Οι εκλογές, η αριστερά, ο λαός και άλλα δαιμόνια

Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν ποτέ και τίποτα. 

Υπάρχουν άλλοι που από το βράδυ της Κυριακής και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτο κόμμα μιλάνε για νίκη της αριστεράς και του λαού.

Πολλοί είναι αυτοί που μετά και τον σχηματισμό της συγ-κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πιστεύουν ότι πολλά/αρκετά θα αλλάξουν σύντομα/λίγο πιο αργά.

Φυσικά υπάρχουν (και ζουν αναμεσά μας) εκείνοι που εξακολουθούν να λένε ότι η χώρα (και ότι έχει απομείνει από αυτή) θα καταστραφούν μέσα στους επόμενους 2-3 μήνες.

Αναξάρτητα από κάποια πρώτα βήματα και πρωτοβουλίες (το θέμα των καθαριστριών, τα κάγκελα που έφυγαν μπροστά από την βουλή, η ματαίωση της πώλησης φιλέτων της δημόσιας και κρατικής περιουσίας κλπ) της νέας κυβέρνηση,ς τα οποία μόνο ως θετικά μπορούν να πιστωθούν (περίεργο ρήμα ε?), θα πρέπει να δούμε την όλη εικόνα και προφανώς σε βάθος χρόνου. 

Φυσικά και δεν πιστεύουμε ότι όλοι όσοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστεροί. Αλλά σίγουρα όλοι τους θέλουν ένα καλύτερο παρόν και ένα ακόμη καλύτερο μέλλον. 

 

Γνώμη μας είναι ότι το αποτέλεσμα των εκλογών δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως Η ΝΙΚΗ της αριστεράς και του λαού κλπ. Είναι ωραία λόγια και σου δίνουν κουράγιο αλλά η Νίκη μπορεί να έρθει μόνο μέσα από συνεχή αγώνα και διεκδικίσεις και η διαδικασά αυτή παίρνει χρόνο και κόπο. Σίγουρα όμως το αποτέλεσμα των εκλογών μπορεί και πρέπει να είναι το εφαλτήριο προς μια τέτοια κατεύθυνση. 

Σε κάθε περίπτωση όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και το 2015 θα πρέπει να διεκδικήσουμε όλα όσα μας αρνήθηκαν και μας πήραν τα τελευταία χρόνια (ή και δεκαετίες) και φυσικά ακόμη περισσότερα. Και μιας και μιλάμε για αριστερά ας θυμηθούμε το σύνθημα του Μαη του 1968 που και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χρησιμοποιήσει πολύ κατά το παρελθον : είμαστε ρεαλιστές, επιδιώκουμε το αδύνατο

Με μια κυβέρνηση που (θέλει ναι είναι και) δηλώνει αριστερή ωφείλουμε να είμαστε πιο αυστηροί. Δεν γίνεται να αφήσουμε στην κυβέρνηση και μόνο την πραγμάτωση των κοινωνικών διεκδικήσεων και των μεταρυθμίσεων που δεκαετίες τώρα οι λογικοί πολίτες της χώρας ταύτης οραματίζονται και περιμένουν. Τους πρέπει καθημερινή πίεση για να μην παραστρατήσουν (πολύ ή  λίγο δεν έχει σημασία) από όλα όσα υποσχέθηκαν και από εκείνα που είναι εφικτά αλλά και ανέφικτα. Γιατί εαν αποτύχουν και αυτοί και κάνουν και πολιτικές κωλοτούμπες θα μας κατσικωθεί στο σβέρκο για πολλές δεκαετίες η πολιτική λογική (που λέει ο λόγος) των Γεωργιάδηδων, των Βορίδηδων, των Πλεύρηδων, των Σαμαράδων, της ΧΑ, του Μπαλτάκου, του Βενιζέλου και όλων αυτών που όλα αυτά τα χρόνια διατυμπανίζουν ότι έπραξαν κατά το κοινό συμφέρον και μας έσωσαν. Με άλλα λόγια η πραγματική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση οφείλει να έρχεται από τα αριστερά της αλλά και από όλους τους λογικά σκεπτόμενους πολίτες της χώρας. 

Οι άλλοι θα κάνουν αντιπολίτευση και θα φωνάζουν για τις καρέκλες και το οφίτσιαα που απόλεσαν. Εξαιρείται το ΚΚΕ που θα πρέπει (επιτέλους) να αφήσει στο περελθόν το παροπόδας και να προχωρήσει σε τομές στο εσωτερικό του. 

Φυσικά και δεν λέμε το ΚΚΕ να γίνει ΔΗΜΑΡ ή έστω ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν μας ακούγεται λογική η αρνητική του διάθεση απέναντι σε όλα. Το ΚΚΕ έχει υπάρξει μπροστάρης μεγάλων κοινωνικών αλλαγών και διεκδικήσεων και το ίδιο πρέπει να πράξει και τώρα αφήνοντας για λίγο στην άκρη (ή και βάζοντας παραπόδας) τις πικρίες (κατα το ίδιο) αλλά και τον αρνητισμό του προς τα άλλα αριστερά κόμματα και κινήματα. Δεν φταίει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΜΛ-ΚΚΕ για την πολιτική και κοινωνική κατάντια μας, αλλά τα κόμματα που είχαν την εξουσία όλα αυτά τα χρόνια στα χέρια τους. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο πιο γρήγορα θα πάμε μπροστά.

Χρησιμοποιόντας και μια αγαπητή στους πολιτικούς φράση "λευκή επιταγή σε κανέναν". Η μόνη αλήθεια και νίκη έρχονται μέσα από αγώνες και διεκδικήσεις. Μπορεί να πετυχαίνουμε μικρά βήματα κάθε φορά αλλά τουλάχιστον να είναι σταθερά και στην σωστή κατεύθυνση. Η εξουσία τις περισσότερες των περιπτώσεων έιναι απέναντι στον λαό και ο πραγματικά αριστερός είναι πάντα αντιεξουσιαστής.

Τουλάχιστον ας δώσουμε την μάχη και ας την χάσουμε.

Ακούστε στο bandcamp (και κατεβάστε) ολόκληρη τη συλλογή μας "Indie side of Music Vol II'

Η σελίδα του giusurum στο bandcamp είναι έτοιμη και δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη τη συλλογή μας "Indie side of Music Vol II' και να να την κατεβάστε σε ότι μορφή θέλετε (wav, mp3, flac κ.α).

Ελπίζουμε σε λίγο καιρό να έχουμε ανεβάσει και την πρώτη μας συλλογή εκεί ώστε να μπορείτε επίσης να κάνετε το ίδιο. Και όπως πάντα ελεύθερα.  

Και όπως συνηθίζουμε να λέμε "η σκυτάλη στην πραγματική πρωταγωνίστρια. Την μουσική. Καλή σας και μας ακρόαση". 

Εδω το link για τη σελιδα μας στο bandcamp.

Imagine there's no countries..nothing to kill or die for...

To Σινε Γιουσουρούμ παρουσιάζει : Γιάννης Αγγελάκας-Ταξιδιάρα ψυχή (Η Ταινία)

Ανεξάρτητα με τη γνώμη που μπορεί να έχει ο καθένας μας για τον Αγγελάκα δεν μπορεί κανείς μας να μην αποδεχτεί ότι πρόκυται για μια από τις επιδραστικότερες φυσιογνωμίες στο ελληνικό ροκ. Παρακολουθείστε την ταινία/ντοκυμαντέρ της Αγγελικής Αριστομενοπούλου για τον Αγγελάκα με τίτλο (τι άλλο?) Ταξιδιάρα ψυχή. Προσπεράστε λίγο γρήγορα τα όποια "περίεργα" μπορεί να ακούσετε καθώς και το καπως "φτωχό" της παραγτωγής και συνεχίστε. H ταινία βραβεύτηκε με το βραβείο Fipresci στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης το 2010.

(Aπό σχετιπό δελτίο)

Μια ταινία για έναν μουσικό που με τους στίχους του σημάδεψε την εναλλακτική ροκ σκηνή της χώρας μας. Ο Γιάννης Αγγελάκας ξεκίνησε το μουσικό του ταξίδι τη δεκαετία του ’80 και ώς σήμερα η ποίησή του παραμένει το ίδιο επίκαιρη. Η ταινία τον ακολουθεί στην καθημερινότητά του. Θίγει μέσα από τη ματιά του το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας και τον τρόπο που διαμορφώνει την πραγματικότητα η τηλεόραση, ενώ αναζητά τη διέξοδο από τις πόλεις προς τους αγαπημένους τόπους που εγκαταλείψαμε. Στα δύο χρόνια που διήρκεσαν τα γυρίσματα, βλέπουμε τις μουσικές συναντήσεις με τους συντρόφους του και την εξέλιξη των μουσικών διαδρομών τους μέσα από μια αναζήτηση στα ακούσματα της παιδικής τους ηλικίας, το ρεμπέτικο, τα ηπειρώτικα πολυφωνικά, τις κρητικές μελωδίες. «Μέσα μου ο αέρας που φυσά δε λέει να ημερέψει, μου ξεσηκώνει την καρδιά και μου σκορπάει τη σκέψη».

Στοιχεία ταινίας

Σκηνοθεσία: Αγγελική Αριστομενοπούλου 

Παραγωγή: Ελληνική 

Σκηνοθέτης: Αγγελική Αριστομενοπούλου, Χρήστος Μπάρμπας, Χρόνης Πεχλιβανίδης 

Φωτογραφία: Δημήτρης Διακουμόπουλος 

Μοντάζ: Ηρώ Βρετζάκη, Ιωάννα Πογιαντζή, Γωγώ Μπεμπέλου 

Παραγωγή: Χρόνης Πεχλιβανίδης, Onos Productions 

Παρουσιαστής: Λεωνίδας Αντωνόπουλος

Ανθελληνικά Νο4: Περί της γένησης των κομμάτων

"...Αλλαχού, τα κόμματα γεννώνται διότι εκεί υπάρχουν άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. 

Εν Ελλάδι συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν. 

Αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία, μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα: να τρέφωνται δαπάνη του δημοσίου..."

Εμμανουήλ Ροϊδης (1836-1904)

Zpiderland Music Festival

Πολλοί τον γνωρίσανε σαν Βασίλη Μπαγιάτη. Για πάρα πολλούς περισσότερους ήταν ο Zpi. Μουσική, φωτογραφία, σκηνοθεσία, blogging, ραδιόφωνο απλά αποτελούν τα μέσα που είχε επιλέξει για να γιορτάζει αυτό που αγαπούσε περισσότερο από όλα. Τη ζωή. 

Τη ζωή με δημιουργία. Την ζωή με ουσία. Την ζωή που δεν χρειάζεται να πάρεις για να δώσεις.  Για πολλούς ήταν. Για μας πάντα θα είναι ακόμη κι αν λείπει. Όλοι εμείς που μας άγγιξε η ύπαρξη του και επηρέασε τη δική μας ύπαρξη, όλοι εμείς που αγαπάμε τα κείμενα, τις φωτογραφίες του, τις ραδιοφωνικές εκπομπές του, τις ταινίες του, όλοι εμείς που αγαπάμε τον ίδιο τον Zpi, μαζευόμαστε για να γιορτάσουμε αυτό που αγαπάει περισσότερο. Τη ζωή. 

Μια γιορτή για τη ζωή. Ένα φεστιβάλ για το Βασίλη. Μια συναυλία για τον Zpi. Zpiderland Music Festival    

Είσοδος Δωρεάν  Τα έσοδα που θα προκύψουν, θα διατεθούν στο σύνδεσμο προώθησης εθελοντικής αιμοδοσίας & φίλων των ατόμων με μεσογειακή αναιμία "πηγή ζωής" www.pigi-zois.gr   

Χριστουγεννα 1944 - Το show είναι των Ελλήνων

Τα Χριστούγεννα του 1944 και ενώ οι μάχες στην Αθήνα των Δεκεμβριανών βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, φθάνει στην Αθήνα ο Βρεταννός Πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ. Ο Τσώρτσιλ που έρχεται συνοδευόμενος από τον υπουργό Εξωτερικών Ηντεν δεν έχει την καλύτερη των διαθέσεων εξαιτίας των επιθέσων που δέχεται τόσο στην πατρίδα του όσο και στις ΗΠΑ για τον ρόλο της Βρετανίας στον διαφενόμενιο ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Σκοπός του είναι να μαζέψει τις δυο εμπλεκόμενες πλευρές σε ένα τραπέζι και αυτός δίκην διαιτητή να "βοηθήσει"  στην εξεύρεση λύσης. 

Με αυτό το σκεπτικό πραγματοποιήθηκε διήμερη (26 και 27 Δεκεμβρίου 1944) σύσκεψη στο τότε Υπουργείο Εξωτερικών υπό την προεδρεία του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και στην οποία συμμετέχουν αντιπρόσωποι του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ, των αστικών κομμάτων και της κυβέρνησης Παπανδρέου. 

Ο φωτογράφος Ντμίτρι Κέσελ, ο οποίος βρισκόταν στην Αθήνα ως ανταποκριτής του περιοδικού Life ήταν ο μοναδικός φωτογράφος της σύσκεψης αυτής. Να πως περιγράφει ο ίδιος τα γεγονότα :

"...Φτάνοντας εκεί κατάλαβα γιατί με είχαν καλέσει. Θα γινόταν η συνάντηση της ελληνικής κυβέρνησης και του ΕΛΑΣ υπό την εποπτεία του Τσώρτσιλ και δεν υπήρχε ηλεκτρικό. Πάνω σ' ένα τεράστιο τραπέζι είχαν τοποθετηθεί δώδεκα λάμπες θυέλλης που φώτιζαν τον χώρο. Ο στρατιωτικός φωτογράφος δεν είχε λάμπες για φλας. Εγώ, όμως, είχα και τις μοιράστηκα μαζί του.  Οι σύνεδροι μπήκαν στο δωμάτιο. 

Στη μια πλευρά κάθισε ο Τσώρτσιλ, ο Άντονι Ίντεν, ο σερ Χάρολντ Αλεξάντερ (διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων στη Μεσόγειο), ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, ο συνταγματάρχης Ποπόφ και ο Αμερικανός πρέσβης Λίνκολν Μα Βο. Απέναντί τους κάθισαν μέλη της ελληνικής κυβέρνησης με τον Παπανδρέου επικεφαλής. Οι αντιπρόσωποι του ΕΛΑΣ δεν είχαν έρθει. Τράβηξα μια φωτογραφία με το φλας κι έδωσα τις δύο λάμπες που απέμεναν στον Βρετανό στρατιωτικό φωτογράφο. Συνέχισα, όμως, να φωτογραφίζω χρησιμοποιώντας τον δραματικό φωτισμό του δωματίου.  

Φωτογράφιζα από την ελληνική πλευρά του τραπεζιού σημαδεύοντας με τον φακό τον Τσώρτσιλ. Μετά από μερικές λήψεις βρυχήθηκε: "Φωτογράφισε τους Έλληνες. Είναι δικό τους το σόου". Πήγα από την άλλη μεριά και τράβηξα μερικές φωτογραφίες. Μετά ξαναγύρισα στη θέση μου και συνέχισα να φωτογραφίζω τον Τσώρτσιλ. Είχα ακουμπήσει τους αγκώνες μου στους ώμους ενός Έλληνα που του είχα ζητήσει να μένει ακίνητος όσο φωτογράφιζα. Ο Τσώρτσιλ έδειξε τους Έλληνες και φώναξε: "Φωτογράφισέ τους!". Με πλησίασε απότομα ένας γεροδεμένος Καναδός συνταγματάρχης. "Τον άκουσες", ψιθύρισε. Φωτογράφισε τους Έλληνες". Τράβηξα μερικές ακόμη φωτογραφίες κι έφυγα. Οι αντιπρόσωποι του ΕΛΑΣ δεν είχαν φτάσει ακόμη. Αργότερα, έμαθα πως, παρά την εγγύηση που είχε δώσει ο στρατηγός Σκόμπι για ασφαλή διέλευση, η αντιπροσωπεία του ΕΛΑΣ αντιμετώπισε προβλήματα και καθυστέρησε να περάσει τις γραμμές. Μερικές μέρες αργότερα ο στρατηγός Σκόμπι και οι εκπρόσωποι του ΕΛΑΣ υπόγραψαν ανακωχή. Η κατάπαυση του πυρός έγινε στις 15 Ιανουαρίου...."

Η σύσκεψη αυτή αποτελεί το αντικείμενο της μιας εκ των τριων νουβέλων που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Μένη Κουμανταρέα ενώ τα λόγια του Τσώρτσιλ στων φωτογράφο δάνεισαν το τίτλο του "Το Show είναι των Ελλήνων".

Οι φωτογραφίες και οι μαρτυρίες των νεαρού τότε φωτογράφου Kessel περιλαμβάνονται στο λεύκωμα με τίτλο "DMITRI KESSEL, ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ‘44" που κυκλοφόρησε το 1994 από τις Εκδόσεις ΑΜΜΟΣ.

Τα πρακτικά της διήμερης σύσκεψης μπορεί κανείς να διαβάσει στο συλλογικό έργο με τίτλο "Η Συμφρωνία της Βάρκιζας" σε επιμέλεια Παναγιώτη Βενάρδο από τις εκδόσεις Το Ποντίκι 1995.

Σήμερα 70 χρόνια μετά οι "μεγάλες" δυνάμεις και οι "σύμμαχοί" μας επιστρέφουν στην Αθήνα και την Ελλάδα μέσω των παρεμβάσεών τους και των σεναρίων τρόμου που αφήνονται να πλανόνται πάνω μας. Οι εν Ελλάδι φίλοι τους παίζουν των ρόλο του Δαμασκηνού και των φίλιων κομμάτων του. Δεν ξέρουμε εαν αυτή την φορά η κατάληξη θα είναι διαφορετική.Τότε ο Τσώρτσιλ "διόρισε" τον Δαμασκηνό αντιβασιλιά και αυτός με τη σειρά του δεσμεύτηκε ότι θα σχηματίσει κυβέρνηση «χωρίς τη συμμετοχή των κομμουνιστών», κάτι που τελικά και έγινε.

Σε κάθε περίπτωση ο 'Ελληνες πολίτες θα μάθουν το τι παίχτηκε για ακόμη μια φορά πάνω στην πλάτη τους μετά από χρόνια και ίσως τότε να είναι και πάλι αργά.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους.