My God, Help Me to Survive This Deadly Love

Η East Side Gallery αποτελεί από τα κορυφαία και διασημότερα τουριστικά σημεία της πόλης του Βερολίνου. Η δημιουργία του περίφημου αυτού υπαίθριου μουσείου άρχισε λίγο μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνού τον Φεβρουάριο του 1990 όταν 118 καλλιτέχνες από 21 χώρες αρχισαν να δημιουργούν τοιχογραφίς (γκράφιτι) πάνω σε έναν κομμάτι του τοίχους κατά μήκος της οδού Mühlenstrasse στοπρώην ανατολικού Βερολίνου στην περιοχή δίπλα στον ποταμό και μεταξύ των σιδηροδρομικών σταθμών Oberbaum Brücke και Ostbahnhof. 

Η East Side Gallery είναι η μεγαλύτερη και μακροβιότερη έκθεση σε ανοιχτό χώρο στον κόσμο με 105 τοιχογραφίες στο σύνολο με κυρίως πολιτικό μήνυμα και περιεχόμενο. Η East Side Gallery έχει συνολικό μήκος 1316 μέτρα ενώ ήδη από  τον Νοέμβριο του 1991 θεωρείται προστατευόμενο μνημείο. Η διασημότερη ίσως τοιχογραφία της East Side Gallery είναι η δημιουργία του Ρώσου καλλιτέχνη Dmitri Vrubel που έχει γίνει γνωστή ώς το "Το φιλί" ή "My God, Help Me to Survive This Deadly Love" (Θεέ μου, βοήθησε με να γλυτώσω από αυτό το θανατηφόρο έρωτα) από τις φράσεις που είναι γραμμένες στα Ρώσικα στο πάνω και στο κάτω μέρος της τοιχογραφίας.

Η τοιχογραφία αποτελεί αναπαράσταση της επίσης διάσημης φωτογταφίας του Γάλου φωτορεπόρτερ Regis Bossu ο οποίος το 1979 (7 Οκτωβρίου) κάλυπτε τους εορτασμούς για την 30η επέτειο της Λαίκής Δημοκρατίας της Ανατολικής Γερμανίας. Η φωτογραφία τραβήχθηκε την στιγμή που ο Μπρέζνιεφ και ο Πρόεδρος της Ανατολικής Γερμανίας Έριχ Χόνεκερ, αντάλασαν το «σοσιαλιστικό αδελφικό φιλί» (socialist fraternal kiss). 

Το «σοσιαλιστικό αδελφικό φιλί» είναι ένα τελουτουργικό φιλί (με ρίζες/αναφορές στους ορθόδοξους ασπασμούς κατά την διάρκεια του Πάσχα) που αποτελείται από μια αγκαλιά και ένα αμοιβαίο φιλί στο μάγουλο ή σε κάποθες σπάνιες περιπτώσεις στα χείλη και ήταν κάτι συνήθες μεταξύ των ηγετών των κουμουνιστικών κρατών για να δηλώσoυν την αλληλεγγύη τους.

Η τοιχογραφία του Dmitri Vrubel, όπως και οι υπόλοιπες της East Side Gallery, όντας εκτεθιμένη στις εξωτερικές καιρικές συνθήκες και στην ατμοσφαιρική ρύπανση χρειάστηκε εργασίες αποκατάστασης το 2009 (από τον ίδιο τον καλλιτέχνη) έχοντας επιπρόσθετα υποστεί και "βανδαλισμούς". Οι εργασίες αποκατάστασης πραγματοποιήθηκαν με την υποστήριξη του  Künstlerinitiative, ενώ ο Vrubel δώρισε την αμοιβή του (3000€) για τις ανάγκες ενός κοινωνικού project τέχνης στην περιοχή του Marzahn του Βερολίνου.

Πλέον σχεδόν όλες οι τοιχογραφίες της East Side Gallery προστατεύονται από κάγκελα ενώ σύφωνα με τους ειδικούς δεν θα αργήσει και ο στιγμήπου θα χρειστεί ακόμη μια περίοδος αποκατάστασης. Πριν από λίγες ημέρες, το Σάββατο 14/05/2016, μια παρόμοια τοιχογραφία έκανε την εμφανισή της σε εξωτερικό τοίχο ενός εστιατορίου στο Vilnius της Λιθουανίας δημιουργία του Mindaugas Bonanu απεικονίζοντας των Ρώσο Πρόδρο Πούτιν να ανταλάσει το socialist fraternal kiss με τον Ντόναλντ Τράμπ.

Το My God, Help Me to Survive This Deadly Love όπως είναι σήμερα

και το έργο του Mindaugas Bonanu στο Vilnius 

The Wall live in Athens (????)

Πριν μερικές ημέρες ο μάνατζερ του Roger Waters ανακοίνωσε ότι θα χρειαστεί να αλλάξει ο προγραμματισμός για τις συναυλίες του καλλιτέχνη στο Μιλάνο. Μέχρι εδώ όλα καλά και δεν έχουμε κάποιο ιδιαίτερο θέμα. Αυτό όμως όπως συνέχισε ο μάνατζερ οφείλεται στο γεγονός ότι πρόκειται να κινηματογραφηθεί το κονσέρτο στην Ελλάδα για τις ανάγκες του DVd που θα κυκλοφορήσει αργότερα από τα σόου του The Wall!!!! Με άλλα λόγια και αν τελικά γίνουν πράξη αυτά, η Αθήνα μαζί με το Λονδίνο έχουν επιλεγεί ώς τα μέρη στα οποία θα γίνουν τα γυρίσματα για το DVD του Τhe Wall. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη η ημερομηνία κατά την οποία θα γίνει η παρουσίαση του The Wall ούτε και ο τόπος. Για την ημερομηνία και εφόσον γίνει επαναπρογραμματισμός των συναυλιών στο Μιλάνο υποθέτουμε ότι θα είναι αρχές Ιουλίου και όσο για τον τόπο είναι πιθανό να γίνει στο Terra Vibe όπου πριν μερικά χρόνια είχε εμφανιστεί ο Waters και είχε παρουσιάσει μεταξύ των άλλων ολόκληρο το Dark Side Of the Moon 30 χρόνια μετά την τελευταία του παρουσίαση (ελπίζουμε όχι με τα προβλήματα που είχανε προκύψει τότε). Και αν όλα αυτά τελικά συμβούν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να δούμε στο πλευρό του Waters και τον David Gilmour καθώς έχει ανακοινωθεί ότι ο Gilmour θα παίξει μαζί του στα 2-3 σόου τα οποία και θα κινηματογραφηθούν!!! Λέτε??? για να δούμε!!!!

Giusurum's tribute to The Wall @poplie

Συντονιστείτε σήμερα Τετάρτη στην e-συχνότητα του poplie (και το νέο υπέροχο site του) στις 17:00 και ακούστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος του γιουσουρούμ στο The Wall των Pink Floyd (αν όλα πάνε καλά το δεύτερο και τελευταίο την ερχόμενη εβδομάδα). Έναν από τους καλύτερους και ιστορικότερους δίσκους στη ιστορία της μουσική. Με ένα εξώφυλλο απλό και συγχρόνως αριστούργημα και ένα κομμάτι (another brick on the the wall) που χάραξε για πάντα μια ολόκληρη γενιά (και ελπίζουμε να χαράξει και άλλες) Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη επίσημη κυκλοφορά του The Wall και είκοσι χρόνια μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου ας απολαύσουμε μαζί το πρώτο δίσκο του The Wall (όπως ήταν και είναι στο βινίλιο) όπως δεν τον έχετε ξανακούσει ποτέ. Για μια ώρα χωρίς σχόλια. Απλώς καλή μουσική και τίποτε άλλο!! Και φυσικά συνεχίστε μετά να ακούτε Poplie!! Το κομμάτια που θα ακούσουμε για σήμερα:

1) In The Flesh, η αρχή δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική από ότι στο κλασικό άλμπουμ του 1979

2) The Thin Ice, 1990 και επιτέλους το τοίχος δεν υπάρχει. Ο Waters οργανώνει μια μοναδική συναυλία μπροστά στο εναπομείναν τμήμα του με την συμμετοχή πολλών και μεγάλων αστέρων της μουσικής. Από εκείνη την συναυλία θα ακούσουμε τον Ute Lemper με τον Roger Waters στο The Thin Ice.

3) Another Brick In The Wall (Part 1), Ο Waters τραγουδά το πρώτο μέρος ενός υπέροχο κομματιού. Από την βραδιά του Βερολίνου

4) The Happiest Days Of Our Lives. Το μουσικό περιοδικό Mojo προσφέρει στο τεύχος του Δεκεμβρίου ένα υπέροχο CD και το πρώτο μέρος του The Wall, με την συμμετοχή πολλών νέων και ανερχόμενων καλλιτεχνών. Εδώ ο Rafter διασκευάζουν υπέροχα χωρίς ίχνος ιεροσυλίας το The Happiest Days Of Our Lives και εμείς απλά απολαμβάνουμε.

5) Another Brick In The Wall (Part 2). Από την βραδιά του Βερολίνου ακούστε την Cyndi Lauper στο κομμάτι ύμνος μιας ολόκληρης γενιάς. Ναι καλά θυμάστε, η Lauper είχε εμφανιστεί με κοντή σχολική φούστα και έδωσε το δικό της σόου ως μαθήτρια μπροστά από το τοίχος.

6) Mother. Την ίδια βραδιά η Sinead O Connor τα έδωσε όλα χαρίζοντας μας μια υπέροχη εκτέλεση του Mother. (Mother should i trust the government????)

7) Goodbye Blue Sky. 1980 και οι Floyd δίνουν ελάχιστες συναυλίες ανα τον κόσμο παρουσιάζοντας το the Wall σε ένα σόου που έμελλε να αλλάξει τον τρόπο που θα βλέπαμε τα live από εκεί και πέρα. Χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε ένα διπλό συλλεκτικό CD με το υλικό από εκείνες τις βραδιές. Με τίτλο Is There Anybody Out There. Αν το έχετε είστε τυχεροί. Αν όχι ψάξτε το και θα μας θυμηθείτε.

8) Empty Spaces. 1990 από το show του Βερολίνου, Bryan Adams και Roger Waters σε ένα ντουέτο που ο Adams δεν είχε καν ονειρευτεί.

9) What Shall We Do Now. Pink Floyd από τις εμφανίσεις του 1980, ένα μικρό κομμάτι (πέρασμα) εκτός του original άλμπουμ.

10) Young Lust. Από τις ίδιες εμφανίσεις. Τι άλλο να πούμε?? This call Young Lust!!!

11) One Of My Turns. Αλλάζουμε ύφος. Oι Ουαλλοί The Gentle Good από την καταπληκτική προσφορά του Mojo. Οι ρυθμοί διαφορετικοί και παράξενοι για κομμάτι των Floyd αλλά το αποτέλεσμα μας αρέσει.

12) Don't Leave Me Now. Pink Floyd αυτοπροσώπως, από ότι στο κλασικό άλμπουμ του 1979!!! Ανοίξτε τα ηχεία και αφήστε τους γύρω να λένε ότι θέλουν.

13) Another Brick In The Wall (Part 3), Από τις καλύτερες στιγμές της προσπάθειας του Mojo. The Young Republic σε ένα πραγματικά ιδιαίτερο και απαιτητικό κομμάτι. "i don’t need to arms around me, and i don’t need no drugs to calm me..."

14) The Last Few Bricks. Ένα ακόμη μικρό κομμάτι (πέρασμα) εκτός του original άλμπουμ, από τις εμφανίσεις του 1980

15) Goodbye Cruel World. Και τελειώνουμε όπως αρχίσαμε. Από το κλασικό άλμπουμ του 1979. Goodbye all you people, there is nothing you can say to change my mind..

16) The Wall Another Brick In The Wall Part 2. Αφού ακούσαμε όλο το πρώτο μέρος του The Wall ας ακούσουμε ακόμη μια φορά το κομμάτι του οποίου οι στίχοι έχουν γραφτεί σε τοίχους, τσάντες, τετράδια, θρανία και σε κάθε πιθανή επιφάνεια στην αρχική του εκτέλεση.

17) Η τελευταία κοινή εμφάνιση των Pink Floyd με την πραγματική του σύνθεση έμελλε να είναι στο Live8 που οργάνωσε ο Geldof. Εδώ ο Geldof (πρωταγωνιστής της ταινίας The Wall) εξηγεί πώς έπεισε Waters και Gilmour να παίξουν μαζί μετά από σχεδόν 20 χρόνια. Ντοκουμέντο.

Αυτά προς το παρόν με το The Wall των Floyd. Θα επανέλθουμε σίγουρα και πιο αναλυτικά για το θρυλικό άλμπουμ. So stay tuned!!!

Είκοσι χρόνια μετά. Τελικά μερικά τείχη δεν πέφτουν ποτέ...

09/11/1989. Η νύχτα που κατά πολλούς άλλαξε την ιστορία. Η νύχτα που το "περίφημο" τοίχος του Βερολίνου έπαψε να χωρίζει μια πόλη στα δύο. Μια πόλη που, να μην το ξεχνάμε, υπήρξε χωρισμένη και στα τέσσερα. Εκείνη τη νύχτα χιλιάδες Ανατολοκογερμανοί είδαν (επιτέλους όπως τότε σκεφτόταν) αυτό που τόσο επιθυμούσαν. Την άλλη πλευρά της πόλης και της ζωής. Τον Δυτικό τρόπο ζωής. Εκείνο το βράδυ οι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου ονειρεύτηκαν να έχουν όλα όσα είχαν ακούσει (και λιγότερο δει) για τους δυτικοΓερμανούς. Έκλεισαν τα μάτια τους και είδαν τον εαυτό τους πραγματικά ελεύθερο, με όλα τα "καλά" καταναλωτικά αγαθά των Δυτικών (που να ήξεραν οι άνθρωποι τι τους περίμενε τα επόμενα χρόνια).

Το τοίχος ήταν ο εχθρός τους. Ένα τοίχος που τόσο αιφνιδιαστικά είχε σηκωθεί τον Αύγουστο του 1961 από την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας -σε συνεργασία προφανώς με την μαμά ΕΣΣΔ- και έκοψε την πόλη στα δυο, χωρίζοντας ολόκληρες οικογένειες και διχάζοντας έναν λαό και όχι μόνο. Τα 167,8Km του έστεκαν εκεί για περίπου 30 χρόνια σαν μπαμπούλας. Στην περίφημη "νεκρή ζώνη¨-της ανατολικής πλευράς- έχασαν την ζωή τους περισσότεροι από 200 άνθρωποι στην προσπάθειά τους να περάσουν "απέναντι". Ένα απέναντι που παρόλο ήταν ανθρώπινο δημιούργημα (όπως όλα τα απέναντι) φάνταζε στα μάτια τους παράδεισος. Τα τούβλα του (στην αρχή) και (μετά) τα τεράστια κομμάτια από μπετόν έστεκαν ανάμεσα σε εκείνους και τον Παράδεισο τους. Έναν παράδεισο, που όπως τελικά αποδείχτηκε ήταν και αυτός ανθρώπινο δημιούργημα και σαν τέτοιο όχι μόνο δεν ήταν τέλειος αλλά απείχε και πολύ από την πραγματικότητα. Πολλοί όταν έπεσε (πιο σωστά όταν έριξαν) το τοίχος μίλησαν για την τελική επικράτηση του καπιταλισμού (κούφια η ώρα), άλλοι για την(επιτέλους) κατάλυση των ολοκληρωτικών καθεστώτων (λες και από τότε δεν εμφανίστηκαν ολοκληρωτικά καθεστώτα ανά τον κόσμο) και άλλοι για μια μεγάλη νίκη ενός λαού. Η (επαν)ένωση της Γερμανίας υπήρξε η πιο αναίμακτη επιχείρηση στην ιστορία αν και πολλοί μιλάνε για προσάρτηση (παρόλο που στην ουσία αναφερόμαστε σε ΕΝΑΝ λαό και σε ΜΙΑ χώρα που για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους ήταν διαιρεμένη).

Όσο για την κατάσταση 20 χρόνια μετά?? Στο ανατολικό μέρος ο ένας στους πέντε είναι φτωχός. Στο δυτικό ένας στους οκτώ! Η ανεργία αντίστοιχα είναι 13,3% και 6,9%. Ένας στους δέκα ¨ανατολικούς¨ επιθυμεί την ανασύσταση της ΛΔΓ, ενώ δύο στους δέκα θα επιθυμούσαν την ανοικοδόμηση του τοίχους!!!!! Με άλλα λόγια το τοίχος έπεσε αλλά είναι ακόμη εκεί και εξακολουθεί να κρατά χωρισμένη στα δυο την Γερμανία!! Οι άνθρωποι που είδαν το τείχος που τους χώριζε από την ελευθερία και τον παράδεισο να πέφτει μετά είδαν και ήρθαν αντιμέτωποι με την πραγματικότητα. Έπρεπε να παλέψουν ακόμη και για όσα είχαν συνηθίσει να τα νιώθουν δεδομένα, ενώ τα "καλα" των Δυτικών παρέμειναν στις διαφημιστικές αφίσες. Οι Δυτικοί που "έβλεπαν" τους απέναντι σαν δέσμιους, και ανελεύθερους φαίνεται πως είχαν (και έχουν) ξεχάσει τα δικά μας δεσμά. Αλήθεια η υπερκατανάλωση είναι μοίχεια επιθυμία?? Το ίδιο και το ζάπινγκ?? Η σκέψη μας είναι ελεύθερη ή κάποιος έχει μεγάλο λόγο στην διαμόρφωσή της (TV,περιοδικά κλπ)?? Εδώ τελικά το εκλέγεστε ισχύει (??), όταν για να γίνεις μέλος του κοινοβουλίου απαιτούνται πολλά χρήματα και φυσικά "ρεύμα" ??? Και πριν βιαστούμε να μιλήσουμε για ελευθερία, δημοκρατία κλπ ας σκεφτούμε πόσα τείχη έχουν χτιστεί από τότε και πόσα εξακολουθούν να υφίστανται. Η λίστα δεν είναι τόσο μεγάλη αλλά σίγουρα παραμένει ντροπιαστική: Γάζα, Β. Ιρλανδια, Κύπρος κλπ!! Αν αυτή είναι η ¨δημοκρατία¨ μας τότε ίσως οι νοσταλγοί της ανοικοδόμησης τους τοίχους έχουν δίκιο να νιώθουν μπερδεμένοι. Τουλάχιστον τότε γνώριζαν τον ¨εχθρό" και φανταζόταν τον "παράδεισο". Τώρα?? Και αν δεν κάνουμε λάθος στην δημοκρατία δεν υπάρχουν νικητές και νικημένοι και πάνω από όλα η δημοκρατία δεν εκδικείται αλλά αγκαλιάζει τους πάντες!! Τελικά μήπως αυτό που πραγματικά "νοσταλγούνε" δεν είναι τίποτε άλλο από έναν καλύτερο κόσμο και από εκείνο τον "παράδεισο" που είχανε ονειρευτεί και δεν τον έχουν βρεί ακόμη?? Καλό σας και μας βράδυ!!

Δείτε
Goodbye Lenin (Do we have to copy every crappy thing from the West?)


Ακούστε
Pink Floyd The Wall