Στην πόλη των fados, του Πεσσόα και της Rodrigues
αρχίζει η Επανάσταση των Γαρυφάλλων (Revolução dos Cravos). Χρειάστηκαν μόνο 6 ώρες για να
"παραδοθεί" η δικτατορία που μάστιζε την χώρα από το 1926. Κάθε
επανάσταση μπορεί να έχει το δικό της OST αλλά τούτη εδώ συνδέθηκε με
την μουσική όσο λίγες.
Δύο τραγούδια υπήρξαν τα συνθηματικά της
εξέγερσης. Το πρώτο είνα μια μαλάντα με κανένα πολιτικό "υπόβαθρο". Το
«E depois do adeus» (Μετά το Αντίο )που ήταν η συμμετοχή της χώρας στον
διαγωνισμό της Γιουροβίζιον με τον Paulo de Carvalho (γινόταν το βράδυ
της 24ης Απριλίου). To τραγούδι αυτό αποτέλεσε το γενικό πρόσταγμα του
πραξικήματος. Το δεύτερο είναι το εμβληματικό πλεόν «Grandola, Vila
Morena» (Γκράντολα, μελαψή πόλη) του αντιστασιακού τραγουδιστή Zeca
Afonso. Ακούστηκε στις 12:20 τα ξημερώματα από το κρατικό ραδιόφωνο,
δίνοντας το έναυσμα της εξέγερσης.
Στις 6 Οκτωβρίου του 1999, σταμάτησε να χτυπά η καρδιά του fado. Σαν σήμερα σταμάτησε να ακούγεται η φωνή της Βασίλισας του fado Αμαλία Ροντρίγκεζ. Η τραγουδίστρια που ταξίδευσε, με την υπέροχα νοσταλγική και μελαγχολική φωνή της, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη την μαγεία του fado.
Fado στα Πορτογαλικά σημαίνει μοίρα ή πεπρωμένο. Η ιστορία του μουσικού αυτού είδους αρχίζει τη δεκαετία του 1820 στην Πορτογαλία ενώ οι ρίζες του χάνονται στον χρόνο. Μουσική γεμάτη μελαγχολία και νοσταλγία ντυμένη με στίχους που συχνά μιλούν για τη θάλασσα ή για τη ζωή των φτωχών. Μουσική και στίχοι γεννημένοι (ή τουλάχιστον επηρεασμένοι) από το ανακάτεμα της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής, της Πορτογαλικής παράδοσης και των Αραβικών επιρροών.
Η εννοιολογική και παράλληλα συναισθηματική μήτρα της μουσικής fado (που σημαίνει μοίρα ή πεπρωμένο) είναι αναμφίβολα η Πορτογαλική λέξη saudade. Mια από εκείνες τις λέξεις (σε αρκετές γλώσσες του κόσμου) που δύσκολα μεταφράζονται σε άλλη (πλην της μητρικής) γλώσσες. Το saudade αναφέρεται σε ένα ιδιαίτερο μείγμα συναισθημάτων προσμονή, νοσταλγία, λύπη, πόνος, ευτυχίας και αγάπη.
Αυτή τη μουσική επέλεξε να υπηρετήσει από πολύ νωρίς η Αμαλία Ροντρίγκεζ. Από το 1939 και για τις επόμενες έξι δεκαετίες έπαιξε σε δεκάδες ταινίες, ηχογράφησες; δεκάδες δίσκους και εμφανίστηκε σε μεγαλύτερα θέατρα της υφηλίου. Η παράδοσή της πλέον συνεχιζεται από καλυτέχνες όπως οι Madradeus, η Mariza, η Cristina Branko κ.α
To ντοκιμαντέρ του Bruno de Almeida The Art of Amalia αφηγείται και παρακολουθεί την προσωπική αλλά κυρίως την μουσική ζωή της μεγάλης Πορτογαλίδας τραγουδίστριας βασιζόμενη στην 5ώρη τηλεοπτική σειρά και αποτελεί την τέταρτη κατά σειρά κινηματογραφική απόπειρα του σκηνοθέτη να εξυμνήσει την μεγάλη τραγουδίστρια.
Στην ταινία εκτός από αποσπάσματα ζωντανών εμφανίσεων (μεταξύ των οποίων και μια σπάνια εμφάνιση στη Αμερικάνικη τηλεόραση το 1953), παρουσιάζεται και η τελευταία συνέντευξη της Amalia η οποία πέθανε μια εβδομάδα πριν την ολοκλήρωση του ντοκιμαντέρ.
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 8 Δεκεμβρίου 2000 (ΗΠΑ) Σκηνοθέτης: Bruno de Almeida Παραγωγός: Manuel Falcão Σενάριο: Bruno de Almeida, Artur Ribeiro, Φρανκ Κοέλο, Vítor Pavão dos Santos
Δείτε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ και αφήστε την Αmalia να περιγράψει αυτό το περίεργο και πολύπλοκο συναίσθημα.
H πρώτη μετάδοση του ντοκιμαντέρ έγινε στις 25 Απριλίου 2012. Από εκείνη την ημέρα είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο, ενώ στις δύο πρώτες εβδομάδες είχε περισσότερες από 120.000 προβολές (στο Vimeo και μεμονωμένες δημοσιεύσεις στο Youtube).
Το Ιδιοκτήτες της Πορτογαλίας βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο των Jorge Costa, Cecília Honório, Luís Fazenda, Francisco Louçã και Fernando Rosas, που εκδόθηκε το 2012.
Σαν σήμερα το 1974 έγινε στην Πορτογαλία η αποκαλούμενη επανάσταση των γαρυφάλλων (Revolução dos Cravos). Μια επανάσταση με σκοπό την ανατροπή της πολύχρονης δικτατορίας που είχε απιβληθεί στην χώρα στις 28 Μαΐου του 1926 με επικεφαλής τον Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ και είχε ονομαστεί "Estado Novo" (Νέο Κράτος).
Ο πόλεμος που διεξήγαγε η Πορτογαλία από το 1961 έως το 1974 για να διατηρήσει τον έλεγχο των αποικιών της στην Αφρική, είχε αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρός αφού απορροφούσε το 40% του προϋπολογισμού. Χαμηλόβαθμοι στρατιωτικοί (κυρίως φιλοδημοκρατικοί και φιλοκομμουνιστές) συγκρότησαν το «Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων» με σκοπό να ανατρέψουν το καθεστώς και να εδραιώσουν μια σύγχρονη δημοκρατία στην Πορτογαλία.
Εκείνο το πρωϊνό και με απόλυτα συνωμοτικό τρόπο κινήθηκαν προς την Λισσαβώνα έχοντας ως αρχηγό τον ταγματάρχη Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο. Τα δύο κύρια συνθήματα της επανάστασης προήρθαν από δυο τραγούδια. Το «Μετά το Αντίο» («E depois do adeus»), με ερμηνευτή τον Πάουλο ντε Καρβάλιο που εκπροσωπούσε τη χώρα στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον που γινόταν αργά το βράδυ της 24ης Απριλίου και το«Γκράντολα, μελαψή πόλη» («Grandola, Vila Morena») του αντιστασιακού τραγουδιστή Ζέκα Αφόνσο που ακούστηκε στις 12:20 τα ξημερώματα από το κρατικό ραδιόφωνο, δίνοντας το γενικό πρόσταγμα της εξέγερσης.
Το όνομα της εξέγερσης "Επανάσταση των Γερυφάλλων" προήρθε από την κίνηση των χιλιάδων Πορτογάλων που ξεχύθηκαν στους δρόμους της Λισσαβώνας και προέτρεοαν τους κυβερνητικούς στρατιώτες να ενωθούν με τους επαναστάτες και να βάλουν στις κάννες των όπλων τους από ένα κόκκινο γαρίφαλο σε ένδειξη ειρήνης και συμφιλίωσης.Έξι ώρες αργότερα το καθεστώς είχε καταρρεύσει. Η επανάσταση ήταν σχεδόν αναίμακτη με μόλις 4 νεκρούς και είχε ώς άμμεσο αποτέλεσμα την ανεξαρτητοποίηση όλων των αποικιών της Πορτογαλίας.
Τη διακυβέρνηση της Πορτογαλίας θα αναλάβει για τα επόμενα δύο χρόνια η επταμελής «Χούντα Εθνικής Σωτηρίας», με επικεφαλής τον στρατηγό Αντόνιο Ριμπέιρο ντε Σπίνολα. Την περίοδο αυτή δόθηκε στους κόλπους της σκληρή μάχη για την εξουσία μεταξύ αριστερών και δεξιών αξιωματικών. Η επικράτηση των μετριοπαθών δυνάμεων οδήγησε στο σημαδιακό 1976. Το έτος αυτό ψηφίστηκε το νέο δημοκρατικό Σύνταγμα κι έγιναν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές, που ανέδειξαν στην Προεδρία τον στρατηγό Αντόνιο Ραμάλιο Εάνες και στην πρωθυπουργία τον σοσιαλιστή Μάριο Σοάρες. Η Πορτογαλία μπήκε οριστικά σε δημοκρατική ρότα και το 1986 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εμπευσμένη από γεγονότα εκείνης της περιόδο είναι η υπόεροχη ταινία Capitães de Abril (2000) της Maria de Medeiros.
Η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» προκάλεσε το «τρίτο κύμα του εκδημοκρατισμού», όπως το ονόμασε ο γνωστός πολιτικός επιστήμονας Σάμιουελ Χάντιγκτον, που εξαπλώθηκε στην Ελλάδα (24 Ιουλίου 1974), την Ισπανία (1975) και τη Λατινική Αμερική.
