί έχουν πονόλαιμο. Άμα τους το πεις το νομίζουν. Όλοι θέλουν να έχουν κάτι.

Angelique Prague

nikOs fOkas - Mary Bell's play (ακούστε την ιστορία)


(Δείτε την ιστορία)

----------------------------------------------------------------------------------

Ευχαριστούμε τον nikO fOka για το κομμάτι του Mary Bell's play (έχει συμπεριληφθεί στην συλλογή μας -indie side of music-) και την Angelique Prague για το κείμενό της σχετικά με το τι κρύβεται πίσω από το κομμάτι (και την πρώτη φωτογραφία του κειμένου). Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα για την Mary Bell και την ανατριχιαστική της ιστορία μπορείτε επίσης να διαβάσετε το βιβλίο Υπόθεση Μαίρη Μπέλ (Cries unheard) της Γκίτα Σέρενι που κυκλοφόρησε το 1998. Επισκεφτήτε την σελίδα του fOka για να ακούσετε και τα άλλα του κομμάτια καθώς και το προσεγμένο και ατμοσφαιρικό blog της Angelique Prague . Εμείς ως συνήθως θα περιμένουμε τα σχόλιά σας.

*** Όσο αφορά στο κομμάτι έχουμε:

Recorded at : Etidorhpa studio,SCA Studio
Remixed at : SCA Studio from Thodoris Zefkilis
Nikos Fokas (Yellow Elephant Ensemble,Common Sense,Silent Sorrows):Synths,,Mary Bell Piano,guitars
Thodoris Zefkilis (BOurgois BO heme) : additional guitar
Nikos Papanagiotou:Drums (YELLOW ELEPHANT ENSEMBLE)
Stelios Romaliadis: (LUUP,YELLOW ELEPHANT ENSEMBLE) : distorted flute
Aggeliki Tomara: Voices of despair,treated screams

Nikos Fokas+Angelique Prague are Tension Villa==> a new art project in the making