Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Afghan Girl : Η ιστορία μιας φωτογραφίας και μιας γυναίκας....

Κατά την διάρκεια του προβλήματος που είχαμε με την google δυο post διεγράφησαν και δεν καταφέραμε να τα επαναφέρουμε στην χωροχρονική τους θέση. Έτσι και επειδή δεν θέλαμε να μην υπάρχουν οι συγκεκριμένες στα περιεχόμενα του blog αποφασίσαμε να τα "ξαναγράψουμε" εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι η ίδια η google έχει αποθηκευμένη ακόμη (αλλά άγνωστο για πόσο) την σελίδα των αναρτήσεων αυτών. Σήμερα ανεβάζουμε την πρώτη από τις δυο αναρτήσεις μαζί με όποια σχόλια καταφέραμε να "σώσουμε". H πρωτη ημερομηνία δημοσίευσης της ανάρτησης ήταν Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2009.
 ----------------------------------------------------------------------------------
Αποτελεί (ίσως) το διασημότερο εξώφυλλο περιοδικού όλων των εποχών. Η φωτογραφία της έχει γίνει σύμβολο φιλο-μεταναστευτικών και φιλο-προσφυγικών οργανώσεων σε όλο τον κόσμο. Ο άνθρωπος που τράβηξε την φωτογραφία δεν ήξερε καν το όνομά της, το οποίο έμεινε άγνωστο επί 15 χρόνια. Εκείνη δεν ήξερε την ύπαρξη της διάσημης φωτογραφία της και δεν γνώριζε (φυσικά) και την τεράστια απήχηση της. Όποιος έχει δει την φωτογραφία αυτή δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει σχολιάσει το υπέροχο πράσινο χρώμα των ματιών και να μην έχει μαγνητιστεί, μαγευτεί και προβληματιστεί από το βλέμμα της μικρής (τότε) Αφγανής προσφυγοπούλας που κοιτά με θυμό την κάμερα.



Το 1984 ο Αμερικάνος φωτογράφος Steve McCurry μεταμφιεσμένος σε ντόπιο βρέθηκε στο Πακιστάν, στην ελεγχόμενη από Αφγανούς επαναστάτες περιοχή, καταγράφοντας με την μηχανή του τα πολεμικά γεγονότα της περιοχής. Στο προσφυγικό «στρατόπεδο» Nasir Bagh ο McCurry είχε μια από τις ελάχιστες ευκαιρίες να απαθανάτιση στιγμές από την ζωή των Αφγανών γυναικών προσφύγων. Εκεί σε ένα άτυπο σχολείο σήκωσε την κάμερά του και τράβηξε την φωτογραφία που θα του χάριζε μια θέση στην αιωνιότητα. Η νεαρή προσφυγοπούλα (θα πρέπει να) ήταν τότε περίπου 13 ετών και από το γεμάτο (και) θυμό βλέμμα της εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει ότι δεν απολάμβανε και πολύ τη φωτογράφισή της. Στη φωτογραφία δόθηκε ο τίτλος "Afghan Girl" και έγινε το εξώφυλλο στο τεύχος Ιούνιου 1985 του National Geographic.

Το Ιανουάριο του 2002 ο McCurry και μια ομάδα του περιοδικού στέλνονται στο Αφγανιστάν με σκοπό να βρουν και να αποκαλύψουν την ταυτότητα της νεαρής. Ο McCurry είχε προσπαθήσει πολλές φορές στην δεκαετία του 90 να κάνει το ίδιο αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ήταν ίσως μια από τις τελευταίες ευκαιρίες να μάθει ο κόσμος το όνομα της αφού το Nasir Bagh είχε αποφασιστεί να κλείσει. Με την φωτογραφία στα χέρια απευθύνθηκαν στους εναπομείναντες κατοίκους του καταυλισμού. Εκεί πολλοί ισχυρίστηκαν πως την ήξεραν, άλλοι πως ήταν η γυναίκα τους και πολλές γυναίκες εμφανίστηκαν υποστηρίζοντας πως είναι το διάσημο «Afghan Girl». Μέχρι που εμφανίστηκε κάποιος που όπως είπε είχε μεγαλώσει με το κορίτσι αυτό στον καταυλισμό. Πως το όνομά της ήταν Sharbat Gula και πως θα τους οδηγούσε σε αυτή. Τους πήρε 3 μέρες να φτάσουν στο χωριό που ζούσε και όταν εκείνη εμφανίστηκε μπροστά τους ο McCurry ήταν σίγουρος: ήταν αυτή.

Η ιστορία της 30χρονής περίπου πλέον Gula δεν διαφέρει και πολύ από τις ιστορίες άλλων προσφύγων σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη και ειδικά του Αφγανιστάν με τα 23 χρόνια πολέμου και τα 3.5 εκατομμύρια προσφύγων. Κατά την διάρκεια της συνάντησής της με τον φωτογράφο η Gula έμεινε σχεδόν ανέκφραστη και αμίλητη (η παράδοση δεν επιτρέπει σε παντρεμένη γυναίκα να μιλά και να χαμογελά σε ξένους) Απάντησε σε ελάχιστες ερωτήσεις και τα κενά της ζωής της φωτίστηκαν με την βοήθεια του αδερφού της Kashar Khan και ενός Πακιστανού δημοσιογράφου του Rahimullah Yusufzai ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο του μεταφραστή. Ήταν περίπου 6 χρόνών (ακόμη και η ίδια δεν είναι σίγουρη για την ηλικία της) όταν οι γονείς της σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια των Σοβιετικών βομβαρδισμών.Για να σωθούν ο Kashar Khan και οι τέσσερις αδερφές του πέρασαν με την βοήθεια της γιαγιά τους από τα χιονισμένα βουνά στο Πακιστάν Κάθε φορά που ακουγόταν αεροπλάνο κρυβόταν μέσα σε σπηλιές και οι ήχοι αυτοί παρέα με τον τρόμο που προκαλούσαν έχουν χαραχθεί βαθιά μέσα στην Gula όπως και σε κάθε παιδί που ζει παρόμοιες καταστάσεις. Κάπως έτσι έφτασαν στο Nasir Bagh όπου τραβήχτηκε η φωτογραφία. Η Gula παντρεύτηκε στα 16 της και έχει 3 παιδιά. Δύο κορίτσια, την Robina και την Zahida, και ένα αγόρι τον Alia. Ξέρει να γράφει το όνομά της αλλά όχι και να διαβάζει. Η ίδια είπε πως «αγαπούσα το σχολείο και ήθελα να το τελειώσω. Όμως αναγκάστηκα να το εγκαταλείψω. Είναι ίσως πολύ αργά και για την μεγάλη μου κόρη, αλλά ελπίζω τα δυο μικρά να έχουν την ευκαιρία το τελειώσουν». Ζει το περισσότερο καιρό (εξαιτίας του άσθματός της) στο βουνό μακριά από τον άντρα της, σε ένα χωριό χωρίς σχολείο, ιατρείο και ως παραδοσιακή Αφγανή φορά την πολύχρωμη μπούρκα της για την οποία λέει πως : «είναι ένα όμορφο ρούχο να φοράς και όχι κατάρα». Η ίδια θυμάται έντονα την στιγμή της φωτογράφιση της από τον McCurry καθώς ήταν η πρώτη και η τελευταία (μέχρι την νέά του συνάντηση το 2002) φωτογραφία της. Δεν είχε δει ποτέ της την διάσημη φωτογραφία της και κατ‘επέκταση τον εαυτό της ως κοριτσάκι.

Φωτογραφίες της σύγχρονης καθημερινότητας της χρησιμοποιήθηκαν στο τεύχος του Απριλίου 2002 του National Geographic με κύριο θέμα την ιστορία της. Έγινε το θέμα ενός ντοκιμαντέρ με τίτλο Search for the Afghan Girl, και προς τιμή της το National eographic δημιούργησε το ίδρυμα Afghan Girls Fund που έχει ως σκοπό την εκπαίδευση Αφγανών κοριτσιών.

Φωτογραφίες προσφύγων είδαμε και θα δούμε πολλές αυτές τις ημέρες με τα γεγονότα στη Γάζα. Μπορεί καμιά φωτογραφία σύγχρονης προσφυγοπούλας να μην γίνει διάσημη όσο η "Afghan Girl", αλλά ας ελπίσουμε να σταματήσουν αυτό που πολλοί (πολιτικοί, δημοσιογράφοι και μη) ονομάζουν (τι ν πεί κανείς???) παράπλευρες απώλειες. Αυτές δεν είναι απώλειες είναι δολοφονίες. Οι άμαχοι δυστυχώς πάντα πληρώνουν πολύ ακριβά τα όποια και όπου παιχνίδια εξουσίας Τα παιδιά στην χώρα μας αυτές τις ημέρες επέστρεψαν στα σχολεία τους μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων.
Τα παιδιά στην Παλαιστίνη πηγαίνουν στα σχολεία τους όχι για να συνεχίσουν τις (όποιες) σπουδές τους, αλλά να κρυφτούν και να σωθούν από τους ανελέητους και ανεξήγητους σε αυτά βομβαρδισμούς. Δεν χρειάζονται εξώφυλλα περιοδικών. Χρειάζονται ανθρωπιά. Τίποτε άλλο. ΤΕΛΟΣ.

***Διαβάστε εδώ το σχετικό
με το Afghan Girl άρθρο στο National Geographic, ενώ εδώ ένα Αφιέρωμα στον Steve McCurry. 
 

2 σχόλια:

Giousurum είπε...

musicbug είπε...
Polla sygxaritiria gia to post! Tin exw ki egw ayti ti photo stin egkyklopedia tis National Geographic me tis kalyteres photografies pouxoun travixtei pote. Den iksera omws tin istoria tis kai pws einai twra, thanx pou me to post ayto mou edwses ayti tin eykeria!
Kali vdomada!!!
12 Ιανουαρίου 2009 4:47 μ.μ.


Giousurum είπε...
@musicbug kali evdomada kai se esena musicbug...den exo ton tomo tou National Gepgraphic pou les alla ton exo dei kai xefyllisei...Einai poly kalos...Yparxei episis kai enas allos tomos me tis kalyteres adimosieutes photos...
see you sta meri sou...:)
13 Ιανουαρίου 2009 12:07 π.μ.


κοκκινη κισσα είπε...
ενδιαφέρουσα η ιστορία της φωτο.
τα μάτια της μικρής Αφγανής συγκλονιστικά,εκφράζουν με απόλυτη δραματικότητα την σκληρή ιστορία της ζωής της.
13 Ιανουαρίου 2009 9:59 μ.μ.


Giousurum είπε...
@κοκκινη κισσα
ta paidia den kryvoun tipota kai pote..kai den mporeis na tous krypseis kai tipote..kai panta stin psyxi ton paidion xarazontai bathitera ta tragika gegonota..den katalavainoun to giati polemame, giati skotonoume ton geitona, giati prepei na ginontai ola auta...

Poios pragmatika mporei na tous dosei exigiseis....????
kalo vrady...
14 Ιανουαρίου 2009 1:37 π.μ.


akrat είπε...
δεν προκάμω σήμερα όλο να το διαβάσω...
έμεινα στην μέση..
θα το μελετήσω..
μόνο επαναστάτες Αφγανοί????????
λίγο οξύμωρο...
14 Ιανουαρίου 2009 10:53 π.μ.


Tasos είπε...
φίλε γιουσουρούμ πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Δεν ήξερα ότι αυτό το κορίτσι δεν ξέραμε πως το λένε. Πάντως αν αυτή η γυναίκα είναι πλέον 30 χρονών, τότε μπορώ μέχρις ενός σημείου να φανταστώ το πόσο έχει κακοπεράσει στην ζωή της, δείχνοντας τόσο γερασμένη...
15 Ιανουαρίου 2009 4:01 π.μ.

Giousurum είπε...
@akrat
geia sou akrat....take your time kai meletise to.einai ligo oxymoro..

@ Tasos
Katarxin kali xronia na exoume file taso...Ego otan eida tin prosfati foto tis nomiza oti itan toulaxiston 50.
15 Ιανουαρίου 2009 5:40 μ.μ.

Giousurum είπε...

zalmoxis είπε...
Συγχαρητήρια! Πολύ καλό ποστ και ενδιαφέρον το θέμα!

"...Ήταν περίπου 6 χρόνών (ακόμη και η ίδια δεν είναι σίγουρη για την ηλικία της) όταν οι γονείς της σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια των Σοβιετικών βομβαρδισμών...".

Οι Σοβιετικοί, με την πολιτική που άσκησαν απέναντι σε μουσουλμανικούς πληθυσμούς εντός και εκτός ΕΣΣΔ, ευθύνονταν κι αυτοί σε μεγάλο βαθμό για τον ισλαμικό φανταμενταλισμό. Η αρχή του τέλος της ΕΣΣΔ ήλθε άλλωστε όταν ο κόκκινος στρατός έφυγε ταπεινωμένοε από τους Αφγανούς μαχητές, τους Πακιστανούς εκπαιδευτές και και τα αμερικανικά δολάρια και όπλα από την Καμπούλ.

"...του Αφγανιστάν με τα 23 χρόνια πολέμου...

μόνο η περίοδος επί Ταλιμπάν ήταν ειρηνική, κάτι που σε πολλούς δεν αρέσει...

Υ.Γ.: Στον δεξιό ώμο του κοριτσιού φαίνεται το σχισμένο ρούχο (το πράσινο ύφασμα από κάτω) και είχε πει πως ντρεπόταν γι αυτό όταν την φωτογράφιζε ο McCurry. Ίσως το βλέμμα να κρύβει και αυτή την αίσθηση της συγκεκριμένης στιγμής, σε κάθε περίπωτση πάντως είναι πολύ έντονο.

Το 1984, το να επισκεφτείς την Πεσάβαρ μεταμφιεσμένος, δεν ήταν και το πιο ακίνδυνο πράγμα στον κόσμο...
19 Ιανουαρίου 2009 3:02 π.μ.


Giousurum είπε...
@zalmoxis
katarxin eyxaristoume gi ata kala sou logia...
opos panta me eystoxa kai simpliromatika sxolia sta post...

H istoria me tous sovietikous, tous taliban kai tous amerikanous einai kati pou polloi prospathoune na krypsoun kato ao xalia kai moketes...

Oso gia ton islamiko fontamentalismo ti na po??? Den xypnisan ena proi kai eipan pame na ta isopedosoume ola...Etsi den einai???

Kalo sou vrady file zalmoxi..panta euprosdektos sta meri mas...
19 Ιανουαρίου 2009 11:44 μ.μ.

Ανώνυμος είπε...
Yperoxi anartisi!!!!!!!! Pragmatika..
20 Ιανουαρίου 2009 6:15 μ.μ.


ερΑσιτεχνης ανθρωπος είπε...

Erasitexnis Anthrwpos speaking :)
20 Ιανουαρίου 2009 6:16 μ.μ.


quartier libre είπε...
@ ήταν κάτι, που ήθελα να μάθω...
φωτό: ο πανδαμάτωρ χρόνος (και όχι μόνο...)
25 Ιανουαρίου 2009 12:52 μ.μ.


Giousurum είπε...

@Ανώνυμος
eyxaristoume gia tin episkepsi sta meri mas kai ta kala sou logia...:)

@ερΑσιτεχνης ανθρωπος
xereis tin adynamia mas stin fotografia...

@quartier libre
sinithos oi kales kai "diasimes" fotografies kryvoun kai mia dynati istoria...:)
25 Ιανουαρίου 2009 5:14 μ.μ.


LaVieBohemie είπε...
Ena pio fotografiko, alla lypiro gia osous asholountai, clue einai oti to yperoho film pou hrisimopoiithike gia ti sygkekrimeni fotografia (kodakchrome 64) , kai pou se ayto hrostaei o fotografos arketa apo ta stoiheia tis eikonas, opos ta yperoha hromata, einai ena vima prin vgei ektos paragogis, logo dyskolias epeksergasias tou.

Ayti ti stigmi ehei meinei mono ena ergastirio ston kosmo pou to kanoun.

Krima giati me ayto apothanatistikan ekanontades stigmes, me monadiko tropo apo to 1930 pou arhise i paragogi tou...
31 Ιανουαρίου 2009 12:16 π.μ.


Giousurum είπε...
@LaVieBohemie
thanx gia tin episkepsi kai to poly endiaferon kai enimerotiko sxolio...

kai emeis tin analogiki fotografia latrevoume kai dystyxos se liga (??) xronia den th vriskoume eukola film klp...

opos kai na to kanoume allo i analogiki mixani kai allo i psifiaki..alli aisthisi re paidi mou..opos me ta cd kai ta vinilia...
31 Ιανουαρίου 2009 1:33 π.μ.