The Last Drive- το νέο, ομώνυμο άλμπουμ τους κυκλοφορεί 20 Απριλίου

H βόλτα κρατάει… Κοντά εννιά χρόνια μετά από το προηγούμενο full length album τους, οι The Last Drive επανέρχονται ορμητικά με τον νέο δίσκο τους, που φέρει το όνομά τους. Σκοπός τους, για άλλη μια φορά, να ταράξουν τα νερά της εγχώριας ροκ σκηνής, και όχι μόνο. Αφού πέρασαν το μεσοδιάστημα με συναυλίες εντός και εκτός συνόρων, επιχειρούν μια αβίαστη, ανοιχτή περιπλάνηση στα μονοπάτια του rock n roll και της ψυχεδέλειας• χάνουν και ξαναβρίσκουν τους εαυτούς και τις επιρροές τους, απελευθερωμένοι από στεγανά. 

Οκτώ δικές τους συνθέσεις με συνολική διάρκεια 45 λεπτών, ικανές να χωρέσουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα όλων μας σε μια εποχή που δοκιμάζει όρια και βεβαιότητες. Ανάμεσά τους κομμάτια που δεν έχουν παρουσιαστεί, αλλά και highlights από τις ζωντανές εμφανίσεις όπως το Always the Sun και το White Knuckles, η πρώτη εκδοχή του οποίου ακούστηκε στο ντοκιμαντέρ Fascism Inc. O δίσκος αφιερώνεται στo Drive Tribe, την κοινότητα των φίλων που στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια το γκρουπ, και στη μνήμη του αγαπημένου Fred Cole των Dead Moon, που χάθηκε πρόσφατα. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο στούντιο New Fab Liquid έπειτα από μία περίοδο προπαραγωγής στο Urban Studio. Την παραγωγή υπογράφουν ο στενός συνεργάτης της μπάντας Jim Spliff και ο Νίκος Αγγλούπας a.k.a. Otommo, που υπήρξε και ο ηχολήπτης του δίσκου. Στην ηχογράφηση συμμετείχαν εκλεκτοί φίλοι και συνεργάτες της μπάντας όπως ο Φώτης Σιώτας στο βιολί, Costas C. a.k.a. Digital Alkemist στα κρουστά, Μόνο Kaktos στα κρουστά-φωνητικά και ο Stavros X στα φωνητικά. 

Track list: Everlasting Intro / Always the Sun / The Wave / White Knuckles / Snakecharmer / Angel (Whiskey Mouth) / Radio (City of Love) / Yiagos

FRIDAY 19 JAN - Οι Ω Ray παρουσιάζουν την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά

Οι Ω Ray επιτέλους στην πρώτη, επίσημη, ολοκληρωμένη εμφάνιση και παρουσίαση του ομώνυμου δισκογραφικού τους ντεμπούτου επί αθηναϊκού εδάφους. 

Η καινούρια μπάντα του Γιώργου Καρανικόλα (The Last Drive, Blackmail/BLML, Drobs) θα ανέβει στη σκηνή του ΙΛΙΟΝ plus, στις 19 Γενάρη, για να παρουσιάσει τον δίσκο που τάραξε τα νερά και απέσπασε μόνο θετικά σχόλια στην εγχώρια -και όχι μόνο- σκηνή. 

Το live ανοίγουν οι Dead Ends, μια ακόμη νέα ελληνική μπάντα με ολόφρεσκη δισκογραφική δουλειά που έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον. 

Παρασκευή 19 Γενάρη 

Doors open: 21:30 

Ticket: presale: 6€ / venue: 8€ 

ΙΛΙΟΝ plus Πατησίων & Κοδριγκτώνος 17 2108824383 

* Σημεία Προπώλησης: 

Sound-Effect Records (Σπ. Τρικούπη 50 & Καλλιδρομίου) 

Ticket House (Πανεπιστημίου 42) 

Rhythm Records (Εμμ, Μπενάκη 74) ΙΛΙΟΝ plus (Πατησίων & Κοδριγκτώνος 17)

(δείτε το ολόκληρο) The Last Drive : And the Engine Is Still Running

Το “And the Engine Is Still Running” ακολουθεί τη μακροβιότερη Garage Ελληνική μπάντα (The Last Drive) και τους καλεσμένους της κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για τα δύο live που έδωσαν για την ξεχωριστή αυτή επέτειο των 30 χρόνων υπαρξείς τον Δεκέμβριου του 2013 . 

Το “And the Engine Is Still Running” γυρίστηκε με πρωτοβουλία του Σέργιου Βαφειάδη ο οποίος ανέλαβε και τη σκηνοθεσία σε παραγωγή του ίδιου, των Last Drive, της Start A Scene Productions και της Stefi Productions.  

Χώρος των γυρισμάτων ήταν τα Urban Studios και το στούντιο των Stefi prductions στην Αθήνα όπου οι Last Drive και οι guests πραγματοποίησαν τις πρόβες για τα επετειακά τους shows απ’ τα οποία συμπεριλαμβάνονται πλάνα.

Σκηνοθεσία: Σέργιος Βαφειάδης
Παραγωγή:  Σέργιος Βαφειάδης, Last Drive, Start A Scene Productions και Stefi Productions. 
Νίκος Ψαρράς: Διεύθυνση Φωτογραφίας
Νίκος Φορτωμάς: Ηχοληψία
Σάκης Βλαχάκης: Μοντάζ/μίξη/mastering
Γιάννα Παναγιωτοπούλου: Δημοσιογραφική έρευνα
Μενέλαος Κώστας: Executive Producer
Έτος : 2016
Διάρκεια : 51 λεπτά

Δείτε λοιπόν ολόκληρο το  And the Engine Is Still Running σε 1080 και καλή σας και μας προβολή.

The Last Drive live @ gagarin205 (Fri 15 May)

The Last Drive (Fri 15 May)  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΜΑΪΟΥ  

THE LAST DRIVE opening acts: The Noise Figures, Dead Dranks  Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ  

Στις 15 Μαΐου, στο Gagarin της οδού Λιοσίων, οι Last Drive ανανεώνουν το ετήσιο ανοιξιάτικο ραντεβού τους με τα μέλη του Drive Tribe. 

 Ένα χρόνο και κάτι μετά τη μεγάλη γιορτή για τα 30 τους χρόνια και τις στιγμές της ένωσης που ζήσαμε, δίνουν το τελευταίο live τους σε κλειστό χώρο στην Αθήνα για τη σεζόν προτού βουτήξουν στη δημιουργική διαδικασία που θα τους προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα: Συνεχίζοντας την τρελή και ξεροκέφαλη πορεία τους με πειραματική διάθεση, ετοιμάζουν καινούργιο άλμπουμ που θα ηχογραφηθεί στο επόμενο διάστημα και στις 15 Μάη θα παρουσιάσουν κάποια καινούργια κομμάτια απ’ αυτό, μαζί με το “White Knuckles” τη μουσική που παραχώρησαν στο ντοκιμαντέρ «Φασισμός Α.Ε.» Δίπλα σ’ αυτά, θα επιχειρήσουν μία κατάδυση σε λιγότερο γνωστές στιγμές της πορείας τους, με κομμάτια-δυναμίτες που δεν έχουν παιχτεί μετά την επανασύνδεσή τους το 2007, και βέβαια τους rock ‘n’ roll ύμνους που έχουν πια σημαδέψει την «άλλη» ιστορία της πόλης.  

Στη συναυλία θα διατίθεται και η νέα κυκλοφορία των Last Drive, μια συλλεκτική έκδοση του θρυλικού “Time” του ’89, που θα περιέχει και outtakes από το “Heatwave”, ανάμεσά τους και μία ακυκλοφόρητη στουντιακή εκτέλεση του “The Bad Roads”!  

Οι πόρτες ανοίγουν στις 9.00. Φροντίστε να είστε εκεί από νωρίς, για να μην χάσετε τις δύο μπάντες που ανοίγουν τη συναυλία, το δυναμικό post blues ντουέτο των Noise Figures και τους Dead Dranks, οι οποίοι συνεχίζουν επάξια την παράδοση του αθηναϊκού street rock’ n’ roll, πατώντας στα αχνάρια που πάτησαν και οι Drive.  

Ως γνωστόν, there’s no rest for the wicked, και τα νέα δεν σταματάνε εδώ, καθώς η μπάντα δουλεύει μαζί με τα παιδιά από την Start A Scene, την ομάδα που κινηματογράφησε την γιορτή για τα 30 χρόνια, για την ολοκλήρωση του δεύτερου ντοκιμαντέρ με θέμα τους Drive και τίτλο «And the engine is still running” που θα προβληθεί μέσα στο καλοκαίρι. Πρόκειται για το χρονικό των περυσινών συναυλιών τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με τους εκλεκτούς καλεσμένους που τίμησαν τους Last Drive με την παρουσία και τη συμμετοχή τους. 

Για τους Drive δεν υπάρχει συνταγή, μόνο μια αδιαπραγμάτευτη πίστη στη δύναμη της στιγμής και στην απελευθερωτική δύναμη του rock n roll.

The Last Drive - News From Nowhere

Οι Last Drive δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Μετά τη δυναμική επιστροφή τους το 2009, το album “Heavy Liquid” και μια σειρά από live σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, η καινούρια τους δισκογραφική δουλειά αναμένεται εδώ και καιρό με ανυπομονησία. Είκοσι τρία χρόνια μετά το «Time», κυκλοφορεί το δεύτερο e.p. τους με τίτλο “News From Nowhere”. 

Το “News From Nowhere” είναι ένα αποτύπωμα των δύσκολων καιρών που ζούμε∙ η βύθιση και η περιστασιακή ανάταση, μια ροκ εν ρολ μπάντα, δυο κιθάρες, ένα μπάσο, ένα σετ τύμπανα. Τέσσερα καινούργια κομμάτια – Never Let it Go, Butterfly 69, Black Rain και Child of the Sky- που παίζονται εδώ και ένα χρόνο περίπου στις συναυλίες τους. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο studio Downstroke του Θάνου Αμοργινού, σε παραγωγή του ίδιου του συγκροτήματος. 

To “News From Nowhere” κυκλοφορεί σε βινύλιο από την Inner Ear σε συνεργασία με την Happy Crasher.

 Last Drive - Butterfly 69 by Inner Ear Records 

The Last Drive: Heavy Liquid και η επί χάρτου συνέχειά του!!!

Τι σχέση έχει η Μαγδαληνή με την Ελληνική αγγλόφωνη μουσική??? Τελικά το Heavy Liquid είναι η τελευταία (χρονικά) κυκλοφορία των Lst Drive ή όχι??? Αλήθεια όλα αυτά το πόστερ των live των Last Drive σε ύφος κόμικ είναι τυχαία??? Οι πρώην κιθαρίστες του συγκροτήματος Οι Nick Pop Mind και P.E.P.P. ξαναεμφανίζονται στο Heavy Lequid??? Τελικά είναι Last Drive ή Lust Drive??? Και γιατί όλα αυτά τα ερωτήματα???

Ένα χρόνο (2010) μετά την κυκλοφορία του Heavy Lequid το γνωστό κομιξάδικο της Ασκληπιού Tilt, εισέβαλε και στο χώρο των εκδόσεων με το "At the Drive Ink"!!! Πρόκειται για την προσπάθεια 32 νέων και ταλαντούχων Ελλήνων καλλιτεχνών (κομίστες, γραφίστες, εικαστικοί κλπ) να παρουσιάσουν την δική τους εκδοχή, άποψη, ιδέα για τους Last Drive και το Heavy Liquid, Και όπως σημειωνόταν στο δελτίο τύπου της εκδοτικής αυτής προσπάθειας "... Δεν πρόκειται για εικαστικές «διασκευές» των τραγουδιών. Ο κάθε δημιουργός με αφορμή ένα τραγούδι, ένα ρεφραίν, ένα τίτλο ή ακόμα και το ίδιο το συγκρότημα έφτιαξε μια δικιά του εικόνα, μια δικιά του ιστορία. Το αποτέλεσμα είναι μια πανδαισία απόψεων και στυλ..."

Δεν ήταν όμως οι Last Drive που εμπνεύστηκαν την όλη ιστορία. Αφορμή στάθηκε η δημοσίευση στο διαδίκτυο ενός πορτρέτου της Μαγδαληνής, εμπνευσμένου από το ομώνυμο τραγούδι του συγκροτήματος. Αυτό ήταν. Κομίστες, γραφίστες, ζωγράφοι μα πάνω από όλα φαν των Last Drive ένωσαν τα μελανοδοχεία τους και το αποτέλεσμα είναι ένα 140 σελίδων κόμικ γεμάτο ροκ μουσική. Οι 32 που συμμετείχαν στην δημιουργία του At the Drive Ink είναι: Διαμαντής Αιδίνης, Γιώργος Αλαχούζος, Ερμής Ατζέμογλου, Σπύρος Βερύκιος, Τόλης Γιοβανίτης, Βασίλης Γκογκτζίλας, Μιχάλης Διαλυνάς, Λάζαρος Ζήκος, Γιάννης Κράνης, Χάρης Λαγκούσης, Βασίλης Λώλος, Τάσος Μαραγκός, Γιάννης Μπαρδάκος, Άγγελος Μπολότος, Nick Pop Mind, Γιώργος Νίκας, Παναγιώτης Πανταζής, Αλέκος Παπαδάτος, Τάσος Παπαιωάννου, Νορτζίν Περσάκη, Νίκος Πετροπουλέας, P.E.P.P, Στέφανος Ρόκος, Σούπερ Κατερίνα, Νεκτάριος Σταματόπουλος, Γιάννης Στύλος, Δημήτρης Ταξής, Τόμεκ, Γιώργος Τραγάκης, Γιάννης Τσιτσώνης, Νίκος Χριστόλης, Κων Χρυσούλης,

Το βιβλίο θα μπορεί κανείς να το προμηθευτεί από το Tilt, Ασκληπιού 37, Αθήνα, από το διαδικτυακό κατάστημα του συγκροτήματος http://thelastdrive.bigcartel.com καθώς από όλα τα καλά κομιξάδικα της χώρας!!!!

Μια (επική) συζήτηση με τον Alex K. των Last Drive (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ)!!!

keep on Rocking its the only hop we have!!

Αφού διαβάστε το πρώτο μέρος της πραγματικά ενδιαφέρουσας (από κάθε άποψη) συζήτησης με τον Alex K. των Last Drive και αφού απολαύσατε και λίγο τον Θείο Νώντα να παίζει μπαλίτσα τι μένει?? Το δεύτερο μέρος!!Να 'μαστε λοιπόν!!

---------------------------

Giusurum: Άλλοι ψηφίζουν Heatwave, άλλοι Blood Nirvana και άλλοι το F*Head Entropy. Εσείς ξεχωρίζετε κάποια από τις δουλειές σας? Αν ήταν να παίζατε έναν μόνο κομμάτι σε μια συναυλία ποιο θα ήταν αυτό?
Alex K.: Δύσκολη ερώτηση. Κάθε δίσκος ήταν μια συγκεκριμένη περίοδος και είναι πολύ σημαντικό να το κοιτάς εκ των υστέρων, γιατί βρίσκεις μέσα εκεί κομμάτια από τη ζωή σου που εσύ τα είχες ξεχάσει, αλλά αυτά πρόλαβαν να τρυπώσουν μέσα στα τραγούδια. Επιρροές, καταστάσεις. Ίσως οποιοδήποτε κομμάτι θα μπορούσαμε να το τραβήξουμε τόσο που να δώσουμε όσα θα θέλαμε να δώσουμε σε μια ολόκληρη συναυλία.

Giusurum: Από το 1995 και (ευτυχώς) την προσωρινή διάλυση των Last Drive μέχρι και την επανασύνδεση σας το2007 τι έκαναν μουσικά τα μέλη των Last Drive; Υπήρχε μουσική (και όχι μόνο) επικοινωνία όλο αυτό το διάστημα;
Alex K.: Όλοι δουλεύαμε με τη μουσική και κάναμε δίσκους, με άλλα σχήματα (Blackmail, Earthbound, Speedball, προσωπικές δουλειές). Ναι επαφή πάντα υπήρχε, αν και στην αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα μεταξύ μας, γιατί η διάλυση μας ήταν κάτι που βιώσαμε όλοι πολύ έντονα.

Giusurum:Η κυκλοφορία των Midnite Hop, Time is not Important αλλά και του Heavy Liquid έγινε από "μικρές" εταιρείες. Είναι η απάντηση των Last Drive (και όχι μόνο) στην βουλιμία κερδοφορίας των ¨μεγάλων¨ πολυεθνικών; Και η κυκλοφορία του Heavy Liquid σε βινύλιο έγινε για λόγους συναισθηματικούς;
Alex K.: Καμιά μεγάλη εταιρεία δεν μπορεί πλέον να προσφέρει σε ένα συγκρότημα σαν τους Last Drive αυτό που μπορούν να προσφέρουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους: Την ικανοποίηση ότι είναι οι ίδιοι κύριοι του υλικού τους και μπορούν να το διαχειριστούν όπως θέλουν.
Έχουμε πολλά χιλιόμετρα πίσω μας και μπορούμε να διατηρούμε μια συνολική εικόνα του πράγματος∙ δεν κυνηγάμε χίμαιρες, όσο γλυκιές κι αν είναι. Δεν ζούμε από τη μουσική, αλλά αυτό τώρα μας προσφέρει μια ευπρόσδεκτη, δημιουργική ελευθερία να δράσουμε σύμφωνα με τις πραγματικές μας ανάγκες. Την εποχή που κυριαρχούσαν οι πολυεθνικές, για κάθε μουσικό που ζούσε σαν βασιλιάς υπήρχαν άλλοι δέκα χιλιάδες που απλώς συνωστίζονταν στον προθάλαμο και θεωρούσαν τους εαυτούς τους losers∙ αυτό ήταν μια νοσηρή κατάσταση. Υπήρχε όμως και ένας παράλληλος κόσμος∙ όταν έβγαινες στο δρόμο και έβλεπες άλλα χίλια συγκροτήματα να κάνουν το ίδιο σ’ όλη την Ευρώπη, καταλάβαινες ότι αυτός είναι ο παράδεισος που ζητούσες. Οι L.D. είχαν την τύχη να το κάνουν αυτό σε μικρή σχετικά ηλικία, και καταλάβαμε ότι το πιο σημαντικό ήταν να συνεχίσουμε να παίζουμε και να εξελισσόμαστε σαν μπάντα. Οι πολυεθνικές έπεσαν στο λάκκο που έσκαψαν οι ίδιες. Κάποια στιγμή στα ‘90s αποφάσισαν να «σκοτώσουν» το βινύλιο και να ξαναπουλήσουν όλο τους το ρεπερτόριο σε μορφή cd, που ήταν πολύ φθηνότερο στην παραγωγή του αλλά ακριβότερο για τον αγοραστή. Όμως οι άνθρωποι κατάλαβαν πολύ γρήγορα ότι το cd ήταν μια απάτη -άρχισαν να φτιάχνουν οι ίδιοι cd πάμφθηνα-, έτσι όταν ήρθε το mp3 και έπειτα το free downloading οι πολυεθνικές εταιρείες είχαν χάσει πια κάθε αξιοπιστία, αποδεικνύοντας ότι η διάθεση της μουσικής δεν μπορεί να υπάρξει αποκλειστικά με όρους κέρδους. Η νέα κατάσταση ξανάφερε με πολύ δυναμικό τρόπο στο προσκήνιο τις ανεξάρτητες αλλά και τον μουσικό-παραγωγό. Είναι αλήθεια ότι δεν πιστεύαμε ότι θα ζούσαμε ποτέ μια τέτοια αλλαγή.
Η κυκλοφορία του Liquid σε βινύλιο έγινε γιατί πιστεύουμε ότι το βινύλιο είναι η πιο απολαυστική μορφή αναπαραγωγής ήχου, ίσως επειδή όλοι μας ξεκινήσαμε ακούγοντας δίσκους σε πικ απ.

Giusurum: Τελικά υπάρχει αυτό λέμε ελληνική ανεξάρτητη μουσική σκηνή;
Alex K.:Όλα τα συγκροτήματα και οι μεμονωμένοι μουσικοί που έχουν γράψει ή παίξει τη μουσική τους στο συγκεκριμένο τόπο έχουν κάποιες κοινές εμπειρίες, είτε θέλουν να το παραδεχθούν είτε όχι. Συνεπώς, όλοι αυτοί συνθέτουν την ελληνική σκηνή, που δεν νομίζω ότι ορίζεται τόσο από τη μορφή της, όσο από τις συνθήκες δημιουργίας. Όταν έπαιζες ροκ στην Ελλάδα (τουλάχιστον παλιότερα) στην ουσία βίωνες μία σχεδόν φανταστική κατάσταση, καθώς οι αναφορές σου ήταν ανύπαρκτες στον τόπο όπου ζούσες. Έτσι, και μόνο η ύπαρξη του γκρουπ σαν ομάδα που έκανε μια μουσική δήλωση άλλαζε την εικόνα, καλλιεργούσε την αίσθηση κοινότητας και έκανε το περιβάλλον λιγότερο ξένο. Αυτή είναι και η αίσθηση της ανεξάρτητης σκηνής όπως την έχουμε ζήσει τουλάχιστον εμείς, και όχι μόνο στην Ελλάδα.

Giusurum:Αλήθεια είναι εύκολο να υπάρξει ελληνόφωνο ροκ;
Alex K.: Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο πράγμα –ο ρυθμός του ροκ και τα φωνήεντα της ελληνικής γλώσσας δεν ταιριάζουν εύκολα- αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν μαγικές στιγμές. Αναφέρομαι στη διαδρομή από το Βρώμικο Ψωμί του Σαββόπουλου, τα μπλουζ του Δημήτρη Πουλικάκου και του Παύλου Σιδηρόπουλου μέχρι τις Τρύπες και τον Γιάννη Αγγελάκα.

Giusurum:Όταν ο Δημήτρης Κοτσέλης σας μιλησε για το "20000 miles Ahead: A Last Drive story" ποια ήταν η αντίδραση σας και οι πρώτες σας σκέψεις?
Alex K.: Δεν πιστεύαμε ότι θα γινόταν ποτέ κάτι τέτοιο. Ήταν μεγάλη τιμή για μας ότι η ιστορία μας έδωσε κίνητρο σε μια ομάδα νέων καλλιτεχνών. Το έβγαλαν πέρα με σχεδόν ανύπαρκτο budget, δούλεψαν όπως ακριβώς πρέπει να δουλεύει μια ομάδα που γυρίζει ένα rockumentary: με πάθος, τσαμπουκά, ελάχιστες ώρες ύπνου και πολλές…μπύρες. Επίσης, νιώσαμε κάπως αμήχανα που όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μιλούσαν στην ταινία έλεγαν τόσο όμορφα πράγματα με τρόπο που έδειχνε ότι η κατάσταση δεν αφορούσε μόνο εμάς, αλλά μια ευρύτερη ομάδα ανθρώπων, που πίστεψαν στο συγκρότημα και μας βοήθησαν με κάθε τρόπο. Και αυτό ήταν το πιο τιμητικό για μας.

Giusurum:Τώρα που λέμε για πρώτες σκέψεις. Όταν (ξανα)ανεβήκατε στην σκηνή το 2007 ως Last Drive ποια ήταν τα συναισθήματά σας; Περιμένατε όλη αυτή την θετική αντίδραση του κοινού;
Alex K.: Η χαρά και η συγκίνηση που ζήσαμε εκείνες τις μέρες είναι δύσκολο να περιγραφούν, και είμαι σίγουρος ότι κανείς από μας δεν πρόκειται να τις ξεχάσει όσο ζει. Ήταν σαν να ξαναβρίσκεις την ισορροπία σου πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Πραγματική μαγεία. Δύσκολα μπορείς να το ανταποδώσεις αυτό στον κόσμο, αυτή την υπέροχη έκπληξη που μας έδωσε την ενέργεια να συνεχίσουμε

Giusurum:Ποιά είναι η ζωντανή σας εμφάνιση που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Alex K.: Αυτή για την οποία μόλις μιλήσαμε, ξεχωρίζει.


Giusurum:Τα σχέδια των Last Drive από εδώ και πέρα;
Alex K.: Υπάρχει καινούργιο υλικό, που ήδη το δουλεύουμε. Σκεφτόμαστε να κυκλοφορήσουμε ένα σαρανταπεντάρι στα τέλη της άνοιξης.

Μια (επική) συζήτηση με τον Alex K. των Last Drive (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ)!!!

Οι Last Drive είναι από τις αδυναμίες μας. Ένα από τα ιστορικότερα ελληνικά αγγλόφωνα συγκροτήματα. Μιλάμε για ένα από τα λίγα ελληνικά γκρουπ που ξεπέρασαν τα στενά (μουσικά) μας σύνορα. Με αφορμή την κυκλοφορία (και όχι μόνο) του Heavy Liquid αναζητήσαμε τον Aλέξη Καλοφωλιά (Alex K.) (με την βοήθεια ενός φίλου του γιουσουρούμ) για μια κουβέντα μαζί του. Βλέπετε είχαμε νέο υλικό από τους Drive μετά από 15 ολόκληρα χρόνια και δεν γινόταν να το προσπεράσουμε αυτό τόσο απλά. Η κουβέντα μας κατέληξε επική από όλες τις απόψεις. Διαβάστε σήμερα το πρώτο της μέρος και σε λίγες ημέρες και το υπόλοιπο. ΠΡΟΣΟΧΗ στις φωτογραφίες. Απολαυστε τους Last Drive να παίζουν μπαλίτσα με τον Πουλικάκο στα τέλη της δεκαετίας του 80 λίγο πριν από κοινή τους εμφάνιση στο στο Άλσος!!! Ακούστε επίσης το νέο κομμάτι των Drive Love&Terror από την συλλογή HORROR & ROMANCE ON ANOTHER PLANEΤ του ζωγράφου Στέφανυ Ρόκου. Ο λόγος στον Alex K..

-------------------------------------------------------------

Giusurum: Αλήθεια πως προέκυψε το όνομά σας;
Alex K. : Είναι, βεβαίως, παλιά ιστορία: Στις αρχές του '80, σε ένα μπαρ όπου συχνάζαμε, Last Drive ήταν το τελευταίο κοκτέιλ στο κατάλογο, που εξασφάλιζε…αυτό που υποσχόταν το όνομά του. Την τελευταία βόλτα. Ήταν η εποχή που ψάχναμε όνομα για το συγκρότημα που τότε ήταν ακόμα περισσότερο ιδέα παρά πραγματικότητα, και ένα βράδυ ο Χρήστος το κοίταξε και γύρισε και είπε «Αυτό θα είναι το όνομα του γκρουπ». Και αυτό ήταν. Μας πήγαινε μια χαρά, γιατί ενσάρκωνε όλο αυτό που είχαμε στο μυαλό μας για τη μυθολογία του ροκ εν ρολ, Eddie Cochran, James Dean κλπ.

Giusurum: Η πρώτη σας εμφάνιση ήταν στο Rodeo τον Δεκέμβριο του 1983. Τι θυμάστε από εκείνη την βραδιά?
Alex K.: Ότι ήταν μαζεμένοι όλοι οι φίλοι μας και ότι δεν ξέραμε πού παν τα τέσσερα από ήχο και τα υπόλοιπα, αλλά βγήκε πέρα. Έγινε στο πλαίσιο μιας σειρά από πάρτι με την ονομασία Cult, που γίνονταν εκείνη την εποχή στην Αθήνα. Είχαμε φτιάξει μόνοι μας τις αφίσες, κάτι φωτοτυπίες, και τις είχαμε κολλήσει σε στέκια, σχολές, μαγαζιά κ.λ.π. Τώρα ακούγεται ίσως γραφικό, με το ίντερνετ και όλα αυτά, αλλά τότε δεν υπήρχε άλλος τρόπος να μαθευτεί. Κατά τα άλλα, παίξαμε τέσσερις, με τον Πάνο (P.E.P.P.) στη σύνθεσή μας, που μετά έφυγε από την μπάντα για να γυρίσει το ’88, πριν το Heatwave, όταν πια έφυγε ο Νίκος (Pop Mind). Θυμάμαι ότι ήταν εκεί ο Παύλος (Σιδηρόπουλος), που μας βοήθησε μάλιστα να φτιάξουμε τον ήχο στους ενισχυτές. Εκείνη την εποχή έπαιζε εκεί με την μπάντα του, τον είχαμε δει λίγες μέρες πριν.

Giusurum: Όταν αρχίζατε να παίζεται ως Last Drive περιμένατε όλη αυτή την πορεία στα μουσικά δρώμενα της χώρας και όχι μόνο?
Alex K.: Έτσι όπως δρούσαν οι Last Drive τότε, καλά καλά δεν ξέραμε αν θα παίζουμε τον άλλο χρόνο. Δεν είχαμε κάποιο προηγούμενο στο μυαλό μας. Άλλωστε, το punk που μας παρακίνησε να παίξουμε, μόνο με τη διάρκεια δεν είχε σχέση. Σιγά σιγά καθώς περνούσε ο καιρός, νιώσαμε μέσα από τα τραγούδια και τη μουσική συνεργασία ότι το πράγμα μπορεί να έχει μια πορεία.

Giusurum: Tελικά είναι (και πόσο) εφικτό για ένα συγκρότημα (ή καλλιτέχνη) από την Ελλάδα να κάνει καριέρα στο εξωτερικό?
Alex K.: Και βέβαια είναι εφικτό, αποδεικνύεται μάλιστα καθημερινά πλέον. Το κύκλωμα που θα βοηθήσει ένα underground group να παίξει εκτός Ελλάδας αν διαθέτει το κίνητρο και το πείσμα, υπάρχει και σήμερα, όπως και παλιά. Μια εποχή στα ‘90s η διακίνηση του underground rock πέρασε στις μεγάλες εταιρείες, και ήταν πολύ δύσκολο να κινηθεί κάτι έξω από αυτό το κανάλι. Tώρα η κατάσταση μοιάζει περισσότερο με τα ’80s, όταν το «μικρό» λειτουργούσε. Τότε υπήρχε ένα δυνατό υπόγειο κύκλωμα στο rock n roll, που διατηρήθηκε και στη συνέχεια. Αυτό το κύκλωμα δεν έχει σταματήσει να λειτουργεί μέχρι σήμερα, βασίζεται σε συναυλίες σε μικρά μαγαζιά ή χώρους-στέκια κλπ. από μικρούς προμότερ που είναι στην ουσία fans της μουσικής, ενώ το ίντερνετ που ένα μέρος του έχει πάρει το ρόλο που είχαν παλιά τα zines. Τώρα είναι πιο εύκολο για ένα νέο συγκρότημα να προσεγγίσει το κοινό που μπορεί να δείξει ενδιαφέρον για το υλικό του. Χρειάζεται βέβαια χρόνος και επιμονή, γιατί τώρα μια νέα μπάντα πρέπει να ξεχωρίσει ανάμεσα σε πολλές περισσότερες, αλλά αυτά τα δύο είναι απαραίτητα όταν παίζεις αυτή τη μουσική.

Giusurum: Το πρώτο σας single Midnite Hop θεωρείται (και είναι) από τα πιο δυσεύρετα, σπάνια και collectors items της ελληνικής μουσικής. Εχει φτάσει να πωλείται (στις μέρες μας) ακόμη και σε 3ψήφια νούμερα euros. Τελικά μήπως κάποιοι πλουτίζουν με την δουλειά άλλων και βγάζουν πολλαπλάσια από τους δημιουργούς?
Alex K.: Όταν ξαναβγήκε το σινγκλ το 2007 χαρήκαμε αφάνταστα, γιατί εκτός των άλλων κάποιοι από μας…δεν το είχαν καν, κάπου το είχαν χάσει στην πορεία. Το συγκεκριμένο σινγκλ κυκλοφόρησε το ΄85 σαν προσπάθεια μιας παρέας ανθρώπων, της Art Nounveau του Νίκου Κοντογούρη, του Γρηγόρη του Βάιου κ.ά. που μας βοήθησαν να το ηχογραφήσουμε και να το κυκλοφορήσουμε. Και όταν ξαναβγήκε τόσα χρόνια αργότερα, πάλι κυκλοφόρησε από μια παρέα, των παιδιών της Blind Bastard, και νομίζω ότι και τότε και τώρα το πράγμα έγινε όπως ακριβώς έπρεπε. Προσωπικά δεν είμαι συλλέκτης δίσκων, αλλά έχω φίλους συλλέκτες και μπορώ να καταλάβω τη συγκίνηση που νιώθουν μπροστά σε ένα παλιό βινύλιο την εποχή του mp3. Συμφωνώ όμως, ότι είναι πράγματι εξωφρενικό να παίζουν τέτοιες τιμές.

(listen)Last Drive - Love& Terror

Giusurum: Στην επανακυκλοφορία του Midnite Hop, αλλά και στο Time is not Important υπάρχει η ένδειξη pay no more than...Τι σας οδήγησε σε αυτή την κίνηση?
Alex K.: Η ιδέα, και η συνεπακόλουθη επιθυμία, να διαχειριστείς το υλικό σου με όρους που θέτεις ο ίδιος. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον για ένα μουσικό και μπορεί να είναι πολύ δημιουργικό, να επιλέγει ο ίδιος δηλαδή τις συνθήκες της επαφής με το κοινό του, και γίνεται με πολύ μεγαλύτερη ευκολία απ’ ότι πριν. Άλλωστε, και οι νέες μορφές διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων, βασίζονται εν πολλοίς σε αυτή την ιδέα, ότι ο κάθε δημιουργός μπορεί να διαχειρίζεται ο ίδιος το υλικό του –αλλά και να διαθέτει τα πνευματικά του δικαιώματα- με τον τρόπο που επιλέγει ο ίδιος. Αυτές οι ανάγκες δημιουργήθηκαν από την ροή της πληροφορίας, που είναι τέτοια ώστε να αλλάζει σχεδόν καθημερινά το τοπίο. Μέσα σε όλο αυτό το χάος, δίπλα στις εφιαλτικές εκδοχές του μέλλοντος που φέρνει η γενίκευση του κοινωνικού ελέγχου μέσω της τεχνολογίας, αναδεικνύονται και πλευρές που μέχρι πριν κάποια χρόνια φάνταζαν ουτοπικές, όπως η αυτοδιαχείριση του καλλιτεχνικού έργου.

Giusurum: Λίγοι γνωρίζουν για το "Το Φως Και Η Σκιά Του" (1986), ένα EP με ελληνικό στίχο. με την συμμετοχή τριων εκ των Last Drive. Πως προέκυψε αυτό?? Θα ξαναδοκιμάζατε ποτέ κάτι ανάλογο?
Alex K.: Αυτό το E.P. ήταν μια δημιουργία του Γιώργου (Καρανικόλα) που όλοι όσοι συμμετείχαμε ήμαστε (και είμαστε) περήφανοι γι’ αυτό. Θυμάμαι ότι έγινε σαν ένας φόρος τιμής του Γιώργου σε μια από τις μεγάλες αγάπες όλων μας, τους Suicide, και ηχογραφήθηκε μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, αν θυμάμαι καλά. Κάποια από τα τραγούδια ήταν τελείως έξω από το μουσικό μας ύφος εκείνη την εποχή. Μας ήταν πολύ εύκολο να συνεννοηθούμε στο στούντιο, όπως γίνεται όταν παίζεις συχνά με κάποιον, λες μια κουβέντα και ο άλλος την πιάνει αμέσως και το πράγμα παίρνει το δρόμο του. Αναμφίβολα θα ξαναδοκιμάζαμε κάτι τέτοιο με μεγάλη ευχαρίστηση.

Giusurum: Από τις αρχές τις δεκαετίας του 80 μέχρι και σήμερα τι είναι αυτό που έχει αλλάξει στους Last Drive??
Alex K.: Όταν ξεκινούσαμε στα ‘80s ήμαστε παιδιά που μάθαιναν να παίζουν. Σήμερα έχουμε καταλάβει ότι δεν θα σταματήσουμε ποτέ να μαθαίνουμε να παίζουμε, αλλά δεν είμαστε πλέον παιδιά. Ένα σημαντικό κομμάτι έχει αλλάξει, αλλά ένα άλλο σημαντικό κομμάτι παραμένει το ίδιο.

Giusurum: Στην ελληνική ροκ μουσική?
Alex K.: Νομίζω ότι σήμερα είναι πολύ πιο εξωστρεφής, πιο βέβαιη για τον εαυτό της και πολύ πιο ενδιαφέρουσα, σε γενικές γραμμές. Σιγά-σιγά τείνει να εκλείψει η ταύτισή της με μία κατάσταση που προϋπόθετε πολύ αγώνα για να επιβιώσει, και αυτό είναι καλό από μία άποψη. Ο ήχος είναι πολύ καλύτερος, και το πράγμα «πατάει» κάπου, φαίνεται και στις δουλειές των συγκροτημάτων που ακούγονται πιο τολμηρές σε σχέση με τις επιρροές τους. Όμως τώρα το ροκ δεν είναι η αποκλειστική φωνή της νεολαίας, πρέπει να ανταγωνιστεί πολλά άλλα είδη για το ενδιαφέρον του κόσμου, να προβάλλει τα χαρακτηριστικά του σε μια εποχή εξαιρετικά απαιτητική και δύσκολη, που είναι επόμενο να γεννάει έκφραση. Βγαίνουν τόσες καινούργιες δουλειές που καλά δεν προλαβαίνεις να τις ακούσεις, αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτή η κατάσταση θα αφήσει γερό αποτύπωμα, θα εκφράσει δημιουργικά την οργή μιας γενιάς που κάποιοι την πετάνε στα σκουπίδια και ζητάνε να τους πει κι ευχαριστώ.

Στέφανος Ρόκος: “Horror & Romance on Another Planet”

Ο Στέφανος Ρόκος, η νέα σειρά έργων του σε χαρτί και καμβά με τίτλο “Τρόμος και Ρομάντζο σε Έναν Άλλον Πλανήτη” και η μουσική συλλογή “Horror & Romance on Another Planet” με τη συμμετοχή 18 Ελλήνων και ξένων μουσικών και συγκροτημάτων, στο Αγκάθι.

Ο Στέφανος Ρόκος πλαισιώνει την καινούρια ατομική του έκθεση στο Αγκάθι (την έκτη σε συνεργασία με το συγκεκριμένο χώρο, συμπεριλαμβανομένων τριών συμμετοχών σε αντίστοιχες Art Athina) με μία μουσική συλλογή αντί καταλόγου, και τη συμμετοχή 18 μουσικών και συγκροτημάτων από το ευρύτερο φάσμα της pop /rock μουσικής τόσο της Ελλάδας όσο και του εξωτερικού, οι οποίοι έγραψαν και ηχογράφησαν από ένα πρωτότυπο τραγούδι ή σύνθεση ειδικά για την έκθεση. Όλοι καλλιτέχνες που ανέκαθεν εκτιμούσε ο Στέφανος Ρόκος, στο άλμπουμ συμμετέχουν οι Έλληνες Bokomolech, Mανώλης Αγγελάκης, Κόρε. Ύδρο, Ιnterstellar Overdrive, Φοίβος Δεληβοριάς, Αρλέτα, Sigmatropic και The Last Drive, οι Βέλγοι Zita Swoon, Rudy Trouve, Maxon Blewitt, S.W.A.N. και Nunee & The Sad Beeds, η Αμερικανοαγγλίδα Piney Gir, οι Φινλανδοί Beautiful People με την Αμερικανίδα Carla Torgerson, οι Αμερικάνοι Bobby Conn και The Fiery Furnaces και η Καναδέζα Krista Muir.
Bρείτε το πλήρες tracklist και φωτογραφίες των έργων στο http://www.horrorandromance.com.

ΕΓΚΑΙΝΙΑ: ΔΕΥΤΕΡΑ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010 // ΩΡΑ 20:00
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ – 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΩΣ ΣΑΒΒΑΤΟ 11.00 – 13.30 & ΤΡΙΤΗ ΕΩΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18.30 – 20.30
ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΑΓΚΑΘΙ: Μηθύμνης 12 & Επτανήσου. Πλατεία Αμερικής. Αθήνα. Τηλ 210 8640250

Το cd θα διατίθεται κατά τη διάρκεια της έκθεσης, και αποκλειστικά μέσω του ίδιου του καλλιτέχνη στη συνέχεια, ενώ το βράδυ των εγκαινίων θα ακολουθήσει afterparty στο ΤΩΡΑ Κ44 (Κωνσταντινουπόλεως 44, Γκάζι) με ελεύθερη είσοδο και live εμφάνιση της Piney Gir με την τετραμελή μπάντα της από το Λονδίνο.

--------------------------------------------

Στην διεύθυνση http://www.horrorandromance.com. θα μπορείτε από τις 13 Νοεμβρίου ν ακούσετε όλα τα πρωτότυπα τραγούδια της συλλογής. Μέχρι τότε πάρτε ένα πρώτο μικρό αλλά όχι ασήμαντο δείγμα ακούγοντας το κομμάτι Αgencion Grigo των Ingerstellar Overdrive. Όταν θα είναι διαθέσιμα και τα υπόλοιπα κομμάτια για εκρόαση θα επανέλθουμε με τις καινο΄θργιες συνθέσεις των Last Drive, των Bokomolech και των Sigmatropic.

The Last Drive- Deus Ex Machina -Πανούσης- Δ Πουλικάκος Κυριακή 26/09@Θέατρο Πέτρας

Tο live διοργανώνεται από την "Πρωτοβουλία αλληλεγγύης" και ότι η τιμή του εισιτηρίου είναι μόλις 5 ευρώ. Εισιτήρια προπωλούνται στο Στέκι Μεταναστών στην Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια (τηλ: 210 3813928).

Σκοπός της συναυλίας είναι η οικονομική ενίσχυση του Σίμου Σεϊσίδη, που πριν από μερικούς μήνες πυροβολήθηκε στο πόδι από αστυνομικούς με αποτέλεσμα τελικά να χρειαστεί να του το κόψουν. Η συναυλία έχει ως στόχο να συγκεντρωθούν χρήματα προκειμένου ο Σεϊσίδης να βάλει πρόσθετο μέλος

20000 Miles Ahead:A Last Drive Story - A Rockumentary by Dimitris Kotselis...

Το 20000 miles Ahead: A Last Drive story του Δημήτρη Κοτσέλη, είναι ένα ντοκιμαντέρ που μας διηγείται τη μουσική πορεία των Last Drive από τις πρώτες τους στιγμές στους Αμπελόκηπους, τα πρώτα τους live, την ιστορία πίσω από κάθε άλμπουμ τους, την περιοδεία τους στο εξωτερικό, τις αποχωρήσεις κάποιων μελών τους, το live στο πεδίο του Άρεως που δεν έγινε ποτέ μέχρι τα ιστορικά live στο Gagarin. Όλα αυτά είναι εμπλουτισμένα με αρχειακό και σπάνιο υλικό, καθώς και συζητήσεις με τους Alex, Γιώργο, Χρήστο, Θάνο, καθώς και Αιμ. Κατσούρη, Ν. Κοντογούρη, Χ. Δασκαλόποιυλου, Θ. Μανίκα, Θ. Μήνα, Γ. Πετρίδη, Γ. Αγγελάκα, Dread Astaire, Rocking Bones κ.ά.. Φυσικά πρόκειται για ένα πραγματικό ντοκουμέντο για τους φίλους των Last Drive (και όχι μόνο) που έρχεται να προστεθεί στις ταινίες του είδους (the approaching of the hour, velvet bus, Ροκ στιγμές στο κύτταρο κ.λπ) που τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας γνωρίζουν άνθηση αποκαλύπτοντας παράλληλα την άγνωστη ιστορία των μουσικών μας προτιμήσεων. Εμείς δίνουμε την σκυτάλη στον Δημήτρη Κοτσέλη για να μας πει από πρώτο χέρι την ιστορία πίσω από το 20000 miles Ahead μέσα από ένα κείμενο που γράφτηκε για το Giousouroum!!

---------------------------------------------

Φεβρουάριος 2007. Ένα καλό σημείο εκκίνησης για αυτό το κείμενο.

Πρέπει να θυμηθώ το σερφάρισμα σε ένα αρχαίο λαπτοπ μέσα σε μια φοιτητική εστία στο Σέφιλντ. Η μέρα είναι σίγουρα Δευτέρα, γιατί τα ιδιαίτερα πράγματα μου συμβαίνουν πάντοτε Δευτέρα . Τότε είναι που σε διάφορα sites πετυχαίνω το νέο: Οι Last Drive επανενώνονται για συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη...

Θυμάμαι την ακριβή αντίδρασή μου. Αμφισβήτησα αμέσως όσα διάβαζα, γιατί από καιρό είχα πειστεί ότι αυτό το συγκρότημα δε θα ξαναϋπήρχε. Θυμάμαι επίσης την ανάγκη να γίνω μέρος αυτού του πράγματος μέσα από το σινεμά. Πήρα αμέσως τηλέφωνο τον Αλέξη στο σπίτι του. Αν και τώρα που το σκέφτομαι ήταν το skype και μάλιστα με προβλήματα στη σύνδεση. Έφερα στο μυαλό μου την πρώτη φορά που τού είχα τηλεφωνήσει, Μάη του 2001 , την αγωνία που είχα για το τι σόι τύπος θα είναι. Ο Αλέξης απάντησε μετά από λίγο και τον ρώτησα αμέσως αν όσα διαβάζω είναι αλήθεια. «Είναι όλα αλήθεια» απαντούσε εκείνος τώρα αλά Όρσον Γουέλες. Ήταν ήδη πολύ κουρασμένος και ήρεμος. Τού είπα αμέσως ότι ήθελα οπωσδήποτε να φτιάξω ένα ντοκιμαντέρ για το συγκρότημα. Η ιδέα ενός ντοκιμαντέρ για τη μπάντα, τριγύριζε άλλωστε στο μυαλό μου από παλιότερα, αν και πάντα κολλούσα στο γεγονός ότι δεν υπήρχε αρκετό (και σε ικανοποιητική ποιότητα) συναυλιακό υλικό. Μέχρι το τέλος εκείνης της βδομάδας είχα στείλει ένα mail στα παιδιά, ώστε (έστω και ηλεκτρονικά) να τούς συστηθώ. Δε γνώριζα καλά παρά τον Αλέξη, ενώ ο Γιώργος ήταν ζήτημα αν θα θυμόταν την επίσκεψή μου στο Tilt χρόνια πίσω, σε μια εποχή όπου δεν ήθελε να μιλήσει ιδιαίτερα για το συγκρότημα.

Τελικά τα παιδιά έδωσαν το οκ για το όλο σχέδιο ένα από τα επόμενα βράδια. Καθώς πλέον τούς ήταν δύσκολο να διαχειριστούν όλη το επικοινωνιακό και οργανωτικό κομμάτι της επανασύνδεσης, με παρέπεμψαν στην Ρένα Οροκλού που είχε αναλάβει αυτό το σκέλος. Με τη Ρένα γνωριστήκαμε και επικοινωνήσαμε μέσο πολλών email και chats, με το μεγαλύτερο μέρος της συνεργασίας μας να γίνεται ηλεκτρονικά.

Όταν στις αρχές Απρίλη ήρθα στην Αθήνα, γνώρισα τον George στο σπίτι του Αλέξη, και συζητήσαμε για το ποιοι θα έπρεπε να εμφανιστούν στο ντοκιμαντέρ, και ποια θα είναι η δομή του φιλμ . Τον Χρήστο τον γνώρισα λίγες μέρες αργότερα στο Gagarin, όταν ένα βράδυ έπαιζαν οι Fleshtones. Εκεί έκανα ένα εκτός προγράμματος γύρισμα με τον Peter Zaremba, ο οποίος μου μίλησε για την παραγωγή του Heatwave (1988), αλλά και τη σύμπραξη Fleshtones – Last Drive επί σκηνής. Με το Θάνο δε συστηθήκαμε μέχρι και το πάρτυ λήξης της τρίτης μέρας, κυρίως γιατί ντρεπόμουν να συστηθώ. Τον είχα δει πάντως σε αναρίθμητα λάιβ με τους Earthbound.

Το μουσικό ντοκιμαντέρ μπορεί και να είναι το πιο πληκτικό κινηματογραφικό είδος στον κόσμο. Θυμάμαι όταν πιο μικρός έβλεπα μουσικά ντοκιμαντέρ πόσο συχνά βαριόμουν, γιατί ποτέ αυτό που συνέβαινε στην οθόνη δεν ήταν τόσο συναρπαστικό όσο η μουσική του συγκροτήματος (ή μουσικού) τον οποίο αφορούσε η ταινία. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο απ’ όλα σε αυτές τις ταινίες ήταν να βλέπω τις συναυλίες των συγκροτημάτων. Περνούσα στην εφηβεία μου το σύνδρομο του στερημένου συναυλιακά Μεσόγειου ο οποίος δεν υπήρχε περίπτωση να δει τις συναυλίες που ήθελε να δει. Ό,τι μου άρεσε στη μουσική ήταν παλιό, και συχνά ο καλλιτέχνης είχε αποδημήσει εις κύριον. Επίσης, δεν είχα κανέναν να μοιραστώ το πάθος για τη μουσική. Τα μουσικά ντοκιμαντέρ ήταν μια καλή διέξοδος.

Το Rattle and Hum (1988) ήταν μια πρώτη αφύπνιση για τη σχέση μου με το είδος. Ο Phil Joannou χρησιμοποίησε μαυρόασπρο φιλμ για να αποτυπώσει τους U2 στην Αμερικάνικη περιοδεία του 1987 (The Joshua Tree). Η ταινία αυτή με κέρδισε στιλιστικά και μου έδωσε να καταλάβω ότι μπορείς να κάνεις ενδιαφέροντα πράγματα με μία μπάντα, όσο αδιάφορη κι αν είναι. Το ίδιο συνέβη και με τις ταινίες του D.A. Pennebaker. Τα μουσικά ντοκιμαντέρ του, με κορυφαίο το Monterey Pop (1967), μου είχαν δείξει ότι μπορείς να καταγράφεις τα αντικείμενα σου ανενόχλητος και να προκύπτουν εξαιρετικά αποτελέσματα. Μου άρεσε το αποτέλεσμα στις ταινίες του Pennebaker, καθώς και ο τρόπος που κινούσε την κάμερα . Μετά είδα πολλά μουσικά ντοκιμαντέρ που πειραματίζονταν με τη φόρμα και το περιεχόμενο και επανακαθόριζαν το είδος. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον μέντορά μου Κώστα Αναστασόπουλο που με προμήθευε με σπάνια VHS στην προ DVD εποχή.

Το να φτιάξω ένα ντοκιμαντέρ για τούς Last Drive έγινε με αφορμή την επανασύνδεση τους, όχι λόγω αυτής. Η επανασύνδεση τους ως γεγονός δε με αφορούσε, καθώς εγώ ήθελα να αφηγηθώ την ιστορία τους από την αρχή (1983) ως το διάλυση (1995). Η επανασύνδεση στην ταινία μου γίνεται αντιληπτή έμμεσα, με τα πλάνα από τις συναυλίες επανασύνδεσης και το “Glass Of Broken Dreams” να παίζει στους τίτλους τέλους. Η ιστορία που αφηγούμαι είναι ο τρόπος που είδα εγώ την μπάντα, ακούγοντας τη μουσική τους, κάνοντας έρευνα, ψάχνοντας στοιχεία για αυτούς. Εκεί αποδίδεται το “A Last Drive Story” του τίτλου που δεν είναι “The Last Drive Story” καθώς είναι η δική μου οπτική της ιστορίας. Μολονότι το ντοκιμαντέρ έχει την έγκριση της μπάντας, δεν είναι μία επίσημη παραγγελία μιας δισκογραφικής εταιρίας ή μιας μπάντας όπως το No Distance Left To Run (2009) των Blur. Δε θα μπορούσα να φτιάξω μια ταινία προπαγάνδας ή μια αγιογραφία σε καμία περίπτωση. Ήθελα να δείξω τα στοιχεία που μου άρεσαν στο συγκρότημα, καθώς και εκείνα που δε μου άρεσαν.

Το ντοκιμαντέρ φτιάχτηκε με μηδενικό προϋπολογισμό, κάτι για το οποίο είμαι μάλλον περήφανος. Το γεγονός αυτό όμως σήμανε πολλαπλάσια αγωνία και άγχος, γιατί δεν ήταν λίγες οι περιστάσεις όπου παραλίγο να μην ολοκληρωθεί. Επίσης, η ταινία άργησε να τελειώσει λόγω των οικονομικών. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά ότι δε θέλω να ξανασυμβεί, είναι μια ταινία να με ταλαιπωρήσει τόσο πολύ, στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή. Θα ήθελα να το είχα διασκεδάσει λίγο περισσότερο. Μου έκανε πάντως εντύπωση η άρνηση μου να σταματήσω ακόμα και όταν όλα πήγαιναν κατά διαόλου.

Θα ήθελα εδώ να σταθώ στους φίλους που με βοήθησαν. Από την πρώτη στιγμή, εκείνη που υποστήριξε το σχέδιο όσο κανείς ήταν η Γκρατσιέλλα Κανέλλου. Αποτέλεσε το σύνδεσμο αυτής της παραγωγής στην Αθήνα, και με συμβουλές, επαφές και τόσα άλλα συνέβαλε στο να πάρει μπρος η μηχανή του πρότζεκτ. Στη συνέχεια, ο Arivind Abraham, με τον οποίο είχα συνεργαστεί στο μεγάλο μήκους φιλμ S’kali, συμφώνησε να αναλάβει χρέη συμπαραγωγού. Εκείνος με έφερε σε επαφή με τον διευθυντή φωτογραφίας Luke Yerbury, o οποίος στο S’kali είχε δουλέψει σαν μοντέρ. Τόσο με τον Arivind όσο και με τον Luke προετοιμαστήκαμε για το όλο σχέδιο μέσο ιντερνετ, στέλνοντας αναρίθμητα email κάθε μέρα. Ίσως όχι ο τύπος εργασίας που απευθύνεται σε τεχνοφοβικούς.

Άλλωστε παρά το γεγονός ότι με τον Luke είχαμε δουλέψει προηγουμένως στην ίδια ταινία (εγώ σαν διευθυντής φωτογραφίας, εκείνος σαν μοντέρ), δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ… Έχει φαίνεται και το παγκόσμιο χωριό τις καλές πτυχές του.

Στο να φτιαχτεί η ταινία με βοήθησαν πολύ και οι φίλοι μου. Όπως έχω ξαναπεί για να το βάλω στη σφαίρα της μυθολογίας, το αυτοκίνητο με το οποίο επιστρέφαμε τον εξοπλισμό την επόμενη της τελευταίας συναυλίας, έμελλε να κάνει το δικό του Last Drive, στη γωνία όπου η Μεσογείων συναντά τον δρόμο όπου μεγάλωσε ο Alex K ! Οι φίλοι μου (Ο Δημήτρης και ο Πάνος) διέθεσαν χρόνο και τα αυτοκίνητα τους για να μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε τα γυρίσματα.

Σημαντικοί σε μια ταινία είναι και οι άνθρωποι που αρνούνται να βοηθήσουν ή υπόσχονται βοήθεια και τελικά δεν την προσφέρουν. Αυτοί τα πρόσωπα σε απογοητεύουν πολύ αρχικά, αλλά σου υπενθυμίζουν ότι η ταινία είναι σημαντική περισσότερο για σένα παρά για οποιονδήποτε άλλο.

Τα περισσότερα προβλήματα τα αντιμετώπισα στο στάδιο του μοντάζ. Εκεί δε μπορούσα να βρω κάποιον άνθρωπο να δουλέψουμε μαζί. Ξεκίνησα έτσι να δουλεύω μόνος, και βρέθηκε στη συνέχεια ο Βασίλης Χατζηβασιλείου και ολοκληρώσαμε την ταινία το καλοκαίρι του 2009 κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Ποτέ δεν είμαι ευχαριστημένος από το “τελικό αποτέλεσμα”. Ίσως γιατί δεν το θεωρώ ποτέ τελικό, κατά κύριο λόγο επειδή δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που είχα αρχικά κατά νου. Έμαθα πολλά πράγματα φτιάχνοντας αυτήν την ταινία. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση.

Δημήτρης Κοτσέλης, Γλασκώβη, Φεβρουάριος 2010.

MANIFEST 2009 by Mojo Radio: Το μουσικό μανιφέστο επιστρέφει...

Λοιπόν... Αυτό το διήμερα ξεχάστε για λίγο τις παραλίες και τις ξάπλες.. Άντε μέχρι το βραδάκυ πάτε παραλία αλλά μετά έχει μουσικό μανιφέστο... Ένα από τα καλύτερα (στο είδος του) μουσικά φεστιβάλ επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος για τρίτη χρονιά..Μιλάμε για το ΜANIFEST του Πατρινού (πολύ καλού) ραδιοφωνικού σταθμού MojoRadio που θα λάβει χώρα Παρακευή (29/06) και Σάββατο (30/05) στην Πάτρα... (δικά μας) λόγια ΤΕΛΟΣ. Ακολουθεί το σχετικό Δελτίο τύπου.. ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ....

Το MANIFEST είναι το festival ηλεκτρονικής Pop και rock ελληνικής μουσικής σκηνής το οποίο διοργανώνεται κάθε χρόνο στην Πάτρα με την πρωτοβουλία του ραδιοφωνικού σταθμού mojo radio. Το MANIFEST έκανε την εμφάνιση του το 2007 καταφέρνοντας να συγκεντρώσει την μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου και την συμμετοχή κορυφαίων καλλιτεχνών. Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το MANIFEST 2009 (συμπαραγωγή Mojo radio – Zeitgeist events , υπό την αιγίδα του ΔΗ.ΣΥ.Ν) παρουσιάζει τα μεγαλύτερα ονόματα της σημερινής ελληνικής σκηνής. Παρασκευή 29 και Σάββατο 30 Μαΐου στο εργοστάσιο Τέχνης. Ακτή Δυμαίων 50.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ MANIFEST (και λίγα λόγια για τους συμμετέχοντες)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29/05/2009

19:30 l.o.s.t

Οι l.o.s.t.(lack of serious title) η σχολική πενταμελή punk/pop-punk μπάντα από την Πάτρα ανοίγει το MANIFEST 09. Οι πιτσιρικάδες που τα σπάνε είναι η Βάσω Κωνσταντάκη, ο Αλέξανδρος Λιόπετας, ο Άγγελος Αιβαλιώτης, ο Γιώργος Λιόπετας και ο Βίκτωρας Φορλίδας!

20.30 Lolek

Για τον Lolek και το ντεμπούτο άλμπουμ του, τα είπαμε εδώ στο γιουσουρούμ πρίν από λερικές ημέρες!!! Αινιγματικός τροβαδούρος, στα χνάρια του Leonard Cohen και του Tom Waits, με κύρια δύναμη την φωνή του, μελωδίες και ενορχηστρώσεις λιτές και μελαγχολικές άλλα και την απλότητα του, έρχεται να μας καθηλώσει στο φετινό μανιφεστ.Την ώρα λοιπόν που θα δύει ο ήλιος στο εργοστάσιο τέχνης ψάξτε τον παρτενέρ σας για να χορέψετε ένα βαλς πραγματικά ρομαντικό. Ανακαλύπτοντας την φωνή που θα συζητηθεί το 2009.

21.30 Κωστής Μαραβέγιας

«Ο Κωστής Μαραβέγιας με τις κοσμοπολίτικες και ζωηρές μουσικές του δημιουργεί ένα μοναδικό ηχητικό πανηγύρι, σε μία συναυλία που δεν ζητά απλώς, αλλά προκαλεί τη συμμετοχή του κοινού της!» Έξω καρδιά, χαρούμενος και μελωδικός, διεθνής όσο αφορά τις αναφορές του (από Manu Chao, μέχρι Les Negresses Verte) και ελληνικός όσο αφορά στους στίχους του, ο Κωστής Μαραβέγιας έρχεται στο MANIFEST 09. Τρομπέτες, ηλεκτρικές κιθάρες, σαξόφωνα και τσέλο, ενώνονται με ρυθμούς ska, reggae, rock,punk,και r&b.

23.00 Φοίβος Δεληβοριάς

Φέτος γιορτάζει τα 20 χρονια στο ελληνικό τραγούδι παρά το νεαρό της ηλικίας του. Με τα τραγούδια του, γεμάτα μικρές ιστορίες από την καθημερινότητα όλων μας, είναι έτοιμος να συναντηθεί με τους φίλους του στη Πάτρα σε και να κάνει την βραδιά μας τελείως διαφορετική!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ (20/05/2009)

19.15 B-sides

Εντάξει...Όσοι παρακολουθείτε το γιουσουρούμ τους φίλους B-sides τους ξέρετε και οι περισσότεροι τους αγαπήσατε..(ενώ εδώ διαβάσε ένα δυνατό κείμενό τους για την Ελληνική indie σκηνή)... Την αυλαία λοιπόν της δεύτερης μέρας ανοίγουν οι B-sides των οποίων πρόσφατα πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίσημη κυκλοφορία των στην εταιρεία B-otherside records. To 7ιντσο single με τίτλο "Queen" περιείχε και τα κομμάτια "Queen" και "Forest" .Συμμετέχουν επίσης και στην καινούρια συλλογή του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου Turning point με το νέο τους τραγούδι Kill!!!

20.00 FILM (Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ)
Οι FILM έρχονται στο ΜANIFEST 09 για να παρουσιάσουν το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο PERSONA.Μετά από αρκετό διάστημα πειραματισμού στο στούντιο σε συνεργασία με τον Χρήστο Λαϊνά στην παραγωγή και δουλεύοντας με την νέα φωνή της Ιφιγένειας Atkinson, οι FILM κινήθηκαν σε μια διαφορετική ηχητική κατεύθυνση στην εξέλιξη του ήχου τους. Με έντονες επιρροές από τις συνθέσεις του Βαγγέλη Παπαθανασίου, τον αναλογικό ηλεκτρονικό ήχο, το PERSONA είναι ένα ρυθμικό και ατμοσφαιρικό soundtrack 11 τραγουδιών αινιγματικής κινηματογραφικής αισθητικής.

21.00 MONIKA

Η MONIKA κατάφερε με τον πρώτο της δίσκο να δημιουργήσει την κατηγορία «αγγλόφωνη θηλυκή τραγουδοποιός – τραγουδίστρια» στην Ελλάδα και να μας κάνει να πιστέψουμε ξανά στις δυνατότητες της ελληνικής ροκ σκηνής. Ξεκινώντας την πρώτη της καλοκαιρινή περιοδεία, εμφανίζεται το Σάββατο 30 Μαΐου στην Πάτρα στο πλαίσιο του MANIFEST 09, με την εξαμελής μπάντα και με τραγούδια του «Avatar» αλλά και διασκευές που θα ξαφνιάσουν.

23.00 Last Drive
Όπως είπαμε και στο post παρουσίαση του νέου τους άλμπουμ "Eδώ δεν χαράνε κριτικές. εδώ μιλάμε για τουs LAST DRIVE..."... Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μετά το “Subliminal” Οι Last Drive επιστρέφουν να μας παρουσιάσουν το ολοκαίνουργιου album τους, “Heavy Liquid”!!! Tί άλλο θέλετε??? THE LAST DRIVE IS BACK TO ROCK& ROLL YOUR DREAMS......

Δεν νομίζουμε ότι χρειάζονται και άλλα πράγματα για να πειστείται να πάτε στο MANIFEST ''09.. Kαι μερικά χρήσιμα tips!!!....Μην ξεχάσετε να πάρετε το νέο άλμπουμ των LAST DRIVE το Σάββατο από τον χώρο του live...Mην ξεχάσετε την (αναλογική κατά προτίμηση) φωτογραφική σας....Μην ξεχάσετε να πάρετε φεύγοντας από την Πάτρα και μια αφίσα από το MANIFEST....Μην χάσετε τίποτα από όλα το διήμερο..α...ναι... EΙΣΗΤΗΡΙΑ: Προπώληση: ημερήσιο 20€, διήμερο 35€. Ταμείο: ημερήσιο 25€.more @ http://www.mojoradio.gr/blog/2009/05/manifest-2009/

"Heavy Liquid": οι Last Drive και το νέο τους άλμπουμ είναι εδώ...

"Brothers and sisters, keep your dreams burning forever!"»

Ας αρχίσουμε με μια μικρή επανάληψη ιστορίας. Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 80 όταν μια παρέα από τους Αμπελόκηπους αποφάσιζε την δημιουργία ενός συγκροτήματος. Ενός γκρουπ που θα άλλαζε πολλά στην ελληνική μουσική σκηνή, θα γινόταν σημείο αναφοράς και ένα από τα ελάχιστα της χώρας με διεθνή απήχηση. Όσοι αγαπάτε την ελληνική ροκ σκηνή ίσως να έχετε καταλάβει για ποιους μιλάμε. Άλλωστε το είδατε και στον τίτλο του κειμένου. Οι Last Drive λοιπόν “γεννήθηκαν” το 1983 και πήραν το όνομά τους από ένα κοκτέιλ. Έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στο Rodeo club τον Δεκέμβριο εκείνου του έτους ενώ το 1985 κυκλοφορούν το θρυλικό τους πλέον 7΄΄ Midnite Hop. Ένα δυσεύρετο 7΄΄ που αποτελεί πόθο πολλών συλλεκτών και όχι μόνο, με αποτέλεσμα η τιμή του να έχει φτάσει σε 3ψήφια ποσά. Ένα χρόνο αργότερα (1986) κυκλοφορεί το πρώτο τους άλμπουμ (Underworld Shakedown) το οποίο απέσπασε (δικαιωματικά) διθυραμβικές κριτικές και κάτι που είναι πάνω από αυτές. Την αποδοχή του κόσμου. Μέχρι το 1995 που διαλύθηκαν (ευτυχώς όχι τελεσίδικα) κυκλοφόρησαν άλλα 4 LPs: Underworld Shakedown (1986), Heatwave (1988), Blood Nirvana (1990), F*Head Entropy (1992), Subliminal (1994). Όλα τους collectors items!!!

Και επειδή η ιστορία και οι Last Drive δεν χωρούν σε ένα κείμενο προχωράμε και φτάνουμε στο 2007 όπου επανενώνονται και δίνουν (Μάιος) 3 καταπληκτικά Live. Επίσης το 2007 επανακυκλοφορεί το 7΄΄ Midnite Hop με την ένδειξη pay no more than: 5.5€, το οποίο φυσικά και εξαντλείται!!! Τον επόμενο Μάιο (2008) μας χαρίζουν μερικές ακόμη υπέροχες μουσικές στιγμές με νέες εμφανίσεις, ενώ κυκλοφορεί το διπλό CD-DVD TIME IS NOT IMPORTANT με τις εμφανίσεις του Μαΐου 2007 και (ξανά) την ένδειξη pay no more than: 14€!! Ο Μάιος θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως μήνας Last Drive αφού και φέτος μας έχουν ετοιμάσει πολλά και όμορφα. Καταρχήν άρχισαν τα καθιερωμένα Live τους (15-16 Μαΐου) ενώ αυτέ τις ημέρες κυκλοφορεί το νέο τους άλμπουμ. Ένας δίσκος με νέο υλικό για τους Last Drive μετά από 15 ολόκληρα χρόνια!!! Και ο τίτλος αυτού: Heavy Liquid" εμπνευσμένος από ένα κόμικς του Paul Pope.

Οι ίδιοι σε συνέντευξή τους στην Ελευθεροτυπία είπαν: «Περιλαμβάνει επιρροές από όλα αυτά τα χρόνια που είμαστε μαζί. Αποτυπώνει τη φάση που βρισκόμαστε τώρα ως μουσικοί. Δεν θα μπορούσαμε να αντιγράψουμε τους παλιούς εαυτούς μας ούτε να υποκριθούμε ότι από εκείνες τις μέρες δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ροκ θόρυβος υπάρχει στο "Heavy Liquid", αλλά τώρα είναι πιο "στοχευμένος". Παλιότερα η κατάσταση εκτροχιαζόταν πιο εύκολα. Η αίσθηση του χρόνου σε κάνει πιο λιτό».

Οι Last Drive πιστεύουν στην αυτοδιαχείριση και κυκλοφορούν το "Heavy Liquid" από την δική τους εταιρεία την Happy Crasher Records που δημιουργήθηκε για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Την επιμέλεια του artwork (το οποίο είναι σχεδιασμένο στο χέρι) έχει αναλάβει ο κομίστας Βασίλης Λώλος ενώ την παραγωγή οι ίδιοι οι Drive, ο παλιός γνώριμος της μπάντας και συμπαραγωγός του Subliminal Jimmy Spliff και ο ηχολήπτης στις ζωντανές εμφανίσεις τους Άκης Πασχαλάκης. Σε δύο τραγούδια συμμετέχει και η Αγνή (φίλη του γκρουπ) παίζοντας Hammond και Fender Roads!! Επισκεφτείτε την σελίδα των Drive και ακούστε ένα μέρος του άλμπουμ τους το οποίο θα κυκλοφορήσει και σε βινίλιο το Σεπτέμβριο (1000 αριθμημένα κομμάτια), ενώ 1500 το CD). Η παρακολούθηση κάποιου από τα επερχόμενα live τους επιβάλλεται αφού το νέο τους άλμπουμ θα διατίθεται στην αρχή αποκλειστικά σε αυτά (περίπου 13€). Ορίστε και το tracklist του CD (στο βινύλιο θα είναι διαφορετικό):

01) A Glass of Broken Dreams

02) Get off my World

03) Hang the Bone

04) Magdalene

05) Headlong to the Edge

06) Pantherman

07) Maureen

08) Mountains

09) Hole in the Wall (Werewolf)

10) Jack of the Highway

11) Goldfish

12) Alabama.

Πριν σας αφήσουμε πάρτε μια γεύση από το Heavy Liquid στο βίντεο που ακολουθεί ενώ μην περιμένετε τις δισκοκριτικές για να αποφασίσετε αν θα το αποκτήσετε. Εδώ δεν χωράνε δισκοκριτικές, εδώ μιλάμε για τους Last Drive!!! Καλό σας βράδυ!!!