FILMISH - ΕΝΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Ο Edward Ross, όπως ο ίδιος δηλώνει στον πρόλογο του graphic novel του με τίτλο FILMISH, με το που τελείωνε το σχολείο δούλευε ως εθελοντής στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Εδιμβούργου. Λίγο αργότερα βρέθηκε να σπουδάζει Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο ανακαλύπτοντας το μέσο εκ των έσω και φυσικά μαθαίνοντας μα μικρά και μεγάλα μυστικά που “τρέχουν¨μπροστά αλλά πίσω από της κάμερες και τα κινηματογραφικά πλατό. Κάπου εκεί λοιπόν του γεννήθηκε η ιδέα της δημιουργίας του FILMISH (ένα εικονογραφημένο ταξίδι στον κινηματογράφο). 

 

Μέσα από 17 κεφάλαια ο Ross προσπαθεί να μυήσει τον αναγνώστη στον υπέροχο κόσμο της τέχνης του κινηματογράφου. Το FILMISH δεν αποτελεί την κλασσική περίπτωση graphic novel. Αν αφαιρέσει κανείς (δεν το  συνιστούμε) την υπέροχη εικονογράφησή του και απομονώσει το κείμενο θα δημιουργήσει ένα μικρό αλλά  δυνατό εγχειρίδιο για την εισαγωγή στην 7η τέχνη.   

 

Μέσα απο τις σελίδες και τις εικόνες του FILMISH περνάνε περίπου 300 ταινίες όλων των δεκαετιών και όλων των ειδών. Από Χολιγουντιανά blockbusters μέχρι άγνωστες και ανεξάρτητες  ταινίες και b-movies που ακόμη και οι δημιουργοί τους ίσως έχουν ξεχάσει την ύπαρξή τους. Στις 7 θεματικές ενότητες του FILMISH ο Ross μας αναλύει τη “ματιά” του κινηματογραφιστή, τα σκηνικά και την αρχιτεκτονική, τον χρόνο, την γλώσσα και την φωνή, την ιδεολογία, την τεχνολογία και την τεχνοφοβία, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο δημιουργείται ο κινηματογραφικός κόσμος.

 

Οι σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου σίγουρα βοηθούν στο να μπορέσουμε αφενός να αναγνωρίσουμε ή να μάθουμε τις ταινίες στις οποίες αναφέρετε το κείμενο αλλά και αφετέρου να κατανοήσουμε καλύτερα το υπέροχο FILMISH,

Κάμερα, φώτα και πάμε........

Συγγραφέας: Ross Edward
Εκδότης: Χαραμάδα
Έτος έκδοσης: 2017
Αριθμός σελίδων: 200
Κωδικός ISBN-13: 9789609540339

more@ https://www.pixelbooks.gr/book/filmish-ena-ikonografimeno-taxidi-ston-kinimatografo

Σαλβαδόρ Νταλί : Το πρόσωπο του πολέμου (La Cara de la Guerra)

Αναμφίβολα "Το πρόσωπο του πολέμου" είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και πολυσυζητημένους πίνακες του  Σαλβαδόρ Νταλί. 

Σύμφωνα με τον αστικό μύθο ο Νταλί άρχισε να φτιάχνει τον πίνακα όταν επιβιβάστηκε σε πλοίο που θα τον έπαιρνε μακριά από την Γαλλια και θα τον πήγαινε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολλοί ιστορικοί τοποθετούν την έναρξη της δημιουργίας του πίνακα στις ΗΠΑ. 

Όπως και να έχει ο πίνακες τελείωσε στην Καλιφόρνια το 1940 λίγο μετά το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου και πάνω στην έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στο μεταίχμιο δηλαδή δυο πολύ σημαντικών πολεμικών συγκρούσεων στην καρδιά των οποίων υπήρχε η φρίκη, η άνοδος του φασισμού και της μισαλλοδοξίας. 

Ο πίνακας  απεικονίζει μια εξωπραγματική γιγαντιαία μορφή ενός ανθρώπινου κρανίου σε ένα άνυδρο και άγονο ερημικό τοπίο. Κατά πολλούς το πρόσωπο δεν είναι κάτι άλλο παρά το κεφάλι μιας μέδουσας σε αποσύνθεση, με τα φιδίσια μαλλιά της να της επιτίθενται και από τις δυο πλευρές.

Στις κρανιακές κοιλότητες των ματιών και του στόματος εμφανίζονται άλλα κρανία, τα όποια με τη σειρά τους έχουν νεκροκεφαλές στη θέση των ματιών και του στόματος, Το μοτίβο αυτό επαναλαμβάνεται συνεχώς και παράλληλα επαναλαμβάνουν τον ανθρώπινο εφιάλτη. Επαναλαμβανόμενα κρανία και ανθρώπινος τρόμος είναι το μόνο που επιφέρει πόλεμος κοντά στον οποίο δεν υπάρχει ζωή. Το στόμα τον κρανίων παραμένει ανοικτό αφήνοντας στον θεατή να δει και να ακούσει τις κραυγές τους και το όποιο μήνυμά τους.

Ιστορίες του κυρίου Κ: Αγάπη για την πατρίδα (μίσος για τους πατριδολάτρες)

 

Καλάβρυτα 13 /12/1943 - Oι ΝΑΖΙ, οι Έλληνες συνεργάτες τους και ένας πίνακας του Leopold Survage

 

Είναι ανιστόρητοι και επικίνδυνοι όσοι ακόμη και τώρα υποστηρίζουν ότι η σφαγή ήταν αποτέλεσμα της εκτέλεσης από τον ΕΛΑΣ των αιχμαλώτων της Μάχης Κερπινής. 

 

Η επιχείρηση στην ορεινή Αχαϊα είχε αποφασιστεί πολύ νωρίτερα καθώς:  

 

α) οι σύμμαχοι κέρδιζαν συνεχώς έδαφος στην Ευρώπη και οι φασίστες δεν ήθελαν να αποτελέσει η περιοχή σημείο απόβασης  

β) ήδη από τον Αύγουστο οι κατοχικές δυνάμεις και οι συνεργάτες τους προχώρησαν σε σφαγές. λεηλασίες κλπ στην ευρύτερη περιοχή 

γ)η διαταγή «Επιχείρηση Καλάβρυτα» υπεγράφη 25/11/1943  που οι αιχμάλωτοι ήταν έτσι και αλλιώς ζωντανοί  

δ) υπάρχουν μαρτυρίες που τοποθετούν χρονικά την εκτέλεση από τον ΕΛΑΣ των αιχμαλώτων μετά την σφαγή των Καλαβρύτων  

ε) οι Γερμανοί ενώ γινόταν συζητήσεις για την ανταλλαγή των αιχμαλώτων με Έλληνες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης διέκοψαν τις συζητήσεις μόλις έμαθαν ότι ο Γερμανός ότι ο επικεφαλής του τμήματος Γερμανός αξιωματικός ήταν νεκρός, "..αυτοκτονήσας με χειροβομβίδα, την οποίαν ήνοιξεν επί του στήθους του ..¨. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  "...Ο λόγος δεν ήσαν Γερμανοί οι αποτελούντες το πληγέν τμήμα. Ήσαν “μαζώματα” από «εθελοντάς», Ούγγροι, Τσέχοι, εξωμότες Πολωνοί, Ουκρανοί, Λετονοί. .¨ 

στ) Ήδη από τις αρχές Δεκεμβρίου οι Γερμανοί είχαν σκοτώσει, εκτελέσει. κάψει και λεηλατήσει πάρα πολλά χωριά της περιοχής μαζί και την Αγία Λαύρα και το Μέγα Σπήλαιο. Πολύ πριν την εκτέλεση των αιχμαλώτων της Γερμανικής δύναμης 

ζ)οι Γερμανοί γνώριζαν τι σημαίνει ιστορική η περιοχή για τους Έλληνες και την Επανάσταση του 1821 και δεν ήθελαν κάτι αντίστοιχο 

η) πληθώρα επίσημων Γερμανικών και Αγγλικών εγγράφων αποδεικνύουν ότι η βαρβαρότητα θα λάμβανε χώρα ότι και να γινόταν.

 

Όλα τα υπόλοιπα είναι απλή παραχάραξη της Ιστορίας και πράξεις όσων θέλουν να υποκρύψουν ότι στη επιχείρηση οι Γερμανοί δεν ήταν μόνοι τους. Είχαν μαζί τους Ταγματασφαλίτες και άλλους πρόθυμους Έλληνες. Καθώς και συνέχιση των προσπαθειών των Γερμανών για συνεχή αναθεώρηση του γεγονότος με στόχο την αποφυγή κάθε πιθανότητας αποζημίωσης κλπ. 

 

Συγνώμη επίσημα δεν έχει ζητηθεί ποτέ από την Γερμανική πλευρά.  

 

Και στο κάτω κάτω ότι και να έγινε πριν την σφαγή των Καλαβρύτων ΔΕΝ δικαιολογεί αυτό που έγινε. 

 

Το καταλάβαμε τώρα? ΑΝΤΕ με το ξέπλυμα των δοσίλογων και των προδοτών συ τούτη την χώρα. 

 

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ  όλοι μαζί εναντίον των κατοχικών δυνάμεων και αυτό δεν μπορέι να αλλάξει με τίποτα. 

 

 Στην εικόνα το έργο του Leopold Survage με τίτλο «Καταστροφή». Ο Survage λέγεται ότι δώρισε το έργο, ως ένδειξη σεβασμού και διαμαρτυρίας για την μαζική εκτέλεση των ανδρών και την καταστροφή της πόλης των Καλαβρύτων.

Οι Sphinx και το πρώτο άλμπουμ σύγχρονης Ελληνικής τζαζ

(Ευχαριστούμε τον Γιώργος Χαρωνίτη, ψυχή του περιοδικού JAZZ & TZAZ και όχι μόνο, για την υπέροχη σηζήτηση και τις πληροφορίες σχετικά με τους Sphinx)

Η ιστορία της Ελληνικής τζάζ μπορεί να πάει σχετικά πίσω στον χρόνο αλλά ως αυτόνομο μουσικό ρεύμα στην χώρα εμφανίστηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Λίγο πολύ όλοι μας έχουμε ακούσει ιστορίες για το περίφημο τζαζ club "του Μπαράκου" το οποίο άνοιξε ο Γιώργος Μπαράκος το 1974 στην πλατεία Ραγκαβά της Πλάκας.  

Σε αυτό το club γράφτηκαν μερικές (αν όχι οι περισσότερες) σημαντικές στιγμές της σύγχρονης Ελληνικής τζαζ μουσικής. Εδώ ηχογραφήθηκε ζωντανά το ιστορικό άλμπουμ "Αυτοσχεδιάζοντας Στου Μπαράκου" το οποίο αποτελεί την πρώτη επίσημη ηχογράφηση σύγχρονης Ελληνικής τζαζ, Στο άλμπουμ αυτό ο Σάκης Παπαδημητρίου (πιάνο) και Φλώρος Φλωρίδης (σαξόφωνο και κλαρινέτο) αυτοσχεδιάζοντας κατάφεραν και συνδύασαν την παραδοσιακή μουσική με την αβαντγκάρντ. Χαρακτηριστικοί είναι οι τίτλοι του άλμπουμ αυτού: περίπου καλαματιανός, δημοτικός αυτοσχεδιασμός, ο τσομπανάκος, παράφραση του εθνικού ύμνου κ. ά).

Το άλμπουμ μπορεί να είναι το πρώτο που ηχογραφήθηκε αλλά δεν είναι το πρώτο του είδους που κυκλοφόρησε στην χώρα. Είχε προηγηθεί το Sphinx του τρίου των  Μάρκου Αλεξίου, Γιώργου Τρανταλίδη (Socrates Drank The Conium) και Γιώργου Φιλιππίδη (Εξαδάκτυλος, Ηρακλής & Λερναία Ύδρα). 

Οι Sphinx λοιπόν δημιουργήθηκαν το 1979 μετά από πρωτοβουλία του αείμνηστου και μεγάλου δάσκαλου του πιάνου Μάρκο Αλεξίου. Στην πραγματικότητα Sphinx δεν είναι το όνομα του γκρουπ αλλά έγιναν γνωστοί με αυτό καθώς αποτελούσε τον τίτλο του πρώτου τους άλμπουμ στο εξώφυλλο του οποίου δεν αναφέρεται πουθενά το όνομα του γκρουπ. 

To «Sphinx» (ACBA 100) έτυχε θετικών κριτικών ενώ το τριο έδεσε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα παίζοντας φυσικά ξανά και ξανά στο ιστορικό τζαζ κλαμπ του Γιώργου Μπαράκου. 

Η σημαντικότερη και μεγαλύτερη συναυλία των «Sphinx» έγινε στο θέατρο του Λυκαβηττού το 1982. Το θέατρο, πρωτοφανές για συναυλία μουσικής τζαζ, γέμισε από τέσσερις χιλιάδες  θεατές ενώ την συναυλία προλόγισε ο Γιώργος Μπαράκος. Το πρώτο κομμάτι που παίχτηκε εκείνο το βράδυ ήταν το Ragava Blues αφιερωμένο προφανώς στον ναό της Ελληνικής τζαζ.

Το «Sphinx» αποτελείται από τρεις συνθέσεις του Μάρκου Αλεξίου (Every Day, Three Musketeers  και Sphinx) ενώ περιλαμβάνει το Nardis του Miles Davis και το Round Midnight του Thelonious Monk.

Tο 1980 και ενώ έχει προστεθεί στην παρέα ο Λάκης Ζώης, κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ τoυς με τίτλο "Επτά Διαστάσεις" (ACBA 1002). Τα 4 κομμάτια (Δρ. Τζέκυλ Και Κύριος Χάυντ, Σάμπα Της Αγάπης, Μιλώντας Με Τον Εαυτό Μου και Αιολιάνα) του άλμπουμ είναι συνθέσεις του Μάρκου Αλεξίου καιτα 3 του Λάκη Ζώη (S.O.S. Allen, Η Φόρμα Του και Ουράνιο Τόξο).

Οι Sphinx θα συνεχίσουν για λίγο ακόμη μαζί και μεταξύ αλλων συμμετείχαν στον δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη Ατέλειωτος Δρόμος (MSM 501 - 502) παίζοντας στο κομμάτι The Man I Love.  Τα μέλη των Sphinx στην συνέχεια ακολούθησαν μια αυτόνομη αλλά σε κάθε επίπεδο σημαντική πορεία στα Ελληνικά μουσικά δρώμενα.

HINTS AND TIPS 

Ο Μάρκος Αλεξίου, έφυγε από την ζωή  στις  9 Φεβρουαρίου 2014, ήταν ένας από τους κορυφαίους αυτοσχεδιαστές πιανίστες και συνθέτες στον κόσμο. 

Ο Αλεξίου (για τον οποίο καιτην προσφορά του στην μουσική θα μπορούσαν να γραφτούν άπειρες σελίδες) μετά την διάλυση των Sphinx συνέχισε να ηχογραφεί συλλογικά και προσωπικά άλμπουμ, ενώ εξέδωσε βιβλία για την τζαζ και υπήρξεθ δάσκαλος εκατοντάδεων μουσικών.

Ο Λάκης Ζώης μεταξύ άλλων έχει κυκλοφορήσει δυο προσωπικά άλμπουμ, το Esoteric (1992) στο οποίο υπάρχει και το Ragava Square όπου πλήκτρα παίζει ο Αλεξίου και το Alone (2001).

Ο Γιώργος Φιλιππίδης κυκλοφόρησε το 2003 το αλμπουμ  40:45 μαζί με τους George Stronis, Christos Gotsinas.

Το Κεφάλαιο του Μάρξ σε νέες περιπέτειες. Μια συναρπαστική διασκευή σε μάνγκα

Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1867 κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Ότο Μάισνερ του Αμβούργου ο πρώτος τόμος του «Κεφαλαίου» του Καρλ Μαρξ. Ένα από τα εμβληματικότερα, επιδραστικότερα και αναμφίβολα σημαντικότερα ανθρώπινα έργα όσο αφορά στον γραπτό λόγο. Είναι γνωστό ότι το εν λόγο βιβλίο είναι ένα αρκετά δύσκολο ανάγνωσμα κάτι για το οποίο ο ίδιος ο Μαρξ προειδοποιούσε τους αναγνώστες του: «Κάθε αρχή είναι δύσκολη» κάτι που αποτυπώνεται στο γεγονός ότι τα πρώτα 1000 αντίτυπα της ιστορικής εκείνης έκδοσης χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να εξαντληθούν. Σκοπός μας εδώ δεν είναι να παρουσιάσουμε μια κριτική πάνω στο Κεφάλαιο ή τον Μαρξ παραθέτοντας σκέψεις δικές μας ή επιφανών επιστημόνων σχετικά με το αιώνιο ερώτημα "που έκανε λάθος και που έπεσε μέσα ο Μαρξ". Μακριά από το γιουσουρούμ τέτοιες προσπάθειες.

Υποθέτουμε ότι ισχύει αυτό που λένε πολλοί Μαρξιστές. Πολλοί αναφέρονται στον Κεφάλαιο του Μαρξ αλλά ελάχιστοι το έχουν μελετήσει σε βάθος ή έστω το έχουν διαβάσει. Το "Κεφάλαιο" είναι χωρισμένο σε 3 βασικούς και σε έναν επιπρόσθετο τόμο. Από όλους αυτούς μόνο τον πρώτο έγραψε στο ακέραιο ο Κάρλ Μαρξ. Οι δυο επόμενοι τόμοι γράφτηκαν από τον έτερο μεγάλο του Μαρξισμού. Τον αγαπημένο φίλο και οικονομικό στήριγμα του Μαρξ τον Φρίντριχ Ένγκελς, ο οποίος βασιζόμενος στις σημειώσεις που άφησε ο Μαρξ συνέγραψε και έκδωσε τον δεύτερο τόμο το 1885 και τον τρίτο τόμο το 1894. Ο τέταρτος τόμος εκδόθηκε το 1910 ως άμεσο προϊόν των πρόχειρων σημειώσεων του Μαρξ από τον Γερμανό σοσιαλιστή Καρλ Κάουτσκι. 

Προφανώς είναι δύσκολο να διαβάσει και να κατανοήσει πλήρως κανείς τις εκατοντάδες σελίδες των τόμων του Κεφαλαίου. Τα βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης είναι εδώ κι χρόνια μια πολύ χρήσιμη πραγματικότητα. Στο σκεπτικό αυτό οι εκδόσεις ΚΨΜ το 2011 μας έδωσαν μια συναρπαστική διασκευή του εμβληματικού έργου του Μαρξ σε μάνγκα από το Studio Variety Artworks σε μετάφραση Γιάννη Καυκιά και μέ πρόλογο του Ολιβιέ Μπεζανσενό. αντιγράφουμε λοιπόν από το οπισθόφυλλο του βιβλίου.

--------------------

Ξέρεις από τί γίνεται το χρήμα που χρησιμοποιούμε Γνωρίζεις τους μηχανισμούς του καπιταλισμού Πίστευες ότι "Το Κεφάλαιο" του Μαρξ ήταν τόσο δύσκολο οσο και τα... κινέζικα Ε, λοιπόν, ορίστε η διασκευή αυτού του κλασικού έργου σε γιαπωνέζικο manga. Με βάση μια ιστορία απλή -ένας μικροτυροκόμος δημιουργεί το εργοστάσιό του- το κόμικς περιγράφει τί είναι ο καπιταλισμός. Αυτό το βιβλίο-manga χωρίζεται σε δύο μέρη, απολύτως συμπληρωματικά -το πρώτο πραγματεύεται το χρήμα και το δεύτερο τους μηχανισμούς του κεφαλαίου- είναι ένα έξυπνο, διασκεδαστικό και απαιτητικό κάλεσμα να ανακαλύψουμε το σπουδαιότερο έργο του Μαρξ. Στα μέσα του 19ου αιώνα, η βιομηχανική επανάσταση ξεκινάει στην Ευρώπη αλλάζοντας εκ βάθρων τις αντιλήψεις και τους τρόπους κατανάλωσης και ζωής των ανθρώπων. Η μαζική παραγωγή είναι, εφεξής, δυνατή, αλλά οι ανισότητες που απορρέουν από τις νέες οικονομικές και κοινωνικές πρακτικές ανοίγουν ένα τεράστιο χάσμα. Από τη νέα κατάσταση ωφελείται μια μειοψηφία επιχειρηματιών, ενώ η μεγάλη μάζα των εργαζομένων μετατρέπονται σε "εργατική δύναμη" από την οποία πλουτίζουν οι πρώτοι. Σήμερα, κατακλυζόμαστε από αντικείμενα και προϊόντα, σκοτωνόμαστε στη δουλειά, καταναλώνουμε ολοένα και περισσότερο. Και παρότι γνωρίζουμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι καταδικασμένο και θα καταλήξει σε μια κρίση που θα προκαλέσει αμέτρητα θύματα, εξακολουθούμε να κλείνουμε τα μάτια. Πώς γεννιούνται οι οικονομικές κρίσεις Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ανεργία Γιατί όλες αυτές οι κοινωνικές ανισότητες Γιατί χρειάζεται η αμφισβήτηση και η ανατροπή αυτού του συστήματος Ανακαλύψτε σε αυτό το μάνγκα μια εισαγωγή στο μείζον έργο του Καρλ Μαρξ, που αφορά το σημερινό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα: τον καπιταλισμό....

-----------------

Καλή σας ανάγνωση.

Aπό τον Antonio Vivaldi στον Raymond Fol – Oι 4 εποχές

Ο Antonio Lucio Vivaldi (4 Μαρτίου 1678 - 28 Ιουλίου 1741), γνωστός και με το προσωνύμιο ‘Κόκκινος παπάς’ (il Prete Rosso), αφενός από το χρώμα των μαλλιών του και αφετέρου από το ότι σε νεαρή ηλικία έγινε ιερέας για δύο μόλις χρόνια (παραιτήθηκε λόγω μίας ασθένειας ή τουλάχιστον αυτό επικαλέστηκε) έγγραψε το 1723 ένα από διασημότερα έργα της μπαρόκ μουσικής. Τις Τέσσερις εποχές (Le Quattro Stagioni). 

 

Το έργο ‘Οι 4 εποχές, 4 κοντσέρτα για βιολί και ορχήστρα εγχόρδων’ είναι τα τέσσερα πρώτα από μία σειρά δώδεκα κοντσέρτων που έγραψε ο Vivaldi για βιολί, ορχήστρα εγχόρδων και τσέμπαλο. Καθένα από τα 4 αυτά κονσέρτα εκφράζουν και αναφέρονται σε μια από τις εποχές του έτους έχοντας την δική του μουσική υφή η οποία και  "ζωγραφίζει' μουσικά την εποχή στην οποία αναφέρεται. Όπως πετυχημένα έχει γραφτεί "Η μουσική του μιμείται τα κελαρίσματα του νερού, τα κεηλαηδίσματα των πουλιών, τα βουίσματα των εντόμων, τις βροντές της καταιγίδας, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί μαγικά ηχοτοπία που άλλοτε μας παραπέμπουν σε εικόνες ευθυμίας και χορού ή σε κυνηγετικές σκηνές και άλλοτε σε ανθισμένα λιβάδια, σε χιονισμένους αγρούς ή σε στιγμές χειμωνιάτικης θαλπωρής μπροστά στο τζάκι."

• Kοντσέρτο αρ. 1 σε μι μείζονα, έργο 8, RV 269, «Άνοιξη» (La primavera)  
• Κοντσέρτο αρ. 2 σε σολ ελάσσονα, έργο 8, RV 315, «Καλοκαίρι» (L’estate)  
• Κοντσέρτο αρ. 3 σε φα μείζονα, έργο 8, RV 293, «Φθινόπωρο» (L’autunno)  
• Κοντσέρτο αρ. 4 σε φα ελάσσονα, έργο 8, RV 297, «Χειμώνας» (L’inverno)

Αναμφίβολα το κοντσέρτο Άνοιξη αποτελεί ένα από το πιο αναγνωρίσιμα και πιο αγαπημένα θέματα της παγκόσμιας μουσικής όλων των εποχών.

 

Ο Raymond Fol (28 Απριλίου, 1928  – 1 Μαϊου  1979)  υπήρξε διάσημος γάλλος πιανίστας της Jazz. Μαζί με τον αδερφό του Hubert Fol είχαν ιδρύσει της δική τους μπάντα τους "Be Bop Minstrels" ενώ συνεργαζόταν και με μουσικούς όπως ο Pierre Braslavsky, ο Jean-Claude Fohrenbach, ο Django Reinhardt, ο Roy Eldridge και ο Johnny Hodges. Το 1952 πήρε μέρος ως μουσικός στην Ευρωπαϊκή περιοδεία της μπάντας του μεγάλου Dizzy Gillespie. Η δεκαετία του 50 έκρυβε για τον Fol μεγάλες στιγμές συνεργασίας με τους Sidney Bechet, Claude Luter, Guy Lafitte και Stephane Grappelli. Εμφανιζόταν τακτικά στο διάσημο jazz Club Saint-Germain. Έως τα τέλη της δεκαετίας ευτύχησε να παίξει δίπαλ στους Kenny Clarke, Duke Ellington, Paul Gonsalves, Cat Anderson και Gerard Badini.

Το 1965 ο Raymond Fol ηχογραφεί την δική του "έκδοση" των τεσσάρων εποχών στο Παρίσι από τις 9 εως τις 15 Ιουλίου μαζί με μια πλειάδα μουσικών όπως : ο Fats Sadi, ο Dominique Chanson, ο Armand Cavallaro, ο Georges Lalue, ο Jean-Louis Viale κ.α . Φυσικά δεν είναι ο μόνος καλλιτέχνης της jazz που καταπιάνετε να διασκευάσει κλασσική μουσική.  Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα  αποτελεί το  Jacques Loussier Trio που εκτός από την δική του εκδοχή των 4 εποχών είχαν "ειδικευτεί" στον Bach ώστε να είναι γνωστοί και ως "Play Bach Trio'. Επίσης μην ξεχνάμε ότι για πολλούς (ειδικούς και μη της κλασσικής μουσικής) ο Beethoven ¨ανακάλυψε την jazz"με την σονάτα  "Piano Sonata No. 32 γραμμένη μεταξύ το 1821 και 1822, και αφιερωμένη στον Ροδόλφο των Αψβούργων-Λωρραίνης.

Ξαναγυρίζοντας στον  Raymond Fol και στην δική του ανάγνωση στις 4 εποχές, δεν γίνεται να μην σταθούμε στο ιδιαίτερο αφρο-κουβανέζικο άνοιγμα με το Alergro της Άνοιξης, το Presto του Καλοκαιριου με τα χάλκινα, το μπάσο και τα τύμπανα ενώ δεν περνά απαρατήρητο και το φινάλε με τον Χειμωνα. Ο Raymond Fol καταθέτει μαι ολόδική του κατάβαση στο διάσημο έργο του Vivaldi το οποίο και έχει όλα τα φόντα να σταθεί πλάι στις μεγάλες στιγμές της Jazz.

 Ακούστε λοιπόν και καλό σας βράδυ.