Ιστορίες του κυρίου Κ: Αγάπη για την πατρίδα (μίσος για τους πατριδολάτρες)

 

(λογοτεχνικά αποσπάσματα) Ο κ. Κοϋνερ και η Αγάπη για την πατρίδα

Ο κ. Κ. δεν τό κρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. Έλεγε: Παντού μπορώ να πεινάσω. Κάποτε όμως έλαχε να περνάει από μια πόλη που την είχε κυριέψει ο εχθρός της χώρας όπου ζούσε. Τον πλησίασε τότε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατεβεί από το πεζοδρόμιο. Ο κ. Κ. κατέβηκε και διαπίστωσε ξαφνικά ότι είχε αγαναχτήσει ενάντια σ’ αυτόν τον άνθρωπο, και μάλιστα όχι μόνο ενάντια στον άνθρωπο μα προπαντός ενάντια στη χώρα που άνηκε ο άνθρωπος αυτός, τόσο, που ευχήθηκε να γίνει ένας σεισμός και να την καταπιεί. Γιατί, ρώτησε ο κ. Κ., έγινα εθνικιστής εκείνη τη στιγμή; Γιατί συνάντησα έναν εθνικιστή. Μα γιαυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία• γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.

Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ιστορίες του κ. Κόυνερ, 

Θεμέλιο (6^η έκδοση)"

(λογοτεχνικά αποσπάσματα) Ο κ. Κοϋνερ και οι Κουβέντες

Κουβέντες  

Εμείς οι δυο δεν έχουμε πια τίποτα να πούμε, είπε ο κ. Κ. σε κάποιον. Γιατί; ρώτησε ο άλλος τρομαγμένος. Γιατί όταν είμαι μαζί σου δε λέω καμιά λογική κουβέντα, παραπονέθηκε ο κ. Κ. Μα αυτό δε μ’ ενοχλεί καθόλου, τον παρηγόρησε ο άλλος. Το πιστεύω, είπε με πικρία ο κ. Κ., ενοχλεί όμως εμένα.

Μπέρτολτ Μπρεχτ, 

Ιστορίες του κ. Κόυνερ, 

Θεμέλιο (6η έκδοση)

Ο κ. ΚΟΫΝΕΡ βολτάρει στο γιουσουρούμ...

Το τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για δοσοληψίες και δωροδοκίες σχετιζόμενες με τα σκάνδαλα που ταράζουν την όποια πολιτική και μη ζωή της χώρας. Και ως συνήθως όλοι μας δηλώνουμε έκπληκτοι που γίνονται αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα. Τώρα το γεγονός του ότι όλοι μας τα ψιθυρίζαμε φωναχτά στις παρέες μας είναι άλλο θέμα. Σαν την υπόθεση του ντόπινγκ. Όλοι μας πριν την δημοσιοποίηση-επισημοποίηση του γεγονότος λέγαμε "δεν είναι δυνατόν ο Χ. να κάνει αυτές τις επιδόσεις. Σίγουρα παίρνει ντόπα. Καλά δεν βλέπεις πως έχει γίνει?? Από τι λες να είναι????" Όμως όταν το θέμα δημοσιοποιήθηκε και στοιχειοποιήθηκε κανείς δεν ήξερε τίποτα. Έτσι και τώρα. Κανείς δεν γνώριζε και δεν γνωρίζει το παραμικρό για τις κάτω του τραπεζιού και τις γκρίζες δοσοληψίες επιχειρηματιών,αξιωματούχων,πολιτικών κλπ. Και μπορεί όλοι μας (και σωστά) να υποστηρίζουμε ότι τέτοιες καταστάσεις δεν έχουν χρώμα και πατρίδα αλλά για σκεφθείτε και αυτό που μας λέει ο κ. ΚΟΫΝΕΡ...

" Όταν ο κ. Κ έτυχε να μιλήσει σε μια συντροφιά της εποχής του για την καθερή γνώση ανάφερε ότι αυτήν μπορεί να την αποκτήσει κανείς μονάχα σαν καταπολεμίσει την δωροδοκία. Ρώτησαν τότε μερικοί τον κ. Κ. πάνω στην κουβέντα τι είναι εκείνο που χαρακτηρίζει τη δωροδοκία. Το χρήμα αποκρίθηκε γρήγορα ο κ. Κ. Τότε όλοι απόρησαν κι άρχισαν τα α! και τα ου!, μερικοί μάλιστα κούνησαν το κεφάλι τους αγανακτισμένοι. Αυτό δείχνει ότι όλοι περίμεναν να ακούσουν κάτι πιο ραφινάτο. Κι έτσι ομολόγησαν την επιθυμία τους: ότι δηλαδή θα ήθελαν αυτοί που δωροδοκούνται να δωροδοκούνται με κάτι ραφινάτο, πνευματικό κσι ότι δεν θα ήθελαν να κατηγορήσουν κάποιον που δωροδοκήθηκε ότι του λείπει το μυαλό.

Λένε ότι πολλοί δωροδοκούνται με τιμές και αξιώματα, που θα πεί: όχι με λεφτά. Και ενώ παίρνουν πίσω τα λεφτά από ανθρώπους που αποδείχτηκε ότι τα καταχράστηκαν, εκείνους που το ίδιο καταχρηστικά δέχτηκαν τιμές και αξιώματα δεν τους πειράζουν.

Για αυτό και πολλοί που κατηγορήθηκαν ότι είναι εκμεταλλευτές προτιμούν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι πήραν τα λεφτά για να μπορέσουν να κυβερνήσουν, αντί να κατηγορηθούν ότι κυβέρνησαν για να αποκτήσουν λεφτά. Ωστόσο ακόμα και εκεί όπου υο χρήμα ταυτίζεται με την εξουσία, η εξουσία δεν είναι κάτι που μπορεί να δικαιολογήσει την λήστεία. "

* Η παραπάνω ιστορία είναι απο το βίβλίο του Μπ. Μπρέχτ "Οι Ιστορίες του κ. ΚΟΫΝΕΡ". Οι Ιστορίες αυτές άρχισαν να γράφονται το 1927 και τέλειωσαν στις αρχές της δεκαετίας του '50, λίγο πριν από το θάνατο του συγγραφέα. Είναι μικρά αλλά λαμπρά δείγματα πεζού λόγου, που αποτυπώνουν πυκνά και την κοινωνική κριτική του Μπρεχτ, αλλά και την ηθική του διδαχή. Ο ήρωάς τους είναι πολυσήμαντος: το όνομά του (Keuner) πλησιάζει υπαινικτικά τη λέξη Keiner (κανένας), και διεκδικεί σχεδόν τη διαχρονική διάσταση του ομηρικού "ούτις", ενώ όπου συντομογραφείται (κύριος Κ.), γίνεται αντίποδας του ομώνυμου ήρωα της καφκικής Δίκης. Και όπως συμβαίνει με τις ιστορίες που μας ¨διηγούνται¨ οι μεγάλοι (χωρίς εισαγωγικά) συγγραφείς και στοχαστές είναι διαχρονικές. Αναζητήστε το βιβλίο (με την προσιτή τιμή!!) και απολάυστε τον κ. Κ στις αφηγήσεις του.Κάλό σας βράδυ.