Ο Miles Davis, το Sketches of Spain και ο βετεράνος ταυρομάχος

Στις 26/05/1926 γεννιέται ο Miles Davis, ο καλύτερος κατά πολλούς μουσικός της τζαζ όλων των εποχών.

Στην μουσικήμυθολογία περιέχονται πολλές ιστορίες τόσο για την μουσική όσο και για την προσωπική του ζωή του Miles Davis. 

Ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του με τίτλο "Miles: The Autobiography" περιγράφει πληθώρα τέτοιων ιστοριών που καλό θα ήταν να "φιλτραριστούν" από την οπτική του καθώς είναι γνωστό ότι πολλές φορές στον μεγάλο τζαζίστα άρεσε να φτιάχνει ιστορίες τις οποίες όπως και ο ίδιος λεει "Δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει.." Μια από τις ιστορίες αυτές αφορούν στο άλμπουμ Sketches of Spain. 

Σύμφωνα λοιπόν με τον Davis μια γυναίκα του είπε ότι όταν επισκέφτηκε έναν βετεράνο ταυρομάχο που πλέον έκτρεφε ταύρους για τις ταυρομαχίες του ανέφερε για τον δίσκο που είχε κάνει ένας μαύρος  Αμερικανός με την μουσική της πατρίδας του. Εκείνος δεν πίστεψε ότι ένας ξένος και ιδιαίτερα ένας μαύρος αμερικάνος θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν τέτοιο δίσκο καθώς αυτό το  εγχείρημα προϋποθέτει βαθιά γνώση της Ισπανικής κουλτούρας και της μουσικής των flamenco.

Στην συνέχεια η γυναίκα ρώτησε των ταυρομάχο εάν θα μπορούσε να του βάλει το δίσκο να τον ακούσει και αυτός δέχτηκε. Όταν τελείωσε η μουσική, ο ταυρομάχος σηκώθηκε, φόρεσε την στολή του ταυρομάχου με όλα τα αξεσουάρ πάλεψε με έναν από τους ταύρους, για πρώτη φορά από την ημέρα που είχε αποσυρθεί, και τον σκότωσε. Όταν η γυναίκα τον ρώτησε γιατί το έκανε αυτό εκείνος της απάντησε ότι το έκανε διότι είχε συγκινηθεί από την μουσική που μόλις είχε ακούσει και ένιωσε την ανάγκη να παλέψει με έναν ταύρο. 

Ο Miles Davis σημειώνει ότι του ήταν δύσκολο να πιστέψει την ιστορία αυτή αλλά η γυναίκα του ορκίστηκε ότι ήταν αλήθεια.

Household Objects- Το (παρολίγο) άλμπουμ των Pink Floyd χωρίς μουσικά όργανα

Το 1973 και μετά την μεγάλη εμπορική επιτυχία του Dark Side of The moon, oi Pink Floyd βρέθηκαν σε μια πολύ περίεργη ακόμη και για αυτούς κατάσταση. Από την μια οι μεταξύ τους σχέσεις δεν ήταν στα καλύτερά τους εκείνη την εποχή, από την άλλη η μεγάλη εμπορική επιτυχία του Dark Side of the Moon και η αναγνώριση/καθιέρωση που τους πρόσφερε και στο βάθος η ανάγκη για κάποιους από αυτούς να επιστρέψουν εκεί που πραγματικά πίστευαν ότι ανήκουν. Στους πειραματισμούς και τις αναζητήσεις μέσα στα μουσικά μονοπάτια όχι μόνο της εποχής αλλά και του παρελθόντος και κυρίως του μέλλοντος.  

Ήταν φανερό ότι κάποιοι από τους PF δεν ήταν ευχαριστημένοι με την κατάσταση που βίωναν και την πίεση που δεχόταν να δημιουργήσουν και να κυκλοφορήσουν κάτι που θα έπρεπε να είναι το Dark Side No II. H ιδέα ήταν να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ με την ιδιαιτερότητα της μη χρήσης μουσικών οργάνων αλλά με την χρήση καθημερινών αντικειμένων που χρησιμοποιούνται σε ένα σπίτι. Και ο τίτλος αυτού: HouseHold Objects.

Ήταν κάτι που είχαν ξεκινήσει στα τέλη της δεκαετίας του 60 με το κομμάτι “Alan’s Psychedelic Breakfast”όπου ακούγεται ο rodie Alan Styles να τηγανίζει αυγά και μπέικον στην κουζίνα ενώ ταυτόχρονα μιλάει για το τι κάνει αλλά και για άλλα πρωινά που έχει ετοιμάσει. Οι ήχοι αυτοί ντύθηκαν με μουσικά όργανα και το κομμάτι συμπεριλήφθηκε στο Atom Heart Mother. Κάτι ανάλογο είχαν προσπαθήσει και στο κομμάτι Work το οποίο όμως δεν κυκλοφόρησε ποτέ επίσημα αλλά παιζόταν στις ζωντανές τους εμφανίσεις.

“Ξόδεψαν μέρες δουλεύοντας σε αυτό που τώρα ο κόσμος καλεί “Household Objects””, είχε πει ο Jonh Leckie (22χρονος τότε μηχανικός ήχου) το 2006. “Έφτιαχναν νότες χτυπώντας μπουκάλια μπύρας, έσκιζαν εφημερίδες για να φτιάξουν ρυθμούς και άνοιγαν αεροζόλ προκειμένου να πετύχουν τον ήχο του hi hat.” Οι Pink Floyd πέρασαν εβδομάδες στα Abbey Road με τον Alan Parsons, προσπαθώντας να δημιουργήσουν ρυθμούς και μουσικές ακολουθίες χτυπώντας ένα σκουπόξυλο στο έδαφος ή ένα ξύλο με ένα τσεκούρι. O Waters ο πιο ένθερμος ίσως από όλους με το project είχε δηλώσει στο περιοδικό Zigzag εκείνη την εποχή : “Πάντα ένοιωθα ότι η διαφοροποίηση ανάμεσα σε ένα effect ήχου και στην μουσική είναι απλά μια μαλακία. Είτε κάνεις έναν ήχο με μια κιθάρα είτε με το νερό της βρύσης είναι άσχετο.”

Η ιδέα και η προσπάθεια δημιουργίας του Household Objects για τα επόμενα μια έπαιρνε τα πάνω της μια εγκαταλειπόταν. Η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή. Η μπάντα μπήκε στο στούντιο, επέστρεψε στα μουσικά της όργανα και ηχογράφησε το Wish You Were Here και κάπως έτσι εγκαταλείφτηκε η ιδέα του Ηousehold Objects. “Ήμουν πολύ δυσαρεστημένος που τελικά δεν κατέληξε πουθενά,” είπε ο Alan Parsons.

Από τις ηχογραφήσεις του Household Objects τα επόμενα χρόνια όμως θα ακούγαμε δυο κομμάτια τα οποία συμπεριλήφθηκαν στις επετειακές και εκτεταμένες εκδόσεις του Dark side of the moon (το κομμάτι The Hard Way) και wish You were here (το κομμάτι Wine Glasses). Μέρος του Wine Glasses είχε χρησιμοποιηθεί και στην πρώτη έκδοση του Wish You Were Here και συγκεκριμένα στην εισαγωγή του Shine on You Crazy Diamond.

¨Όταν ο Gillespie συνάντησε τον Τσιτσάνη!!!

Όχι δεν έχουμε τρελαθεί και ούτε τάσεις μυθοπλασίας έχουμε!!! Ο Gillespie είχε έρθει το 1956 στην Αθήνα για 3 προγραμματισμένες εμφανίσεις, ενώ λίγο αργότερα κυκλοφόρησε και ο δίσκος Dizzy in Greece με το εξώφυλλο να δείχνει τον Dizzy ντυμένο τσολιά κρατώντας στην αγκαλιά του την μεγάλη του αγάπη, την τρομπέτα του. Αυτό είναι λίγο πολύ γνωστό. Αυτό που δεν είναι και τόσο γνωστό είναι η συνάντηση του μεγάλου τζαζίστα με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Βασίλη Τσιτσάνη. Η ιστορία έγινε γνωστή μέσα από μια συνέντευξη της Καίτης Κασιμάτη-Μυριβήλη στον Θάνο Φωσκαρίνη που δημοσιεύτηκε στο ένθετο της Ελευθεροτυπίας ¨Βιβλιοθήκη" στις 23/10/2010. Από εκεί "δανειστήκαμε" τα αποσπάσματα που αναφέρονται στο γεγονός και σας τα μεταφέρουμε.

"...Ενα από τα συγκροτήματα που ήρθαν στην Αθήνα από τη Νέα Υόρκη ήταν μια ορχήστρα τζαζ, η οποία αποτελούνταν από μαύρους μουσικούς, υπό τη διεύθυνση του τρομπετίστα και μαέστρου της ορχήστρας Ντίζι Γκιλέσπι, ένα από τα ιερά τέρατα της τζαζ. Ενορχηστρωτής της ορχήστρας και πιανίστας ήταν ο, νέος τότε και αργότερα διάσημος συνθέτης τής τζαζ, Κουίνσι Τζόουνς....

.....Ο διάσημος πλέον Κουίνσι Τζόουνς ήταν τότε ο πιανίστας της ορχήστρας τού Γκιλέσπι. Δόθηκαν 3 συναυλίες στο Θέατρο «Ρεξ», τις οποίες φυσικά παρακολούθησε ο Μάνος και γνωρίστηκε με τους μουσικούς. Επειδή οι προσκλήσεις γι' αυτές τις συναυλίες βασίζονταν σε πρωτόκολλο, ο Γκιλέσπι δεν ήταν και πολύ ικανοποιημένος με το κοινό των συναυλιών και ζήτησε να προσφέρει μια συναυλία αποκλειστικά για φοιτητές με ελεύθερη είσοδο. Εκείνο το βράδυ έγινε πανζουρλισμός. Ο φοιτητόκοσμος κατέκλεισε το θέατρο, οι νέοι κρέμονταν σαν τσαμπιά σταφύλια από τα θεωρεία, χειροκροτούσαν και φωνάζαν το όνομα του Γκιλέσπι. Οταν τελείωσε η συναυλία, όρμησαν στη σκηνή, σήκωσαν τον Γκιλέσπι στα χέρια και τον κατέβασαν μέχρι την Ομόνοια. Την άλλη μέρα το απόγευμα είχαμε συνάντηση με τον Αχιλλέα Μαμάκη στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου, για συνεντεύξεις με τους Γκιλέσπι και Κ. Τζόουνς για την εκπομπή του «Το θέατρο στο μικρόφωνο». Μαζί είχε έρθει και ο Μάνος και όταν τελείωσαν οι συνεντεύξεις, ήταν πια αργά το βράδυ, ο Μάνος πρότεινε να τους πάμε κάπου να φάμε, και αποφάσισε να πάμε στου Τσιτσάνη, κάτω στις Τζιτζιφιές. Εξηγήσαμε στους φίλους ποιος ήταν ο Τσιτσάνης και ξεκινήσαμε. Ο Τσιτσάνης μάς δέχτηκε με χαρά και αρχοντιά, εφόσον ο Μάνος τού σύστησε τους αμερικανούς μουσικούς και αναφέρθηκε στη μουσική τους. Οι ξένοι τόσο πολύ ενθουσιάστηκαν με τη μουσική και τα τραγούδια που άκουγαν απ' τον Τσιτσάνη και τον Παπαϊωάννου, ώστε κάποια στιγμή ο Τσιτσάνης ζήτησε από τον Γκιλέσπι και τον Τζόουνς να παίξουν κάτι όλοι μαζί. Ανέβηκαν στο πάλκο και οι δύο. Ο μεν Κουίνσι Τζόουνς κάθησε στο πιάνο, ο Γκιλέσπι έπαιζε την τρομπέτα του και ο Τσιτσάνης μπουζούκι, δημιουργώντας ένα απίστευτο jam session (αυτοσχεδιασμοί) ανεπανάληπτο. Ακόμα λυπάμαι που δεν είχαμε μαζί μας ένα φορητό μαγνητόφωνο να ηχογραφήσουμε αυτή την τόσο ασυνήθιστη μουσική που έβγαινε από τους αυτοσχεδιασμούς. Καθήσαμε ώς τα ξημερώματα...."

** την ιστορία μας υπενθύμισαν πριν από καιρό τα παιδιά του http://www.jazzmusicgr.com/

Abbey Road: η παράξενη ιστορια πίσω από ένα διάσημο εξώφυλλο (τελικά Paul Is Dead??)...ι

Το Abbey Road, το έβδομο (επίσημο) άλμπουμ των Beatles, κυκλοφόρησε 26 Σεπτεμβρίου του 1969 και είναι το τελευταίο άλμπουμ που ηχογράφησαν μαζί τα σκαθάρια. Θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του θρυλικού συγκροτήματος (και όχι μόνο), ενώ το εξώφυλλό του είναι ένα από τα διασημότερα εξώφυλλα δίσκων όλων των εποχών. Την παραγωγή και την ενορχήστρωση επιμελήθηκε ο George Martin (Apple Records) ενώ υπεύθυνοι ήχου (sound engeneering) υπήρξαν ο Geoff Emerick με βοηθό τον (γνωστό) Alan Parsons. Όμως εδώ δεν θα μας απασχολήσει το μουσικό κομμάτι του Abbey Road αλλά το διάσημο εξώφυλλό του και οι παράξενες ιστορίες που κρύβονται πίσω από αυτό. Σύμφωνα με τον Geoff Emerick «...κάποια στιγμή υπήρξε η σκέψη το άλμπουμ να ονομαστεί Everest (από την μάρκα τσιγάρων που κάπνιζα εκείνη την εποχή) ...». Μάλιστα είχε βρεθεί και το concept του εξωφύλλου με μια φωτογράφηση των σκαθαριών στα Ιμαλάια. Ευτυχώς όμως οι Beatles αποφάσισαν να αλλάξουν το τίτλο σε Abbey Road (από τον δρόμο στον οποίο βρίσκεται το πασίγνωστο πλέον στούντιο ηχογραφήσεων) δίνοντας μας (άθελά τους??) μια από τις πιο παράξενες ιστορίες μουσικής τρέλας όλων των εποχών. Επιμελητής του εξώφύλλου ήταν ο John Kosh (Apple Records) ενώ την περιβόητη φωτογραφία τράβηξε στις 8 Αυγούστου 1969 ο Iain Macmillan έχοντας στην διάθεσή του μόνο 10 λεπτά!!! Η φωτογραφία στο εξώφυλλο δείχνει τα σκαθάρια να διασχίζουν μια διάβαση (την διασημότερη ίσως πλέον του κόσμου). Πρώτος ο Lennon φορώντας λευκό κουστούμι, ακολουθεί ο Starr στα μαύρα, ο McCartney επίσης με κουστούμι ενώ ο Harrison είναι ο μοναδικός που φορά τζιν. Παρατηρώντας κανείς το εξώφυλλο μπορεί να διαπιστώσει ότι ο McCartney είναι ξυπόλυτος, έχει διαφορετικό βηματισμό από τους άλλους τρεις και επιπλέον κρατά ένα τσιγάρο στο δεξί του χέρι παρόλο αριστερόχειρας. Επίσης αριστερά υπάρχει ένας σκαραβαίος παρκαρισμένος (ο οποίος ανήκε σε κάτοικο της περιοχής), ενώ δεξιά στο πεζοδρόμιο και δίπλα από ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας στέκεται ένας περαστικός αμερικάνος τουρίστας (Paul Cole) ο οποίος αγνοούσε την συμμετοχή του στην περίφημη φωτογραφία μέχρι που είδε το εξώφυλλο του δίσκου. Τώρα τι σημασία έχουν αυτές οι λεπτομέρειες?? Μεγάλη αν διαβάσετε την συνέχεια της ιστορίας.

Όλα ξεκίνησαν στις 12 Οκτωβρίου του 1969 όταν ο ραδιοφωνικός παραγωγός Russ Gibb (στο WKNR-FM του Μίσιγκαν) δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από κάποιον που συστήθηκε ως Tom (αργότερα αναγνωρίστηκε ως Tom Zarski) και ο οποίος ανακοίνωσε πως ο Paul McCartney ήταν νεκρός, ζητώντας από τον Gibb να παίξει ανάποδα το Revolution 9 από το White Album. O Gibb (και πολλοί άλλοι μετά) ισχυρίστηκε πως άκουσε «Turn me on, dead man, turn me on, dead man, and turn me on, dead man ». Αυτό ήταν. Το «νέο» πήρε τεράστιες διαστάσεις και διαδόθηκε παντού μέσα σε ελάχιστο χρόνο και από ψίθυρος έγινε βοή (και φυσικά ο Gibb και ο σταθμός έγιναν διάσημοι). Η ιστορία (που στην ουσία κατασκεύασαν οι οπαδοί του γκρουπ) θέλει τον McCartney να έχει σκοτωθεί την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου του 1966 όταν μετά από έναν καβγά με τους υπόλοιπους (τότε δούλευαν στο υλικό του Sgt Pepper's Lonely Hearts Club) πήρε το αυτοκίνητό του (Austin-Healey) έφυγε και στον δρόμο σκοτώθηκε. Το ατύχημα κρατήθηκε μυστικό με την συμβολή της αστυνομίας, του γκρουπ, της εταιρίας κλπ. Οι υπόλοιποι Beatles θέλοντας να καλύψουν το γεγονός (συμβολαία, εμφανίσεις κλπ) αντικατέστησαν τον Paul με τον William Shears Campbell, νικητή ενός διαγωνισμού για σωσίες του McCartney, από το Οντάριο. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η ομοιότητα ναι μεν ήταν καταπληκτική αλλά χρειάστηκαν και μερικές πλαστικές επεμβάσεις στις οποίες όμως ξέχασαν να διορθώσουν την ουλή στο πάνω χείλος του «νέου» McCartney. Ο Campbell κατά μερικούς λέγεται Billy Shears (όπως ο ηγέτης του Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band) ή William Sheppard (κατά το κομμάτι "The Continuing Story of Bungalow Bill"). Όλα αυτά έρχεται να τα «επιβεβαιώσει» σύμφωνα με τους υποστηρικτές της συνωμοσίας “Paul Is Dead” και το εξώφυλλο του Abbey.

Ο Lennon (πάντα σύμφωνα με τον μύθο) φορά λευκά ως θρησκευτικός ηγέτης, ο Starr φορά κουστούμι υπευθύνου γραφείου κηδειών, ο Harrison τζιν σαν εργάτης διάνοιξης τάφων ενώ ο McCartney είναι ξυπόλυτος διότι δεν χρειάζεται πλέον παπούτσια (είναι νεκρός). Το αυτοκίνητο της αστυνομίας αντιπροσωπεύει την κάλυψη που οι αρχές παρείχαν στο γεγονός ενώ οι πινακίδες του Volkswagen Beetle (LMW 281F) υποδηλώνουν ότι ο McCartney θα ήταν 28 (28IF) αν ζούσε τον καιρό του Abbey Road και ότι η Linda πενθεί (LMW - Linda McCartney Weeps). Oι πινακίδες του αυτοκινήτου κλάπηκαν μετά την κυκλοφόρία του άλμπουμ ενώ το ίδιο πουλήθηκε σε δημοπρασία το 1986 και τώρα βρίσκεται στ μουσείο Autostadt στο Wolfsburg της Γερμανίας.

Στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ υπάρχουν δίπλα από το σχηματισμένο Βeatles οκτώ βούλες οι οποίες ενωμένες φτιάχνουν ένα τρία όσοι και τα εναπομείναντα σκαθάρια μετά τον θάνατο του Paul και επίσης μια ρωγμή στο τέλος της λέξης (Beatles) και δεξιά της φαίνεται αχνά ένα κρανίο. Η γυναικεία μορφή που περπατά υποτίθεται ότι είναι η Jane Asher φιλενάδα του McCartney την εποχή του ατυχήματος και στον ώμο της (θα πρέπει να) βλέπουμε την φιγούρα του εκλιπόντος. Οι οπαδοί του γκρουπ πιάστηκαν σε στίχους από διάφορα κομμάτια των Beatles για να στηρίξουν την θεωρία τους όπως ( «Τετάρτη πρωί στις 5 η ώρα καθώς η ημέρα αρχίζει» από το "She's Leaving Home", από τον ήχο συντριβής αυτοκινήτων ακούγεται στο "Revolution 9", «Τα έγγραφα πρωινού Τετάρτης δεν ήρθαν» από το Lady Madonna" κλπ). Και όπως είναι φυσικό έχουνε γραφτεί πολλά βιβλία για το όλο θέμα ενώ υπάρχουν και οι αντίστοιχες σελίδες στο ιντερνετ. Επανερχόμενοι στο Abbey Road να πούμε ότι την διάσημη διάβαση χρησιμοποίησαν και άλλα γκρουπ στα εξώφυλλά τους όπως οι Red Hot Chili Peppers στο The Abbey Road E.P, οι The Rutles' με την παρωδία Shabby Road καθώς και ο ίδιος ο McCartney στο άλμπουμ τους Paul is Alive θέλοντας να διακωμωδήσει την όλη θεωρία κ.α.

Ιστορίες συνομοσίας?? Ένα υπέροχο διαφημιστικό κόλπο?? Ιστορία μουσικής τρέλας φτιαγμένη από τους fan του συγκροτήματος?? Τι να πει κανείς?? Εμέις ξέρουμε ότι πρόσφατα ο Sir Paul McCartney κυκλοφόρησε νεο άλμπουμ με τίτλο Good Evening New York City με υλικό χογραφηνένο ζωντανά στο City Fields της Νέας Υόρκης. Αυτά!! Εσείς τι λέτε??