Περιοδικό Jazz&Tζαζ: Κανένα νέο από το μέτωπο...

Το περιοδικό Jazz&Tζαζ στις 11 Οκτωβρίου ανακοίνωσε στην σελίδα του στο facebook την αναστολή της εκδοσής του.

".. Επί του παρόντος, το JAZZ&ΤΖΑΖ δεν θα βγάλει στην κυκλοφορία καινούριο τεύχος, για λόγους ευνόητους - γνωστούς πλέον σε όλους μας. Θα κυκλοφορήσουν όμως στις 17 Οκτωβρίου παλαιότερα τεύχη με CD και μάλιστα της πρώτης περιόδου, συλλεκτικά πλέον. Για όσους αναγνώστες θέλουν να συμπληρώσουν τη συλλογή τους αλλά και τους νεότερους που δεν έζησαν αυτή την πολύ όμορφη φάση του περιοδικού..."

Δυστυχώς ένα ακόμη μουσικό περιοδικό αναστέλλει την λειτουργία του για λόγους προφανώς οικονομικούς. 2ο χρόνια μετά το πρώτη του κυκλοφορία δεν θα βγάλει νέο τεύχος μέχρι νεωτέρας. Όλες αυτές τις ημέρες ελπίζαμε να αλλάξει κάτι και να ξαναδούμε κρεμασμένα στα περίπτερα το καινούργιο τεύχος τους. Δυστυχώς τίποτε δεν δείχνει να αλλάζει την (σίγουρα δύσκολη) απόφαση του περιοδικού. 

Αναμφίβολα και ανεξάρτητα του αν είναι κάποιος φίλος της Jazz το συγκεκριμένο περιοδικό ήταν (και παραμένει) ένα από τα καλύτερα μουσικά περιοδικά που βγήκαν ποτέ σε αυτήν την χώρα.  Δεν ξέρουμε κατά πόσο είναι εφικτό να αλλάξουν τα πράγματα και η αναστολή να ¨λήξει" χαρίζοντάς μας ένα ακόμη τεύχος. 

Εδώ στο giusurum όταν μάθαμε την είδηση μας ήρθανε στο μυαλό κάποια από τα τεύχη και CD που μας έχουν μείνει αξέχαστα και κοσμούν τόσο την βιβλιοθήκη όσο και την δισκοθήκη μας 

Τεύχος No 37. To περιοδικό κλείνει τρία χρόνια παρουσίας και μας προσφέρει το καταπληκτικό  CD “ The song of Lulu- To Τραγούδι της Lulu” με τον Σάκη Παπαδημητρίου και την Γεωργία Συλλαίου (Ano Kato Records). Περισσότερα εδώ

Τεύχος Νο120. Το περιοδικό μας συστήνει τα πρώτα βήματα ενός μικρού προγράμματος τζαζ και μιας μικρής ομάδας φοιτητών. Ο δίσκος Ιοnian Jazz Εnsemble  του μουσικού τμήματος του Ιόνιου Πανεπιστημίου κέρδισε τους πάντες.  Στο τεύχος 224 (οκτώ χρόνια μετά) θα γινόμασταν κοινωνοί της συνέχειας της προσπάθειας αυτής.

Τεύχος Νο131. Το περιοδικό συστήνει στο Ελληνικό κοινό ένα συγκρόημα που θα γινόταν από τα αγαπημένα του. Αφιέρωμα και CD των Tiger Lillies για ένα τεύχος με εξώφυλλο τoν Martyn Jacques με το ακορντεόν του.

Tεύχος 241. Το περιοδικό γιορτάζει 20 χρόνια και προσφέρει το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ επετειακό τεύχος με αφιέρωμα (144 σελίδων) Η ελληνική τζαζ δισκογραφία, 1961-2013. Περισσότερα εδώ.

Φυσικά δεν γίνεται να μην αναφέρουμε τα τεύχη και τα CD που ήταν αφιερωμένα στο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ jazz στην Τεχνόπολη που έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πιο ξεχωριστούς και σημαντικούς καλλιτεχνικούς θεσμούς στην Αθήνα και στην χώρα.

20 χρόνια Jazz & Τζαζ : επετειακό τευχος με εφιέρωμα (144 σελίδων) Η ελληνική τζαζ δισκογραφία, 1961-2013

Δεδομένο 1 : Jazz ακούγεται συχνά πυκνά στα μέρη του giusurum. Δεδομένο 2: το περιοδικό Jazz & Τζαζ είναι από τα καλύτερα και μακροβιότερα (δεν έχουν απομείνει και πολλά) ελληνικά μουσικά περιοδικά. Δεν είμαστε φανατικοί  αλλά σίγουρα αποτελούμε τακτικούς του αναγνώστες. Δεδομένο 3: το blog http://diskoryxeion.blogspot.gr/ είναι από εκείνα τα blog πο επισκεπτόμαστε συχνά και το θεωρούμε από τα καλύτερα ελληνικά μουσικά blogs. Μέσα λοιπόν από τις σελίδες (post) του δισκορυχείου μάθαμε για το τι ετοιμάζει το Jazz&Τζαζ για την "επέτειο" των είκοσι χρόνων κυκλοφορίας του.  Το τεύχος 241 (θα κυκλοφορήσει στα μέσα της επόμενης εβδομάδας), θα συνοδεύεται από ένα ένθετο βιβλίο 144 σελίδων με τίτλο "Η ελληνική τζαζ δισκογραφία, 1961-2013". Πρόκειται για μια συλλογική προσπάθεια που ανεξάρτητα αν σας αρέσει η tzaz ή όχι, αποτελεί σίγουρα ένα πραγματικό στολίδι και απαραίτητο μέρος κάθε μουσικής βιβλιοθήκης και δισκοθήκης. Και αυτό με την έννοια του όποιος αγαπά και μελετά την Ελληνική (και όχι μόνο) δισκογραφία θα το βρει ενδιαφέρον και χρήσιμο. 

Περισσότερο για το εγχείρημα αυτό μπορείτε να βρείτε στο blog  http://diskoryxeion.blogspot.gr/. Και όσοι επισκεφθείτε το δισκορυχείο (όσοι φυσικά δεν το ξέρετε ήδη) μην φύγετε από εκεί πριν το ξεψαχνίσετε και είμαστε σίγουροι ότι και πολλά θα μάθετε για όλα τα είδη της ελληνικής μουσικής και είμαστε σίγουροι ότι θα το προσθέσετε στα αγαπημένα σας     

¨Όταν ο Gillespie συνάντησε τον Τσιτσάνη!!!

Όχι δεν έχουμε τρελαθεί και ούτε τάσεις μυθοπλασίας έχουμε!!! Ο Gillespie είχε έρθει το 1956 στην Αθήνα για 3 προγραμματισμένες εμφανίσεις, ενώ λίγο αργότερα κυκλοφόρησε και ο δίσκος Dizzy in Greece με το εξώφυλλο να δείχνει τον Dizzy ντυμένο τσολιά κρατώντας στην αγκαλιά του την μεγάλη του αγάπη, την τρομπέτα του. Αυτό είναι λίγο πολύ γνωστό. Αυτό που δεν είναι και τόσο γνωστό είναι η συνάντηση του μεγάλου τζαζίστα με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Βασίλη Τσιτσάνη. Η ιστορία έγινε γνωστή μέσα από μια συνέντευξη της Καίτης Κασιμάτη-Μυριβήλη στον Θάνο Φωσκαρίνη που δημοσιεύτηκε στο ένθετο της Ελευθεροτυπίας ¨Βιβλιοθήκη" στις 23/10/2010. Από εκεί "δανειστήκαμε" τα αποσπάσματα που αναφέρονται στο γεγονός και σας τα μεταφέρουμε.

"...Ενα από τα συγκροτήματα που ήρθαν στην Αθήνα από τη Νέα Υόρκη ήταν μια ορχήστρα τζαζ, η οποία αποτελούνταν από μαύρους μουσικούς, υπό τη διεύθυνση του τρομπετίστα και μαέστρου της ορχήστρας Ντίζι Γκιλέσπι, ένα από τα ιερά τέρατα της τζαζ. Ενορχηστρωτής της ορχήστρας και πιανίστας ήταν ο, νέος τότε και αργότερα διάσημος συνθέτης τής τζαζ, Κουίνσι Τζόουνς....

.....Ο διάσημος πλέον Κουίνσι Τζόουνς ήταν τότε ο πιανίστας της ορχήστρας τού Γκιλέσπι. Δόθηκαν 3 συναυλίες στο Θέατρο «Ρεξ», τις οποίες φυσικά παρακολούθησε ο Μάνος και γνωρίστηκε με τους μουσικούς. Επειδή οι προσκλήσεις γι' αυτές τις συναυλίες βασίζονταν σε πρωτόκολλο, ο Γκιλέσπι δεν ήταν και πολύ ικανοποιημένος με το κοινό των συναυλιών και ζήτησε να προσφέρει μια συναυλία αποκλειστικά για φοιτητές με ελεύθερη είσοδο. Εκείνο το βράδυ έγινε πανζουρλισμός. Ο φοιτητόκοσμος κατέκλεισε το θέατρο, οι νέοι κρέμονταν σαν τσαμπιά σταφύλια από τα θεωρεία, χειροκροτούσαν και φωνάζαν το όνομα του Γκιλέσπι. Οταν τελείωσε η συναυλία, όρμησαν στη σκηνή, σήκωσαν τον Γκιλέσπι στα χέρια και τον κατέβασαν μέχρι την Ομόνοια. Την άλλη μέρα το απόγευμα είχαμε συνάντηση με τον Αχιλλέα Μαμάκη στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου, για συνεντεύξεις με τους Γκιλέσπι και Κ. Τζόουνς για την εκπομπή του «Το θέατρο στο μικρόφωνο». Μαζί είχε έρθει και ο Μάνος και όταν τελείωσαν οι συνεντεύξεις, ήταν πια αργά το βράδυ, ο Μάνος πρότεινε να τους πάμε κάπου να φάμε, και αποφάσισε να πάμε στου Τσιτσάνη, κάτω στις Τζιτζιφιές. Εξηγήσαμε στους φίλους ποιος ήταν ο Τσιτσάνης και ξεκινήσαμε. Ο Τσιτσάνης μάς δέχτηκε με χαρά και αρχοντιά, εφόσον ο Μάνος τού σύστησε τους αμερικανούς μουσικούς και αναφέρθηκε στη μουσική τους. Οι ξένοι τόσο πολύ ενθουσιάστηκαν με τη μουσική και τα τραγούδια που άκουγαν απ' τον Τσιτσάνη και τον Παπαϊωάννου, ώστε κάποια στιγμή ο Τσιτσάνης ζήτησε από τον Γκιλέσπι και τον Τζόουνς να παίξουν κάτι όλοι μαζί. Ανέβηκαν στο πάλκο και οι δύο. Ο μεν Κουίνσι Τζόουνς κάθησε στο πιάνο, ο Γκιλέσπι έπαιζε την τρομπέτα του και ο Τσιτσάνης μπουζούκι, δημιουργώντας ένα απίστευτο jam session (αυτοσχεδιασμοί) ανεπανάληπτο. Ακόμα λυπάμαι που δεν είχαμε μαζί μας ένα φορητό μαγνητόφωνο να ηχογραφήσουμε αυτή την τόσο ασυνήθιστη μουσική που έβγαινε από τους αυτοσχεδιασμούς. Καθήσαμε ώς τα ξημερώματα...."

** την ιστορία μας υπενθύμισαν πριν από καιρό τα παιδιά του http://www.jazzmusicgr.com/

Λούλου, ένας μύθος σε ασπρόμαυρο φόντο...

Το 1996 τα μουσικά (και όχι μόνο) πράγματα στην χώρα δεν ήταν όπως σήμερα. Το να μιλά και να γράφει κανείς για jazz, ethnic και άλλα εξωτικά μουσικά δένδρα δεν απέδιδε ούτε καρπούς ούτε εξασφάλιζε μια καλή «σοδειά» ακροατών ή αναγνωστών. Το περιοδικό jazz&τζαζ έκλεινε τρία χρόνια εκδοτικής παρουσίας κρεμασμένο στα περίπτερα και τα δισκοπωλεία της χώρας. Το επετειακό για το γεγονός τεύχος του περιοδικού (αρ.37) κυκλοφόρησε μαζί με το CD “ The song of Lulu- To Τραγούδι της Lulu” με τον Σάκη Παπαδημητρίου και την Γεωργία Συλλαίου (Ano Kato Records). Το jazz&τζαζ ήταν τότε ένα από τα περιοδικά (μαζί με Audio, Δίφωνο, Μετρό, Ποπ+ροκ) που κατά καιρούς (φοιτητής γαρ) προμηθευόμουνα. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν εξοικειωμένος με την μη «κλασική τζαζ» και η επιλογή της Lulu με προβλημάτισε: Tι είναι αυτό πάλι; Ποια είναι αυτή η Λούλου; Αναζήτησα την ιστορία της σε μια εποχή που το διαδίκτυο επίσης δεν είχε καμιά σχέση με αυτό που βιώνουμε σήμερα, και βρήκα έναν κρυμμένο θησαυρό. Τώρα 12 χρόνια μετά, η Lulu δείχνει να με ακολουθεί.

Τον προηγούμενο μήνα το jazz&τζαζ έκλεινε 15 χρόνια κυκλοφορίας με ένα υπέροχο CD και εγώ αναζητούσα το soundtrack μιας πολύωρης διαδρομής. Αναζητούσα κάτι που να έχω καιρό να ακούσω και το χέρι μου τράβηξε μαζί με κάποια άλλα CD τη Λούλου. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή δίστασα.... «Μήπως είναι λίγο «βαρύ» για ταξίδι?». Όμως είχα πολύ καιρό να το ακούσω και έτσι το πήρα μαζί μου. Λίγη ώρα μετά το αυτοκίνητο πλημμύρισε με την υπέροχη εκτέλεση του Παπαδημητρίου και την αέρινη φωνή της Συλλαίου. Είχα δικαιωθεί για την επιλογή μου. Άρχισε τότε να (ξανά)περνάει μπροστά μου όλη η ιστορία της Λούλου. Ήταν σα να ξανάβλεπα το Pandora’s Box, μια από τις σημαντικότερες ταινίες του βωβού (ίσως και όχι μόνο) κινηματογράφου, σε μια άκρως ιδιωτική προβολή. Δημιουργία του Γερμανού σκηνοθέτη Georg Pabst, γυρισμένη το 1929 και βασισμένη σε δυο θεατρικά έργα του Φραντς Βέντεκιντ (Το πνεύμα της γης-Erdgeist 1895 και Κουτί της Πανδώρας-Die Büchse der Pandora, 1904), η ταινία αφηγείται την ζωή μιας αισθησιακής χορεύτριας, της Λούλου. Η Λούλου ζει χάρη στις «χορηγίες» των εραστών της (οι οποίοι δεν είναι και λίγοι). Όταν η μέλλουσα γυναίκα ενός εκδότη βρίσκει την Λούλου σε «περιπτύξεις» μαζί του ακυρώνει τον γάμο και ο Schön (εκδότης) αποφασίζει να παντρευτεί την χορεύτρια. Η Λούλου τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην τρέλα και τελικά στον θάνατο πυροβολώντας τον άθελα της. Και όλα αυτά στην γαμήλια δεξίωση όπου ο.Schön αντιλαμβάνεται ότι η Λούλου έχει ξελογιάσει και τον γιο του. Ενδιαφέρον ακούγεται έτσι? Που να δείτε και την συνέχεια!!!. Την κατηγορούν για τον φόνο, καταφέρνει όμως να «ξεφύγει» χάρη στην βοήθεια ενός πρώην εραστή της και του γιου του εκδότη!! Κρύβεται για λίγο καιρό στο Παρίσι και καταλήγει να ζει μέσα στην εξαθλίωση σε μια σοφίτα στο Λονδίνο. Εκεί παραμονή Χριστουγέννων και ενώ η ανάγκη την έχει οδηγήσει στην πορνεία, παίζεται η τελευταία πράξη του δράματος όταν συναντά τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη!!

Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε την τεχνική διακοπής του γυρίσματος και τον απαλό φωτισμό που ο Pabst χρησιμοποίησε δημιουργώντας μια καταπληκτική ατμόσφαιρα. Αίσθηση και σοκ προκάλασε επίσης η ερωτική σκηνή μεταξύ της Λούλου και της κοντέσας Augusta Geschwitz!!! Για το τέλος αφήσαμε τον μύθο που η ταινία γέννησε. Αυτόν της ηθοποιού Λουίζ Μπρουκς (Louise Brooks). Ο Pabst έψαχνε την πρωταγωνίστρια του μήνες. Πέρασε από οντισιόν ακόμα και άγνωστες κοπέλες ψάχνοντας την ιδανική Λούλου. Κατέληξε στην Μπρουκς όταν την είδε σε ένα μικρό ρόλο σε μια ταινία της Paramount. Αμέσως ζήτησε από την εταιρεία να του την «δανείσουν» αλλά η απάντηση ήταν αρνητική. Όταν η Λουίζ ήρθε σε ρήξη με την Paramount και την απέλυσαν τότε μόνο της είπαν για την πρόταση του Pabst. Πήρε χωρίς δισταγμό την απόφαση να πάει στην Γερμανία. Αυτό ήταν. Η Λούλου είχε πάρει σάρκα και οστά από κάθε άποψη. Και να φανταστείτε ότι τα πρώτα σχόλια για την ταινία και την ηθοποιό ήταν αποκαρδιωτικά και επιθετικά. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι η ταινία να βρει την θέση της στο Πάνθεον του κινηματογράφου και η Μπρουκς την δική της πλάι στην Ντίντριχ, την Γκάρμπο και την Μονρόε.

Όπως κάθε μύθος έτσι και η Λούλου δημιούργησε πλήθος καλλιτεχνικών αναφορών. Λούλου είναι ο τίτλος της όπερας του Αυστριακού Αλμπαν Μπεργκ. Ο συνθέτης πέθανε (1935) προτού προλάβει να ολοκληρώσει το έργο, και έτσι άφησε πίσω του μόνο δύο πράξεις. Η ενορχήστρωση της τρίτης πράξης υλοποιήθηκε έπειτα από χρόνια από τον Πατρίκ Σερά και η «Λούλου» παρουσιάστηκε στην Οπερα του Παρισιού στις 24 Φεβρουαρίου 1979. Ο Γάλλος Αντρέ Λοντ έγραψε το ποίημα «Song of Lulu» («Το τραγούδι της Λούλου») του που περιέχεται στο βιβλίο «Louise Brooks: Portrait of an Anti-Star», το οποίο δημοσιεύτηκε το 1982 στη Γαλλία. Το "επισημο" soundtrack της ταινία παρουσιάτηκε επιτέλους το 1999 στην 70ή επέτειο της ταινίας.Το πασίγνωστο τραγούδι των ΟΜD Pandora's Box (1991) είναι αφιερωμένο στη Λουίζ Μπρουκς. Δείτε το δίπλα στα επιπλέον της ημέρας. Και μην ξεχνάμε την υπέροχη δουλειά του Παπαδημητρίου από της παραστάσεις του έργου στην χώρα μας (1993) με την συνοδεία "μουσικής επιτόπου". Ακούστε την Γεωργία Συλλαίου να τραγουδά το τραγούδι της Λούλου.

Καληνύχτα

Πληροφορίες και πηγές
http://tovima.dolnet.gr/print.php?e=B&f=12507&m=C07&aa=1
http://www.michaeldvd.com.au/Reviews/Reviews.asp?ID=5606

http://www.pandorasbox.com http://film.guardian.co.uk/Century_Of_Films/Story/0,4135,67427,00.html
http://www.texnologia.gr/index.asp?mod=articles&id=1017
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=10.05.2008,id=2068568,16185816
http://www.jazznet.gr/papadimitriou6.html