Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2009

Ανοιχτή επιστολή του Νικόλα Άσιμου: Η Μοναξιά μιας "Βόλτας"...

Τον Άσιμο ή τον αγαπάς ή τον μισείς. Εμείς έχουμε επιλέξει το πρώτο. Δεν είναι δυνατόν να μην ανατριχιάζεις στον Μπαγάσα και να μην δακρύζεις στο Παπάκι (που ο Νικόλας έγραψε ως νανούρισμα για την μικρή του κόρη). Όσο για το Γιουσουρούμ?? Δεν μας επιτρέπεται να το αγγίξουμε με λόγια!!! Άλλοι τον τοποθετούν με τα Ξωτικά της πόλης, άλλοι με τους Αγίους των Εξαρχείων, άλλοι με του αλήτες και τους αναρχικούς και άλλοι απλά τον τοποθέτησαν στην καρδιά τους για πάντα. Η επιλογή είναι προσωπική και απλή!!! Λίγο καιρό πριν αυτοκτονήσει Νίκόλας Άσιμος έστειλε στα ΜΜΕ μια ανοιχτή επιστολή. Ένα πραγματικό ντοκουμεντο μιας και οι φορές που ο Νικόλας επέλεγε να μιλήσει στα ΜΜΕ ήσαν ελάχιστες. Διαβάστε την επιστολή του Νικόλα και φέρτε στο μυαλό σας την ιστορία του και τα τραγούδια του.
-------------
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΑΣΙΜΟΥ
Μήνυμα προς όλους, για όλα.
Μια είναι η βόλτα, μόνο μια, αυτή θα μας λευτερώσει.
Δε σταματάει αυτή η βόλτα, ούτε ποτέ της έχει αρχίσει.
Magic theater fur fur
Το μεγαλύτερο θέατρο στην ιστορία, που καταργεί την ιστορία. Εγώ που το έχω ξεκινήσει έχω αναλάβει την ευθύνη.
Με ξέρουν όλοι οι σοφοί του κόσμου, κι όλοι οι καλλιτέχνες του πλανήτη.
Στην αρχή υπήρξα μονάχος μου, τώρα υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που μπήκανε στο θέατρο μας.
Ανθρώπους ψάχνουμε όχι ιδεολογίες, Ανθρώπους να'χουν θάρρος, αγάπη, καλοσύνη. Ανθρώπους που δεν είναι ψεύτες, ρηχοί και βολεμένοι και ξέρουν να δίνουνε, όχι να ρουφάν και να εκμεταλλεύονται τους γύρο. Ανθρώπους έστω με καρδιά. Ας είναι δικηγόροι, παπάδες και αστυνόμοι. Ας είναι και χαφιέδες, κομουνιστές, αναρχικοί, αρκεί να έχουν τόλμη να κρατήσουν ένα λόγο και να πούνε την αλήθεια.
Αν δεν καταλαβαίνετε το θέατρο μας και μας κοροϊδεύετε ακόμα δεν φταίμε εμείς.
Εμείς έχουμε τη γνώση. Αυτή που δεν έχουν όλοι μαζί οι κυβερνήτες, οι δικαστές και οι γιατροί.
Σας κολλάμε στον τοίχο με ένα ζελοτέιπ.
Είμαστε καθαροί γι' αυτό ζούμε μέσα στις υπόγες και χαρίζουμε.
Δίνουμε παραστάσεις στην πλατειά και χαίρονται τα παιδάκια και δεν έχουμε λεφτά.
Είμαστε αυτόδουλοι της καλοσύνης. ξέρουμε να δημιουργούμε όχι να καταστρέφουμε. Ξενυχτάμε μέρα νύχτα και φτιάχνουμε μονάχοι τα όργανα μας.
Οι άλλοι σπανέ λάμπες και μπουκάλια, εμείς τα καθαρίζουμε με σκούπες. Οι σκουπιδιάρηδες είναι μαζί μας και όλοι οι άνθρωποι το πλανήτη.
Ρωτήστε στην περιοχή των Εχαρχείων που μας ξέρει. Μας αγαπάνε όλοι. Ρωτήστε αν χρωστάμε τίποτα και σα κανένα. Σε όλους έχουμε δώσει παραπάνω.
Μπακάληδες, ψιλικατζήδες, περιπτεράδες, ταβερνιάρηδες μας εκτιμάνε.
Χαρίζουμε το γέλιο, αγάπη και ευτυχία.
Κάναμε τους γέρους να αισθάνονται παιδία.
Τα πρεζόνια να κόψουνε την άσπρη και να γελάνε.
Εγώ που το' χω ξεκινήσει δεν έδειρα ποτέ και πουθενά κανένα.
Με έχουν περάσει από όλα τα μπουντρούμια και το κορμί μου είναι γεμάτο πληγές.
Τα όπλα μου είναι πιστολάκια και νταούλια απ' αυτά που παίζουν τα παιδάκια, παίζει και η μικρή μου κόρη.
Όταν όλοι εσείς κολλάτε αφίσες και γεμίζετε σκουπίδια την Αθηνά εγώ σας πολεμάω με μια ζωγραφιά στον τοίχο του σπιτιού μου. Εκεί που ήταν βόθρος και μπάζα και ουρλιάζανε τα κομπρεσέρ.
Εκεί μένω τώρα, τρία χρόνια μαζί με την μικρή μου κόρη, φιλοξενώντας κι άλλους που δεν είχανε να φανέ και που να κοιμηθούνε.
Και δε φοβάμαι να δώσω τη διεύθυνση μου, την ξέρουν όλοι
'ΑΡΑΧΩΒΗΣ 41' ΕΞΑΡΧΕΙΑ.

ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΕΧΩ ΠΑΡΑΠΟΝΑ.
ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΩ ΚΑΤΙ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ.
Έμαθα πως συνεχίζονται οι διώξεις εναντίον μου. Πως βάλανε εισαγγελέα για να με βάλουνε ξανά στο ψυχιατρείο και να μου κάνουν ίσως και λοβοτομή
Είμαι υποχρεωμένος να με σώσω
Καταγγέλλω λοιπόν δημόσια.
Στις 6 Οκτώβρη με πιάσανε έξω από το δρόμο του σπιτιού μου να παίζω θέατρο του δρόμου.
Με σύρανε με τη μια στο αστυνομικό τμήμα, με δέσανε με χειροπέδες, μου σπάσανε τα πλευρά μου, με πήγαν στο Αιγινίτειο ψυχιατρείο, με είχανε δεμένο.
ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΕΛΕΓΑ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΣ ΛΕΝΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ και αυτοί με βγάλανε τρελό.
Έκανα ακόμη και αυτούς που με χτυπούσαν να γελάνε.
Αντί να τηρήσουν ένα λόγο ότι πια δε θα μ' αγγίξουν με σύρανε δεμένο στο ΔΑΦΝΙ.
Στο χειρότερο μπουντρούμι με ξάπλωσαν, με ξαναχτύπησαν και μου κάνανε ενέσεις απ' αυτές που σκοτώνουνε βουβάλια (παρ' όλο που πάλι μου δώσανε λόγο ότι δεν θα μ' αγγίξουν ) και με πάτησαν σα χαλακι και με βαλανε με τις χειρότερες ρουφήχτρες.
Τους αρρώστους που προσπαθούσαν να μου πάρουν το ρολόι και ότι άλλο είχα πάνω μου, ακόμη και το τελευταίο μου τσιγάρο.
Όλοι οι γιατροί του κόσμου δεν τήρησαν ένα λόγο.
Αλλά εγώ κατάφερα και βγήκα και είμαι ζωντανός.
Σε λιγότερο από δυο μέρες κι απ' το χειρότερο μπουντρούμι.
Ας έρθουν οι ψυχίατροι μια βόλτα μαζί μου και θα τους δείξω.
ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΡΕΛΟΣ.
ΞΕΡΩ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΩ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΜΕ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΡΑΜΟΥΖΑ, ΜΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΣΠΙΡΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ.
Ευχαριστώ όλους όσους κινητοποιήθηκαν για να με βγάλουν έξω, αν και κάπως καθυστερημένα. Ήμουν ήδη έξω και περίμενα τον πατέρα μου να βάλει μια υπογραφή.
Ευχαριστώ την Κατερίνα Γώγου που παράτησε το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και ήρθε.
Ιδίως το Διονύση το Σαββόπουλο καθώς και το φίλο μου ψυχίατρο Δημήτρη Μαντούβαλο.
Πήγα χθες μονάχος στο αστυνομικό τμήμα, ρώτησα αν κατά λάθος άγγιξα κανένα, μου είπαν όλοι όχι
Τους ζήτησα να μου δώσουν πίσω ένα μενταγιόν και μια καρφίτσα ανεκτίμητης αξίας (μου είναι χαρισμένα) Κάνανε ότι δεν ξέρουνε και ούτε το μισοσπασμένο χέρι μου δεν είχαν την τόλμη να μου σφίξουν.
Ας μου τα δώσουν όλα πίσω και τους συγχωρώ όλους.
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ ΤΙΣ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ.
ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΩ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΩ ΝΑ Μ' ΕΚΤΕΛΕΣΕΤΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ. ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΑΩ ΠΑΡΑ ΤΟ ΨΕΜΑ, ΣΤΑΥΡΟ Η ΚΡΕΜΑΛΑ.
Τώρα εγώ βρίσκομαι αποσυρμένος στο προσωπικό μου νησάκι όπου κανείς δεν μπορεί να πλησιάσει. Εδώ βλέπω και τη νύχτα και χρειάζεται να ξεκουραστώ και να θεραπεύσω το πληγωμένο μου κορμί.
Ταχυδρομώ αυτό το γράμμα στον πληρεξούσιο μου δικηγόρο. Προς πλους και για όλα.
Ακόμα και στους ψυχίατρους και τον τυχόντα εισαγγελέα.
Βοηθήστε με να επανέλθω στον κόσμο και να παίξω τη μουσική που δεν έπαιξα ακόμα. Και ας μου σπάσανε τις κιθάρες και τα μηχανήματα μου. Δεν ζητάω αποζημίωση, ένα μονάχα συγνώμη εγώ ζήτησα χιλιάδες.
Καλώ τους φίλους δημοσιογράφους που με ξέρουν όλοι. Τώρα που κινδυνεύω, να δημοσιεύσουνε το γράμμα, όλο, χωρίς περικοπές.
Τόσες συναυλίες έχω δώσει και δε γράφτηκε γραμμή. ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ και σας συγχωράω. Πολεμήστε την ΑΛΗΘΕΙΑ. Είναι αυτό που έχετε ξεχάσει.
Το μήνυμα της βόλτας είναι για όλους και για όλα.
Για όσους δεν καταλαβαίνουν και με θεωρήσανε τρελό εμένα ας κάνουνε τον κόπο να μελετήσουνε βιβλία.
Όπως το '1984' του Όργουελ το λύκο της στέπας του Έρμαν Έσσε, τις 'ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΗΣ' του Δον Χουάν, τον Ευριπίδη, τον Αισχύλο, τον Αριστοφάνη, την Αρχαία Ελληνική Μυθολογια για το Διόνυσο, τον Πάνα, τον Ιάσονα και άλλους, τη 'Δολοφονία του Χριστού' του Βίλχεμ Ράιχ, την Αποκάλυψη του Ιωάννη το Διογένη με το φανάρι, την κατσαρίδα που έμαθε να πετάει.
Η ας διαβάσουν το βιβλίο μου 'ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΥΣ' και πολλά άλλα, ΖΕΝ και ΓΙΟΓΚΑ, ακόμα και τον Αϊνστάιν.
Εγώ τα κάνω πράξη κάθε μέρα και στο δρόμο.
ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΑΘΩΩΣΩ.
Αλλιώς ο άγγελος του κόσμου το είπε και θα το κάνει, θα φύγει και θα σας αφήσει να περπατάτε μπουσουλώντας ή θα σας κολλήσω τη χειρότερη βρισιά που λέω,
ΕΙΣΑΣΤΕ ΜΠΟΥΜΠΟΥΝΕΣ.
Καλώ και το Μίνω Βολανάκη να έρθει και να μας σφίξει το χέρι.
Εμείς κάνουμε συμβάντα και χάπενινγκ και όχι αυτός στα Βραχιά.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ
Και όλο το MAGIC THEATER FUR FUR


Υ.Γ.
ΞΕΚΟΥΝΗΘΗΤΕ ΟΜΩΣ ΑΜΕΣΩΣ.
Η αλλιώς πάτε μια βόλτα μέχρι το πολυτεχνείο εκεί που είναι εκείνο το κεφάλι που προσκυνάτε όλοι. Κάντε τον κόπο, σκύψτε και διαβάστε.
ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Κάτω δεξιά είναι γραμμένο του Ανδρέα Κάλβου είναι.
Ή πάτε μια βόλτα μέχρι τον τάφο του Καζαντζάκη κάτι γράφει 'Δεν έχω τίποτα να χάσω. Είμαι ελεύθερος'
ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΜΑΙ. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ. ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ.

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009

Oι Coldplay μας χαρίζουν (για ελεύθερο downloading ) το πρώτο live άλμπουμ τους....

Το μεγάλο μπαμ με τα δωρεάν άλμπουμ μέσω των επίσημων δικτυακών τόπων έγινε με τους Radiohead και το Ιn Rainbows. Ακολούθησαν πλήθος άλλων μεταξύ των οποίων οι The Charlatans (διαβάστε και καταβάστε εδώ), ο Σπρίνγκστιν και οι James που έκαναν το ίδιο με κάποια single τους κ.α. Φυσικά υπάρχουν και οι "πολέμιοι" του mp3 όπως π.χ oi Depeche Mode οι οποίοι σε συνέντευξή τους λίγο πριν την ακυρωθείσα τελικά συναυλία τους στην Αθήνα δήλωναν ότι δεν θα έδιναν ποτέ τους κάποιο τους άλμπουμ για δωρεάν κατέβασμα μέσω του ιντερνετ διότι σέβονται τους θαυμαστές τους και η ποιότητα του mp3 δεν είναι ότι καλύτερο!! Απόψεις που σηκώνουν συζήτηση αλλά όχι τώρα!! Σήμερα θα μιλήσουμε για τους Coldplay και το πρώτο live άλμπουμ τους με τίτλο LeftRightLeftRightLeft.

Οι Coldplay δίνουν ολόκληρο το LeftRightLeftRightLeft για ελεύθερο downloading από την Παρασκευή 15/5. Ίσως να το έχετε διαβάσει αλλού και να το έχετε ήδη κατεβάσει. Αν όχι έχετε ακόμη την ευκαυρία να το κάνετε έδώ στην επίσημη σελίδα τους δίνοντας απλώς ένα email και δηλώνοντας την χώρα καταγωγής σας. Εμείς το κατεβάσαμε (εδώ και πολύ καιρό), το ακούσαμε και αν και οι Coldplay δεν είναι από τις αδυναμίες μας, μας άρεσε. Αναμένουμε και την δική σας άποψη!!!

Tracklist:
1. Glass of Water
2. 42
3. Clocks
4. Strawberry Swing
5. The Hardest Part/Postcards From Far Away
6. Viva La Vida
7. Death Will Never Conquer
8. Fix You
9. Death And All His Friends

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2009

Δεν χρειάζεται (μάλλον) να ανυσηχούμε άλλο. Ότι ήταν να καεί φέτος κάηκε!!!!

Οι φωτιές δείχνουν να ελέγχονται (??) ή καλύτερα να σβήνουν. Άλλες από μόνες τους, άλλες από τις πραγματικά υπερανθρωπες προσπάθειες των πυροσβεστών και των (κάθε είδους) εθελοντών. Οπότε δεν χρειάζεται (μάλλον) να ανυσηχούμε άλλο. Ότι ήταν να καεί φέτος κάηκε. Ότι ήταν να (μην) κάνουν οι υπεύθυνοι το έκαναν. Ας γυρίσουμε λοιπόν για ακόμη ένα τέλος καλοκαιριού στις διακοπές μας και στην καθημερινότητά μας. Το δικό μας σπίτι δεν έπαθε τίποτε. ΤΟ εξοχικό το ίδιο όπότε όλα ΟΚ. Εξάλλου και τα κανάλια από σήμερα επιστρέφουν στο προγραμμά τους. Σειρές και ταινίες για όλη την οικογένεια όχι έκτακτες ειδήσεις κλπ. Τι άλλο μένει να καεί???? Ας ελπίσουμε να μην το μάθουμε ποτέ. Α, και μην "ακούσουμε" σκέψεις για απόδοση ευθυνών, παραιτήσεις κλπ. Είναι ώρα να αφήκουμε τις αναπαυτικές μας πολυθρόνες και τα ωραία μας γραφειάκια ??? Τι λέτε τώρα!!! Το πολύ πολύ να δώσουμε κανένα έκτακτο επίσδομα (ναι από εκείνα τα τρειχίλιαρα του 2007) και να πάμε και σε εκλογές και όλα θα ξεχαστούν. Γιατί έχετε να προτείνετε κάτι καλύτερο?? Ε??? Και αν πριν δύο χρόνια έφταιγε ο "στρατηγός" άνεμος, τώρα όπως επίσημα μας ενημέρωσαν φταέι η πυκνή βλάστηση και τα πεύκα. Ναι, ναι. Τα πεύκα φταίνε που κάηκαν. Τι θέλουνε και φυτρώνουνε?? Αφού το τέλος τους είναι γνωστό. ΘΑ τα κάψουμε να μάθουνε να μην φυτρώνουνε εκεί που δεν τα σπέρνουν.

Θα θέλαμε πάντως μια φορά να κατέβουν οι ενεύθυνο - υπεύθυνοι στις πληγείσες περιοχές και να κοιτάξουν στα μάτια όλους όσοι ένιωσαν και βίωσαν την πραγματικότητα των πυρκαγιών στα μάτια. ΚΑι να ακούσουμε και εμείς τις θα τους πούνε. Ελπίσουμε όχι για στρατηγούς ανάμους και λοχαγούς πεύκα. Τίποτε άλλο.

Εξάλου όπως λέει και ο λαός: μαθημένα τα βουνά , αλλά στην προκειμένη περίπτωση όχι από χιόνια αλλά από φωτιές. Ας θυμηθούμε για μην ξεχνάμε:





ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΛΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΟΥΣ.

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2009

Το σινέ γιουσουρούμ παρουσιάζει : La Maison en Petits Cubes..

To καλοκαίρι σιγά σιγά μας αφήνει.. Όσοι πήγατε διακοπές έχει καλώς. Όσοι θα πάτε ακόμη καλύτερα. Οι υπόλοιποι "α...this???...next year..."!!!! To καλοκαιράκι πάντως εκτός από τα όμορφα νησιά και τις παραλίες έχει ταυτιστεί και με το θερινό σινεμά. Ξέρετε, συνήθως ανάλαφρ4ες ταινίες (αν και μπορείς να δεις και διαμαντάκια από όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου αν το ψάξεις), καμιά μπυρίτσα, καλή παρέα κλπ... Τα κινούμενα σχέδια είναι σίγουρα η μεγάλη αδυναμία όλων των παιδιών του κόσμου , αναξαρτήτου ηλικίας. Τι θα λέγατε λοιπόν να δούμε ένα μικρό αριστούργημα κινουμένων σχεδίων 12 λεπών ?? Τώρα αν σας πούμε ότι είναι και Ιαπωνικής προελέυσεως θα σας έρθει στο μυαλό εκείνη η διαφήμιση με τον "πειραματικό Ιαπωνικό κινηματογράφο"??? χαχαχα. Όχι μην αγχώνστε.. Είπαμε...Κινούμενα σχέδια θα δούμε.. Και μάλιστα μικρού μήκους και βραβευμένο με εκείνο το κακάσχημο "χρυσό" αφαλματίδιο, ναι για το Oscar λέμε. Τώρα μεταξύ μας δεν γνωρίζουμε αν αυτό το τελευταίο είναι και καλό....Έχουμε λοιπόν για σήμερα....

Σκηνοθεσία: Kunio Katō
Σενάριο: Kenya Hirata
Χώρα : Ιαπωνία
Έτος: 2008
Μουσική: Kenji Kondo


Είναι η ιστορία ενός μοναχικού και ηλικιωμένου άνδρα. Στη πόλη όπου ζει η στάθμη των νερών συνεχώς ανεβαίνει "καταπίνωντας¨ σπίτια και σπιτάκια. Στην προσπάθειά του να σώσει το δικό του προσθέτει συνεχώς πατώματα χρησιμοποιώντας κύβους. Όταν όμως η αγαπημένη του πίπα πέφτει σε κάποιο από τα χαμηλότερα (και γεμάτα νερό) επίπεδα αναγκάζετε να βουτήξει τόσο στο νερό αλλά και στο παρελθόν του. Καθώς ψάχνει να βρεί το αγαπημένο του αντικείμενο περνάει από επίπεδο σε επίπεδο και από την μια περίοδο της γεμάτης του ζωής στην άλλη αντικρύζοντας πράγματα και ενθύμια. Καλή μας προβολή λοιπόν!!!

La Maison en Petites Cubes from dorsumi on Vimeo.

Σάββατο 8 Αυγούστου 2009

ΜΟΥΣΑΦΕΡΑΤ - χίλιες και μία νύχτες ενός καταυλισμού προσφύγων

Το επόμενο βιβλίο που θα διαβάστει εδώ στο γιουσουρούμ είναι το "ΜΟΥΣΑΦΕΡΑΤ - χίλιες και μία νύχτες ενός καταυλισμού προσφύγων" του (σχεδόν) άγνωστου στο πλατύ κοινό του πατρινού συγγραφέα Βασίλη Λαδά (εκδόσεις Futura). Τώρα το πως και το γιατί θα το καταλάβετε αν διαβάσετε και εσείς τις περιγραφές και τις συζητήσεις που προκάλεσε το συγκεκριμένο βιβλίο. Εμείς προς το παρόν αντιγράφουμε από το οπισθόφυυλο του βιβλίου:

"Λέει ένα αφγανικό ανέκδοτο: Όταν ο Άρμστρονγκ, ο Αμερικανός αστροναύτης, έφθασε στο φεγγάρι, βγήκε από το διαστημόπλοιο και θαύμασε τη μεγάλη κατάκτηση των Αμερικανών. Ξαφνικά άκουσε από το Κανάβεραλ να τον φωνάζουν: "Γύρνα γρήγορα να πάρεις τη σημαία να την τοποθετήσεις, κάποιος άλλος αστροναύτης κινείται κοντά σου, μην προλάβει να βάλει τη σημαία του". Τρέχει ο Άρμστρονγκ, μπαίνει στο διαστημόπλοιο, παίρνει τη σημαία και βγαίνει έξω να την μπήξει στη Σελήνη. Εκείνη τη στιγμή βλέπει έναν αδύνατο κοντό με φανελάκι βρώμικο, βερμούδα και σαγιονάρες. "Τι θες εδώ", του λέει ο αστροναύτης, "ποιος είσαι;" "Είμαι Αφγανός", του απαντά, "δεν ξέρω τι είναι εδώ, εγώ πλήρωσα φορτηγατζή να με πάει στην Ευρώπη". Έτσι ήρθαν οι Αφγανοί στην παλιά γειτονιά της σεληνιακής θεάς. Κρυμμένοι σε φορτηγά χύμα στην καρότσα με χαρούπια, σκόρδα, λεμόνια, κάρβουνα, πατάτες και μερικά με φούντες. Ήρθαν άλλοι από το Αφγανιστάν, άλλοι από καταυλισμούς Αφγανών του Πακιστάν και του Ιράν, πουλώντας χωράφια και σπίτια ή κλέβοντας ή εξαπατώντας, και διέσχισαν βουνά, ποδαράτο, νηστικοί και άπλυτοι... Μουσαφεράτ στα φαρσί σημαίνει ταξίδι. Μουσαφερίμ είναι οι ταξιδιώτες, οι επισκέπτες. Το βιβλίο αφηγείται δέκα μήνες και μια μέρα πολέμου και ειρήνης του καταυλισμού των Αφγανών στην Πάτρα. Οκτώβρης 2007 - Ιούλιος 2008."


Όπως ίσως έχετε καταλάβει ο Λαδάς καταπιάνετε με το θέμα των μεταναστών. Για δέκα μήνες, από τον Οκτώβριο του 2007 ως τον Ιούλιο του 2008 ο συγγραφές παρατηρεί την κοινωνία των προσφύγων. Καταγράφει τα της (όποιας) ζωής τους καθώς και τις (όποιες) αντιδράσεις των κατοίκων της Πάτρας. Τώρα που το "κράτος¨ αποφάσισε να "λύσει" το θέμα του καταυλισμού στην πόλης της Πάτρας καλό είναι να μην ξεχάσουμε. Ούτε το πώς και το γιατί οι άνθρωποι αυτοί ήρθανε στην χώρα μας,ούτε το πως του φέρθηκε το "επίσιμο κράτος". Όπως και το τι πραγματικά συναίβαινε μέσα και έξω από τον καταυλισμό τους. Όχι δεν ήταν/είναι όλοι τους ούτε ¨καλοί" ούτε όμως και ¨κακοί¨. Το δύσκολο είναι πάντα να τοποθετούμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Εντάξει ο καθένας μας έχει την δική του πραγματικότητα αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν από τον έναν στον άλλο.


Αυτά προς το παρόν. Ελπίζω να πούμε περισσότερα όταν και διαβάσουμε το βιβλίο αυτές τις ημέρες. ¨Περιμένουμε την άποψη όσων το έχετε διαβάσει. Πριν σας αφήσουμε και ένα βιντεάκι. Ο συγγραφές μιλάει για το βιβλίο του ΜΟΥΣΑΦΕΡΑΤ στο 1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Σάμου -, Καρλόβασι


Περισσότερα (σχόλια και συζητήσεις) για το βιβλίο:

http://artdiadrasi.wordpress.com/2009/05/06/mousaferat_vasili_lada_parousiasi_protoporia_7_5_2009_20-30/

http://ek-paradromis.gr/01/page15/page34/page34.html

Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009

Ο Μικρός Πρίγκηπας μας διδάσκει ακόμη: "Τα μάτια δεν βλέπουν..Πρέπει να βλέπεις με την καρδιά.."

Είναι σίγουρα ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία όλων των εποχών. Είναι ίσως το ωραιότερο παιδικό βιβλίο που έχει γραφτεί ποτέ. Μην μας πείτε ότι δεν έχετε διαβάσει το Μικρό Πρίγκηπα του Αντουάν ντε Σεντ- Εξιπερί!! Μην μας πείτε ότι λίγο (ή πολύ δεν έχει σημασία) δεν σας έχει αγγίξει η ιστορία του!! Πόσοι από εσάς δεν θυμούνται το "Τα μάτια δεν βλέπουν..Πρέπει να βλέπεις με την καρδιά.." Όμως πόσοι τελικά μάθαμε να βλέπουμε με την καρδιά??Πόσοι?? Πόσοι θυμόμαστε ότι υπήρξαμε παιδιά που έβλεπαν τον κόσμο με περιέργεια, με εξερευνητικ'η διάθεση και πάνω από όλα με αθωότητα??? Τώρα πως τα βλέπουμε όλα αυτά?? Αλήθεια που είναι κρυμμένοι εκείνοι οι μπόμπιρες με τα διαρκώς ματωμένα γόνατα, τους πολλούς φίλους και τις πολλές ερωτήσεις?? Μην ψάχνεται να βρείτε φωτογραφίες σας από τότε.Ίσως θα πρέπει να ψάξουμε βαθύτερα μέσα μας μήπως και (ξανα)βρούμε τις απαντήσεις εκεί. Αν (ξανα)βγάλουμε στην επιφάνεια τον μπόμπιρα τότε έχουμε ελπίδα. Όχι μόνο εμείς αλλά ίσως και ολόκληρος ο κόσμος. Εξάλου "πως να κρυφτείς από τα παιδιά?? Έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα"!!.. Συνεχίζουμε με το θέμα μας όμως για να μην παραβαρύνουμε το κλίμα.

....Δεν μπορείτε να φανταστείτε την έκλπηξή και την χαρά μας όταν στο γιουσουρούμ (πριν από μερικά χρόνια) έφτασε ένας δίσκος (βινιλίου τα έχουμε πει αυτά) με τίτλο "Le petit Prince - Grand Prix De Disque 1954". H ποιότητα του όχι και η καλύτερη όπως και τα Γαλλικά μας (ένα μικρό δράμα)!! ΄΄Ομως παρόλα αυτά ο δίσκος αυτός είναι από τους αγαπημένους μας και τον ακ0ύμε πυκνά συχνά (και ας μην καταλαβαίνουμε και πολλά). Στην ουσία πρόκειται για ένα audiobook (όπως τα λέμε τώρα) της εποχής. Πως υπήρχανε πρν από (όχι και τόσα) χρόνια οι κασσετούλες με τα παραμύθάκια για τα παιδιά. Ένα τέτοιο πράγμα.

Για να επιστρέψουμε όμως στον ήρωά μας και τις περιπέτειες του. Είπαμε πως έγινε και θεατρικό. Το βίντεο που ακολουθεί είναι τραγούδι σε μουσική του Νίκου Κυπουργού και στίχους Κώστα Καρτελιά για θεατρική παράσταση του ομώνυμου έργου του Σαιντ- Εξυπερύ. Τραγούδι: Μελίνα Κανά. Από τη συλλογή "Τα Μυστικά του Κήπου". Απολαύστε το και συνεχίζουμε μετά.



ΚΑι γι ατο τέλος ένα μικρό δείγμα από το κλασσικό και αγαπημένο ομώνυμο cartoon. Έτσι (όπως λένε) για να θυμονται οι παλιοί και να μαθένουνε οι νεώτεροι.


Καλά να περνατε όπου και να είστε, ότι και να κάνετε. Τι άλλο να γράψουμε?? Απλά να θυμόμαστε που και που και τον μικρό μας Πρίγκηπα.

"Τα μάτια δεν βλέπουν..Πρέπει να βλέπεις με την καρδιά.."

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2009

Η διάλεξη του Μάνου Χατζιδάκι για το ρεμπέτικο..

Όχι δεν ακούμε μόνο εληνική αγγλόφωνη μουσική. Όχι δεν είμαστε υποστηρικτές μόνο της rock μουσικής. Όχι οι Pink Floyd δεν είναι η μοναδική μας αδυναμία. Στην δισκοθήκη μας δεν υπάρχουν μόνο "¨ξένης" προελέυσεως δίσκοι. Και όταν λέμε δισκοθήκη ενοουμε κανονική!! Με δίσκους βινυλίου για να μην ξεχνιόμαστε. Πλάι στους Floyd, τους Smiths, τους Clash και τους Rainning Pleasure υπάρχουν σε περίοπτη θέση δίσκοι του μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι, του τεράστιου Βασίλη Τσιτσάνη, του αρχάγγελου ¨Νίκου Ξυλούρη και φυσικά του Νικόλα του Άσιμου και τόσων άλλων Ελλήνων δημιουργών. Το ρεμπέτικο ας πούμε είναι μια επίσης μεγάλη αδυναμία μας, 'οπως και πολλών άλλων Ελλήνων. Η μουσική αυτή που πέρασε στην κυριολεξία από 40 κύμματα μέχρι να γίνει αποδεκτή και πριν "καταντήσει" της μοδός. Και τι καλύτερη ερμηνία για την θέση του ρεμπέτικου από την διάλεξη του Μάνου Χατζιδάκι (για το ρεμπέτικο) που δόθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1949, στο Θέατρο Τέχνης. Μια διάλεξη που ήταν "χαμένη" για πολλά χρόνια μέχρι που βρέθηκε από τον Θάνο Φωσκαρίνη στο αρχείο του Φοίβου Ανωγειανάκη και της Έλλης Νικολαίδου. Ο λόγος λοιπόν στον Μάνο Χατζιδάκι και τον καταπληκτικό του λόγο και γνώση επί του θέματος.
------------------------------------------------------------------

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: EΡΜΗΝEΙΑ ΚΑΙ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ (PEΜΠΕΤIKΟ)

Θα ήθελα προκαταβολικά να σας πληροφορήσω, πως μ’ όλη μου την καλή διάθεση, δεν είμαι σε θέση να πω, ούτε καινούργια πράγματα, ούτε κι όσα μιλήσω απόψε να τα δώσω με σοφία. Θα προσπαθήσω όμως κι όσο μπορώ πιο καλά, να σας μεταδώσω αυτό που με κάνει να ζω και να βλέπω την αξία του μέχρι σήμερα περιφερόμενου λαϊκού σκοπού της πόλης.Τώρα αν τούτη η πανηγυριώτικη ομιλία για το ρεμπέτικο, γινόταν πριν δυο χρόνια, ίσως να ΄χε κάπως διαφορετικό χαρακτήρα, δηλαδή να ΄ταν, πιο μεροληπτική –μπορούμε να πούμε – και συγχρόνως πιο ενθουσιαστική για το θησαυρό που κλείνουν οι ρυθμοί του ζεϊμπέκικου και του χασάπικου. Δεν θα μπορούσαμε ίσως να ξεφύγουμε από τη γοητεία του γυαλένιου ήχου ενός μπουζουκιού για να κοιτάξουμε το θέμα μας στη ρίζα του κι ακόμη να μείνουμε όσο χρειάζεται ψυχροί κι αντικειμενικοί για μια τέτοια δουλειά.

Αυτό -θα πείτε- μπορεί να γίνει σήμερα; Είναι κάτι που δεν μπορώ να προεξοφλήσω με βεβαιότητα. Όσο νά ΄ναι όμως, η μεγάλη διάδοση που πήρε τα δύο τελευταία χρόνια το ρεμπέτικο, μας αφήνει περιθώριο για μια τέτοια, επικίνδυνα πρώιμη, ομολογώ εργασία.

Το ρεμπέτικο, κι αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο, έχει πια επιβάλλει τη δύναμή του, λίγο-πολύ σ΄ όλους μας, είτε θετικά, είτε αρνητικά, είτε δηλαδή γιατί το παραδεχόμαστε, είτε όχι, ενώ συγχρόνως βλέπουμε να έχει δημιουργηθεί γύρω του μια επιπόλαιη κατάσταση μόδας, που μας κάνει ν’ αντιδρούμε δικαιολογημένα σ’ αυτήν και ν’ αμφιβάλουμε για τη μελλοντική και ποιοτική εξέλιξη του είδους. (Εδώ πέρα βέβαια παίρνω σαν δεδομένο την ποιοτική του αξία). Και στον τόπο μας καθώς κι έξω, όλα περνούν απ’ αυτήν την περίοδο που ονομάζουμε μόδα. Μήπως απέφυγε κάτι τέτοιο το δημοτικό μας τραγούδι πριν 50 χρόνια, σαν φούντωνε το κίνημα των δημοτικιστών; Κι ακόμη πριν δύο χρόνια, το ίδιο δεν είχε συμβεί με τις λαϊκές εικαστικές τέχνες, όπου ο Θεόφιλος και ο Παναγής Ζωγράφος προβάλλονται στο ίδιο πλάνο με τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα;Ποιος μπορεί να σταματήσει μια τέτοια κατάσταση, κι ακόμη ποιος μπορεί να μην παραδεχτεί ίσως την αναγκαιότητα αυτήν της περιόδου μόδας -ας την πούμε- ωσότου τα πράγματα κατασταλάξουν κι έλθουν στη φυσική τους θέση; Το ίδιο πρέπει -νομίζω- να περιμένουμε και με τα ρεμπέτικα. Γιατί θά ΄ναι κάπως ανόητο αν νομίσουμε, ότι ο χασάπικος μπορεί ή πάει ν΄αντικαταστήσει το ταγκό. Οι λαϊκοί τούτοι ρυθμοί έχουν κάτι πολύ, περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται για να καλυφθούν οι βραδινές μας διασκεδαστικές ώρες - άσχετα αν αυτός ο χαρακτήρας επιβάλλεται κι επικρατεί στις λαϊκές τάξεις.

Ύστερα για μας θά ΄ναι μεγάλο ψέμα αν ισχυρισθούμε ότι είναι δυνατόν να εκδηλωθούμε μ’ αυτούς τους τόσο γυμνούς κι απέριττους ρυθμούς. Κάτι τέτοιο μόνο για αυτούς, που με κρασί ή με άλλα μέσα, στέλνουν στο διάβολο - που λεν- κάθε κοινωνικό φραγμό και κάθε σύμβαση, έστω και για μια ώρα. Παρατηρώντας όμως μια ιδιότητα αυτών των ρυθμών, ήδη δημιουργείται μέσα μας ένας θαυμασμός για τη δύναμη που περιέχουν και που μας κινεί το ενδιαφέρον να γνωρίσουμε από κοντά τούτη τη δύναμη που από ΄δω και πέρα λες και σαν μαγεία μας φέρνει σ΄ άμεση επαφή με το μελωδικό της στοιχείο. Αυτά όμως όλα κουράζουν σαν δεν τα δεις έξω απ΄ την καθημερινότητά τους. Κάθε απόπειρα που θα κινήσει να φέρει το ρεμπέτικο τραγούδι σε καθημερινή χρήση, και επιπόλαια και καταδικασμένη είναι. Αλλά το ίδιο μήπως δεν συμβαίνει και με την άλλη μουσική, αυτήν που ονομάζουμε σοβαρή; Μπορεί κανείς να φανταστεί ποτές, πως μια βραδιά κεφιού του, είναι δυνατόν να την καλύψει με την Σονάτα 110 του Mπετόβεν; (Δικαιολογημένα τώρα ίσως να σας γεννηθεί απορία για τη σχέση που μπορεί να έχει το ρεμπέτικο με τον Μπετόβεν. Παρ΄ όλο που και αργότερα θα επανέλθω σε παρόμοιους παραλληλισμούς σας προειδοποιώ πως δεν υπάρχει απολύτως καμία σχέση).

Λοιπόν δεν νομίζω, πως ο σνομπισμός αυτός γύρω από το ρεμπέτικο τραγούδι είναι δυνατό να μας σταθεί εμπόδιο, για να κοιτάξουμε προσεκτικά την αξία του και ν΄αγαπήσουμε την αλήθεια και τη δύναμη που περιέχει. Αυτά τα τραγούδια είναι τόσο κοντινά σε μας και σε τέτοιο σημείο δικά μας, που δεν έχoμε νομίζω σήμερα τίποτ΄ άλλο για να ισχυριστούμε το ίδιο.Μα πριν μπούμε σ΄ ένα αναλυτικότερο κοίταγμα του είδους αυτών των τραγουδιών, ας επιστρέψουμε για χατίρι μου σε μια κοντινή μα περασμένη πια εποχή και να δούμε μαζί εξελικτικά όλη την ποιητική ατμόσφαιρα, που συνθέτουν και δημιουργούν τα ρεμπέτικα, μέσα στην αυστηρή και δικιά τους περιοχή.

Κατοχή. Πάνω σε μια γυμνή και παγωμένη άσφαλτο με μοναδικό φωτισμό την ψυχρή όψη ενός φεγγαριού, προχωράμε μ΄ ένα φίλο. Ένας λεπτός μα διαπεραστικός ήχος μπουζουκιού καθρεφτίζεται -λες- μες στην άσφαλτο και μας ακολουθεί βήμα προς βήμα. Ο φίλος μου προσπαθεί να μου εξηγήσει τη διάθεση φυγής και την έντονη εμμονή σ΄αυτή τη διάθεση που κρατούν οι τέσσερις νότες του περιφερόμενου τότες τραγουδιού «Θα πάω εκεί στην αραπιά». Μάταια προσπαθούσε να μου μεταδώσει τη συγκίνησή του και να μου δείξει μαζί αυτό το αντίκρισμα που υπήρχε αυτής της «διάθεσης φυγής» - καθώς την ονόμαζε στην όλη δημιουργημένη ατμόσφαιρα της πολιτείας των Αθηνών. Του λόγου μου -κάπως δικαιολογημένα βλέπετε με τη μικρή μου τότες ηλικία- του έφερνα όλες μου τις αντιρρήσεις, κουβαλώντας γνωστά επιχειρήματα που ιδιαίτερα σήμερα χρησιμοποιούνται πάρα πολύ από Αθηναίους της ώριμης ηλικίας. Δηλαδή περί αγοραίου, φτηνού και χυδαίου είδους καθώς κι άλλα παρόμοια. Αυτός όμως επέμενε τονίζοντας την κάθε λέξη του σύμφωνα με το ρυθμό «Θα πάω εκεί στην αραπιά», θέλοντας ίσως να μου δώσει και μια ρυθμική επαλήθευση των όσων έλεγε πάνω στο τραγούδι.

ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΞΗΣ ΕΔΩ ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ SITE TOY MANOY XATZIDAKI.....