6 δεκαετίες Αγαπημενες κυκλοφορίες - Lucas Sideras : One Day

Σήμερα ακούμε και μιλάμε για την πρώτη προσωπική δουλειά του Λουκά Σιδερά με τίτλο One Day που κυκλοφόρησε από το την Polydor το 1972 (2393039).  Όσο αφορά στον ίδιο τον καλλιτέχνη τα λόγια ειναι περριτά οπότε ας επικεντρωθούμε στο One Day. 

Tα τραγούδια του άλμπουμ ηχογραφήθηκαν στο Studio Europa Sonor στο Παρίσι μετά την διάλυση των Aphrodite's Child και πριν τη δημιουργία των Ypsilon.  

Στο άλμπουμ συμμετέχουν ο (επίσης προερχόμενος από τους Aphrodite's Child) Αργύρης Κουλούρης τόσο στις συνθέσεις 4 κομματιών (One Day, Zig-Zag, Do It, Saving Grace) όσο και ως μουσικός (Bass, Rhythm Guitar, Lead Guitar, Percussion), αλλά και ο Σταμάτης Σπανουδάκης (που είχε ακολουθήσει εξ αρχής τον Σιδερά στην προσωπική του μουσικη πορεία και έπαιζαν μαζί  σε διάφορους χώρους) συμμετέχοντας στη σύνθεση κομματιών (Lady και I Was About To Die).  Ο ίδιος ο Σιδερας εκτός απο τα φωνητικά έπαιξε Drums, Piano, Percussion. 

Το One Day, που είναι ένα χαρακτηριστικό και ένα σημαντικό δείγμα της ελληνικής rock σκηνής των 70s και ιδιαίτερα του progressive rock, αποτελείται από 9 κομμάτια μεταξύ των οποίων ξεχωρίζoυν το ομίτιτλο (Polydor 2056156) ) αλλά και τα And I Cry (Polydor   2056174) και το Lady (Polydor 2251 στο Μέξικο) που κυκλοφόρησαν και σε single σε διάφορες χώρες μεταξυ των οποίων φυσικά η Γαλλια, το Βέλγιο, η ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία.

 

6 δεκαετίες Αγαπημενες κυκλοφορίες - Όρα Μηδέν : Mόνα Λίζα

Σήμερα ακούμε και μιλάμε για την μοναδική επίσημη κυκλοφορία των Πατρινών Όρα Μηδέν με τίτλο Μόνα Λίζα που κυκλοφόρησε το 1989 από την Lazy Dog (LZD 002) ως ένθετο του fanzine "Rolling Under" αποτελώντας το πρώτο βυννιλιο που έδωσε το διάσημο fanzine καθώς μεχρι τοτε έδινε κασσέτες.

Το Mόνα Λίζα περιέχει τρία κομμάτια (Αφήστε Το Κορμί Μου Ήσυχο,  Θάνατος Στους Ποιητές και το ομότιτλο Μόνα Λίζα) ενώ κόπήκε σε 1500 αντίτυπα.. Οι ηχογραφήσεις τους έγιναν με έξοδα του συγκροτήματος στο Rock Studio στην Θεσσαλονίκη υπό τις οδηγίες του Παντελή Δεληγιαννίδη (x-olympians, Δάμων & Φιντίας, μπουρμπούλια). 

Το Μόνα Λίζα αποτελεί την δεύτερη και ίσως την πιο σπάνια κυκλοφορία της Lazy Dog. Το 2014 η ειρκτή επανακυκλοφόρησε σε 500 αντίτυπα το θρυλικό και σπάνιο αυτό 7'' (eirma 012) με το Remastered να γίνεται στα Sonic Shelter Studios στην Αθήνα.

 Τα μέλη των Όρα Μηδέν κατά την περίοδο της κυκλοφορίας: Μαρίνος Σκανδάμης- βιολί, Νίκος Βλαντής (Πισπιρής)-τύμπανα, Πάνος Παπαχριστόπουλος- κιθάρα, Σάκης- φωνητικά. 

Περισσότερα για τους Ορα Μηδέν εδώ

https://giusurum.blogspot.com/2013/07/blog-post.html

 

6 δεκαετίες Αγαπημενες κυκλοφορίες - The Reporters: Bare Hands

Σήμερα ακούμε και μιλάμε για το  πρώτο και μοναδικό ολοκληρωμένο άλμπουμ των The Reporters με τίτλο Bare Hands ‎(CREEP 01) που κυκλοφόρησε το 1983 αποτελώντας τον πρώτο μεγάλο δίσκο που κυκλοφόρησε από την Creep Records.

Το Bare Hands ηχογραφήθηκε το διάστημα 15 - 30 Μαρτίου 1983 στο Mastersound Studio στην Αθήνα σε παραγωγή των ίδιων των Reporters. Η σύνθεση της μπάντας στην κυκλοφορία αυτή ήταν: Σόλων Σταθόπουλος (aka Akis μπάσο),  Γιώργος Ρουμάνης (ντράμς), Παρασκευάς Καραμικές (κιθάρες), Χρυσόστομος Μουράτογλου (keyboards) και Κώστας Ποθουλάκης (φωνητικά).

Αναμφίβολα αυτό που ξεχωρίζει είναι τα φωνητικά του Ποθουλάκη και τα πλήκτρα του Μουράτογλου, ενώ από το άλμπουν τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι το "You and I", το "I live in lies",το "Shades" και το ορχηστρικό "Ιslam". Λίγο αργότερα το συγκρότημα διαλύεται αφήνοντας όμως στην μουσική σκηνή της χώρας ανεξίτηλη τη σφραγίδα του.

Η επανέκδοση του Bare Hands έγινε από την Geheimnis Records τον Ιούλιο του 2012 (GHMN.004) σε 400 αριθμημένα διπλά 10ιντσα βινυλίου, επεξεργασμένα από τις πρωτότυπες μπομπίνες, με τον δίσκο να συμπεριλαμβάνει τα τραγούδια και των δύο κυκλοφοριών του συγκροτήματος, μαζί με το πρωτότυπο ένθετο και κάποιες σπάνιες φωτογραφίες. Οι μισές από τις κόπιες τυπώθηκαν σε κλασσικό μαύρο βινύλιο, ενώ οι άλλες μισές σε διαφανές πορτοκαλί. 

περισσότερα για τους The Reporters εδώ

http://giusurum.blogspot.com/2014/07/reporters.html 

 

6 δεκαετίες Αγαπημενες κυκλοφορίες - Common Sense Grotesque

Μετά από πολύμηνη απουσία το giousurum επανέρχεται με μια σειρά αναρτήσεων που θα αφορούν σε αγαπημένες κυκλοφορίας (κυρίως) από τον χώρο της Ελληνικής Αγγλόφωνης μουσικής σκηνής καλύπτοντας μια χρονική περίοδο περίπου 6 δεκαετιών. Δεν θα υπάρξει περιορισμός στο format της κυκλοφορίας. Sinlges, ολοκληρωμένα άλμπουμ ή ακόμη και συλλογές. Ότι αγαπήσαμε τόσα χρόνια θα περάσει από τις σελίδες του giousurum με μοναδικό γνώμονα την παρουσία τους στην λίστα των αγαπημένων μας κυκλοφοριών.Δεν θα διαβάσετε κριτικές και περίπλοκες αναλύσεις. Θα έχουμε απλές και λιτές παρουσιάσεις των κυκλοφοριών και στο τέλος της κάθε ανάρτησης θα ακούμε μαζί αυτό που επιλέξαμε,

Η αρχή λοιπόν γίνεται σήμερα με ένα single από τον Δεκέμβριο του 1993 και από την ιστορική Pegasus Records του Πέτρου Κουτσούμπα.

Ακούμε και μιλάμε για το  πρώτο δείγμα της δουλειάς των Common Sense (PEG018) με τίτλο Grotesque. Ένα single που έχει βρει την θέση του ανάμεσα στα υπέροχα, μυθικά και δυσεύρετα 7'' της Ελληνικής Αγγλόφωνης Μουσικής. Στη b-side περιέχεται το κομμάτι Child's Play.

Το Grotesque είναι σε παραγωγή του Πέτρου Κουτσούμπα και των Common Sense, ενώ  ηχογραφήθηκε στο Prisma Studio. Η σύνθεση των Common Sense στην κυκλοφορία αυτή ήταν: Χρήστος Ζούμπας (στίχοι, μουσική, κιθάρες, μαντολίνο), Χρήστος Αλεξόπουλος (στίχοι, μουσική, Keyboards), Τατιάνα Σταυρουλάκη (φωνητικά στο Grotesque), Σάκης Μπιρμπίλης (μπάσο), Γιώργος Καρανικολάου (ντράμς). 

Εκτός των μελών των Common Sense έχουμε σαν guests μουσικούς: τον Μιχάλη Καπαδουκάκη (μπάσο στο Child's Play), τον Γιώργο Πρινιωτάκη πριν δημιουργήσει το Artracks Studio  (φωνητικά στο Child's play) και τον Νίκο Δευτεραίο (στίχοι στο Child;s Play).

 

Τα κομμάτια του single μπορεί κανεις να τα ακούσει και σε μερικές συλλογές της εποχής.  Το Grotesque στην The ElectroWave CD Collection Vol. 2: Music Past Departed... Part II του ElectroWave  (2005) και το Child;s Play στην συλλογή  Try-A-Little-Sunshine που κυκλοφόρησε το 1989 από την Pop Art Records (pop-99).

Το 2020 ακούσαμε μια εκπληκτική διασκευή του Grotesque από τους Common Sense και τον Δημήτρη Παπασπυρόπουλο (Last Chance Remix) με την (χωρίς λόγια) φωνή της Maiken Marken. 

 

 

 

περισσότερα για τους Common Sense εδώ

http://giusurum.blogspot.com/search/label/common%20sense

 

Coffee and Regrets. Η επιστροφή των Next Time Passions

 

 

Η αγαπημένη indie-pop μπάντα των 90s επιστρέφει με ένα νέο άλμπουμ, το Coffee and Regrets. Το άλμπουμ που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από την Make me Happy Records, στις ΗΠΑ από την Shelflife Records και στην Ιαπωνία από την Fastcut Records, περιλαμβάνει 5 ολοκαίνουργια τραγούδια, τα 4 κομμάτια του εξαντλημένου EP Another Wish (πρώτη φορά σε βινύλιο), καθώς και το θρυλικό πρώτο single της μπάντας Not Here Anymore, σε νέα ηχογράφηση. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?

Οι  Next Time Passions ξαναπιάνουν το νήμα της indie-pop από εκεί που το είχαν αφήσει το 2017 με το mini EP Another Wish. Κιθαριστική indie-pop πασπαλισμένη με ολίγη 60s διάθεση και αισθητική με μια νοσταλγική βουτιά στα 90ς. Παρόλο που το υλικό του άλμπουμ δεν έχει την ίδια χρονική αφετηρία πετυχαίνει κάτι μοναδικό ίσως. Ακούγοντάς το κανείς, γίνεται κοινωνός της μουσικής εξέλιξης και πορείας όχι μόνο της αγαπημένης μπάντας αλλά και της ίδιας της indie-pop. Ένα υλικό που δείχνει γερά μουσικά θεμέλια και κάνει τον ακροατή να χαμογελά και να ανεβάζει την ένταση του πικ-απ λίγο λίγο απολαμβάνοντας την ακρόαση.

 

Εμείς από τα νέα κομμάτια, εκτός του ομότιτλου  (Coffee and Regrets) που αποτελεί και το πρώτο single του άλμπουμ  ξεχωρίσαμε το ιδιαίτερο Sandy Says. 

Απολαύστε υπεύθυνα και ακούστε δυνατά.

 

 

 

Διαβάστε εδώ την παρουσίαση του  Another Wish.

https://giusurum.blogspot.com/2016/12/to-another-wish-p-next-time-passion.html

Γάζα, Αγάπη Μου, Gaza Mon Amour (2020) των αδερφών Νάσερ

Σε μια εργατική γειτονιά της σύγχρονης Γάζας όλα είναι εγκλωβισμένα, αποπνικτικά. Η αστυνομία βρίσκεται παντού κι ελέγχει τα πάντα, η οικονομική κρίση έχει γονατίσει τον κόσμο, βόμβες των Ισραηλινών διακόπτουν με συνέπεια την καθημερινότητα, συνεχόμενα black outs υπογραμμίζουν ότι η ζωή είναι μία συνεχής εμπόλεμη ζώνη. Οι νέοι θέλουν να φύγουν, να το σκάσουν. Οι μεγαλύτεροι προσπαθούν να επιβιώσουν. Το να ζήσουν είναι πολυτέλεια.

 

Εκεί συναντάμε τον Ισα, έναν 60πεντάχρονο ψαρά. Εργένης, γιατί αρνείται πεισματικά τα προξενιά της αδελφής του, μοναχικός, ακοινώνητος. Και κρυφά ερωτευμένος με τη Σιχάμ, μία μελαγχολική χήρα μοδίστρα, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με την πρόσφατα χωρισμένη (ανήκουστο!) νεαρή κόρη της. Οι μέρες περνούν απαράλλακτες, μέχρι που στην ψαριά του Ισα παραμονεύει μια έκπληξη: τα δίχτυα του ανασύρουν ένα αρχαίο ελληνικό άγαλμα. Μάλλον πολύτιμο, μάλλον μοναδικό, ίσως το εισιτήριό του για μια καλύτερη ζωή. Η νέα αυτή προοπτική τού δίνει την αισιοδοξία να χτυπήσει, συνεσταλμένα, και την πόρτα της Σιχάμ. Ομως ταυτόχρονα χτυπά και η δική του πόρτα: οι αρχές τον κατάλαβαν, τον κατηγορούν για αρχαιοκαπηλία, η Χαμάς θέλει πάση θυσία να αποκτήσει τον πολύτιμο θησαυρό.

πηγή : https://flix.gr/cinema/gaza-mon-amour.html 

 

«Βαλς με τον Μπασίρ» (2008) : Ο χορός με τους εφιάλτες δεν τελειώνει ποτέ

Η ιστορία ποτέ δεν αρχίζει σήμερα ή χτες. Έχει αρχίσει χρόνια, αιώνες πριν. Συμβάντα που όλοι θα θέλαμε να μην έχουν γίνει αλλά που οφείλουμε να μην ξεχάσουμε. 

 

Ήταν μέσα Σεπτεμβρίου του 1982 (15 -17/09/1982) όταν Λιβανικές φασιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις (κυρίως Χριστιανοί Φαλαγγιστές) μετά τη δολοφονία του Λιβανέζου προέδρου Μπασίρ Τζεμαγιέλ, υπό την καθοδήγηση και τη βοήθεια του Ισραήλ, έσφαξαν πάνω από 3.000 Παλαιστίνιους πρόσφυγες που διέμειναν στα προσφυγικά στρατόπεδα της Σάμπρα και της Σατίλα στη Βηρυτό. Η συντριπτική πλειοψηφία (πάνω από 80%) των σφαγιασμένων ήταν παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι.

 

Το Βαλς με τον Μπασίρ (2008) είναι συμπαραγωγή Ισραήλ, Γαλλίας, Γερμανίας και Ηνωμένου Βασιλείου σε σενάριο και σκηνοθεσία Άρι Φόλμαν. Βασισμένο σε μεγάλο βαθμό στην προσωπική εμπειρία του σκηνοθέτη Άρι Φόλμαν, το «Βαλς με τον Μπασίρ» είναι ένα ντοκιμαντέρ για τη μνήμη, τον πόλεμο, την ανθρώπινη φύση και προτείνει ένα εντελώς πρωτότυπο φορμάτ, το οποίο αναδεικνύει τη μαγική διάσταση κάθε προσωπικής μαρτυρίας.

Το 1982, ο Άρι Φόλμαν ήταν ένας 19χρονος στρατιώτης πεζικού στις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ. Το 2006 συναντά ένα φίλο από το στρατό, που του μιλά για τους εφιάλτες που έχει σχετικά με τις εμπειρίες του στον πόλεμο Ισραήλ - Λιβάνου του 1982.  Ο Αρι, λοιπόν, εξομολογείται στον φίλο του πως κάθε βράδυ βλέπει τον ίδιο εφιάλτη! Είκοσι έξι αγριεμένα σκυλιά τον κυνηγούν (Ερινύες). Κατέληξε πως ο εφιάλτης έχει να κάνει με τη θητεία του στον ισραηλινό στρατό στον πρώτο πόλεμο (1980) του Λιβάνου (υπηρέτησαν μαζί με το φίλο του). Ο Φόλμαν έκπληκτος ανακαλύπτει ότι δεν θυμάται τίποτα από εκείνη την περίοδο. Αργότερα την ίδια νύχτα έχει ένα όραμα από τη νύχτα της σφαγής στα στρατόπεδα προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα, χωρίς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει κατά πόσο ήταν αληθινή ανάμνηση. 

 

Στη ανάμνησή του, αυτός και οι συστρατιώτες του κάνουν νυχτερινό μπάνιο στην παραλία της Βηρυτού, υπό το φως φωτοβολίδων που κατεβαίνουν πάνω από την πόλη.Ο Φόλμαν, μετά από αυτή την ανάμνηση, σπεύδει να συναντήσει έναν άλλο φίλο από τον στρατό, ο οποίος τον συμβουλεύει να μιλήσει για το θέμα και με άλλους ανθρώπους που βρίσκονταν στην Βηρυτό την ίδια περίοδο, ώστε να καταλάβει τι συνέβη εκεί και να ανακτήσει τη μνήμη του. Η ταινία ακολουθεί τον Φόλμαν στις συζητήσεις του με φίλους του, έναν ψυχολόγο και ένα δημοσιογράφο, ο οποίος ήταν στην Βηρυτό την ίδια περίοδο.

Στα τελευταία πλάνα έρχεται αδυσώπητη η πραγματικότητα, χωρίς υπεκφυγές ή ωραιοποιήσεις, για να θυμίσει τη νομοτέλεια της Ιστορίας και τις κραυγές των θυμάτων που αναζητούν ακόμα τη δικαίωση. Γιατί πέρα από μια ψυχαναλυτική σπουδή, ο Φόλμαν φιλοδοξεί και πετυχαίνει να κάνει ένα διαχρονικό πολιτικό σχόλιο, μια διαρκή υπόμνηση, ακόμα και στον ίδιο το λαό του Ολοκαυτώματος: Ότι ο χορός με τους εφιάλτες δεν τελειώνει ποτέ.

 

 

200μετρα, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Αμίν Ναϊφέ (2020)

Διακόσια μέτρα χωρίζουν τον Μουσταφά από την γυναίκα του και τα παιδιά του. Τα σπίτια τους είναι αντικριστά, υπάρχει μάλιστα οπτική επαφή μεταξύ τους, όμως αυτή η απόσταση που σε κάθε άλλη περίπτωση θα περπατιόταν εντός ολίγων λεπτών, στην περίπτωσή τους είναι αδιαπέραστη. Κι αυτό γιατί ανάμεσά τους παρεμβάλλεται ένα τείχος, εκείνο της Δυτικής Όχθης, που έχει επιβληθεί στον λαό του Μουσταφά και τον έχει διχοτομήσει.

 

Η οικογένεια θα μπορούσε να είναι μαζί, όμως ο Μουσταφά αρνείται πεισματικά να ζητήσει άδεια παραμονής από τις ισραηλινές αρχές. Όλες οι δουλειές είναι στην αντίπερα όχθη, στη γη των πλούσιων εποίκων, με αποτέλεσμα η γυναίκα του να αναγκαστεί να ζει στην άλλη πλευρά, όπου κάνει δύο δουλειές. Ακόμα και ο ίδιος έχει βγάλει άδεια προσωρινής εργασίας και περνάει καθημερινά έναν γραφειοκρατικό και ταπεινωτικό έλεγχο, για να βιοποριστεί, αλλά και για να αγκαλιάσει τα παιδιά του. 

 

Όταν, όμως, στη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου, ο γιος του θα αναγκαστεί να μπει στο νοσοκομείο και για κακή του τύχη η άδεια εργασίας του θα έχει λήξει, ο Μουσταφά θα πρέπει να βρει τρόπο να περάσει πάση θυσία τα σύνορα.

Τρέχει να περάσει από το Ισραηλινό checkpoint, αλλά δεν του επιτρέπεται η είσοδος λόγω μιας ασήμαντης λεπτομέρειας. Η αγάπη του πατέρα όμως, δεν τα βάζει κάτω και ο Μουσταφά θα κάνει τα πάντα για να φτάσει στον γιο του.

Μια απόσταση 200 μέτρων γίνεται μια οδύσσεια 200 χιλιομέτρων, καθώς ο Μουσταφά, μην έχοντας καμία επιλογή πια, θα προσπαθήσει να περάσει λαθραία στην άλλη πλευρά του τείχους. 

Περιοδικό ΑΝΤΙ. Τεύχος 469 - 28/06/1991 - Αριστερά : Το τελευταίο (???) στοίχημα

Ιούνιος 1991. Ο κύβος έχει ήδη ριφθεί και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ της Αριστεράς και της Προόδου έχει αρχίσει να αποτελεί παρελθόν ως το ενιαίο πολιτικό "σπίτι" του ΚΚΕ και της ΕΑΡ. Το ΑΝΤΙ κυκλοφορεί το προφητικό και σημαντικό τεύχος 469 (28/06/1991) που μεταξύ άλλων περιέχει:

• Το άρθρο σύνταξης (editorial) με τίτλο Αριστερά : Το τελευταίο στοίχημα 
• μια κριτική αποτίμηση της κρίσης της Αριστεράς όπου παρουσιάζεται αναλυτικό το ιστορικό δημιουργίας αλλά και "αποσύνθεσης του ΣΥΝ με τίλτο" ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ:  μνήμες ενός οδοιπορικού
  
• μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Βάτσλαβ Χάβελ
• μια εμπεριστατωμένη παρουσίαση του εκλογικού προφίλ της τότε Αριστεράς 
• ένα ενδιαφέρον άρθρο για την επίσκεψη της Αλέκας Παπαρήγα στην Μόσχα και την συνάντησή της με τον Γκορμπατσόφ κ.α πολλά

 

Από εκείνο το τεύχος διαβάζουμε για αρχή το editorial έχοντας πάντα στο μυαλό ότι κάθε ομοιότητα με την σημερινή κατάσταση της κοινοβουλευτικής Αριστεράς είναι τυχαία :) :) :)

 ενώ βρίσκουμε όλο το τεύχος εδω

http://www.orizontesbooks.gr/catalog/product_info.php?products_id=19841

Καλή ανάγνωση/μελέτη.

Return Of The Creeps - Ένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία της Creep Records

Αθήνα 1982. Κάπου ανάμεσα σε Κυψέλη, Πατήσια και Εξάρχεια γεννιέται η Creep Records. Στον σύντομο αλλά μακρύ κατάλογό της, έκαναν το δισκογραφικό τους πέρασμα μερικές από τις σημαντικότερες μπάντες της εγχώριας New Wave, Post Punk & Dark Wave σκηνής. 

 

Μέσα σε μόλις 4 χρόνια, η Creep κυκλοφόρησε μια σειρά από εμβληματικούς δίσκους που μέχρι και στις μέρες μας αποτελούν μουσικά έργα ανεκτίμητης συναισθηματικής αξίας. 

 

Ένα ντοκιμαντέρ για μία από τις πρώτες και επιδραστικότερες ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες στην Ελλάδα, που έδωσε στέγη σε αρκετές underground μπάντες των 80’s, όπως οι Yell-o-Yell και άλλοι πολλοί. Μέσα από τις προσωπικές αφηγήσεις του ιδρυτή της Creep Records Μπάμπη Δαλίδη, το φιλμ πλαισιώνουν επίσης μέλη των συγκροτημάτων που δισκογράφησαν σε αυτήν, όπως οι Angelo & His Egos, Art Of Parties, Clown, Cpt Nefos, Headleaders, Metro Decay, Rehearsed Dreams, The Reporters, South Of No North, Villa 21 και The Vyllies. 

 

Περισσότερες πληροφορίες και ανακοινώσεις σύντομα.

«Κόκκινη Ρόζα»: Hη ζωή της Ρόζας Λούξεμπουργκ σε graphic novel από την Κέιτ Έβανς

Σαν σήμερα το 1919 τα Φράικορπς δολοφονούν την Λούξεμπουργκ και τον Λίμπκνεχτ στο Βερολίνο. Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή και χιλιοειπωμένη σε βιβλία, ταινίες, άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες καθώς και σε αναρίθμητες εργασίες σε συνέδρια, επιστημονικά περιοδικά αλλά και ομιλίες σε αμφιθέατρα σε όλο τον κόσμο. Εδώ είπαμε να παρουσιάσουμε κάτι λιγο διαφορετικό. 

 

Ένα υπέροχο και προσεγμένο graphic novel με την ζωή της μεγάλης επαναστάτριας, της κόκκινης Ρόζας, διά χειρός Kate Evans, της Βρετανίδας δημιουργού κόμικς, ζωγράφου και ακτιβίστριας (Bump: How to Make, Grow and Birth a Baby, Funny Weather: Everything You Didn’t Want to Know about Climate Change but Probably Should Find Out κ.ά.). Το "Κόκκινη Ρόζα" διηγείται την ζωή και την διαδρομή της Ρόζας Λούξεμπουργκ από την ημέρα της γέννησής της μέχρι την ημέρα της δολοφονίας. Έντονα σχέδια και κείμενο με αναφορές στα κείμενα και τις επιστολές της Ρόζας με πληθώρα παραπομπών στις κατατοπιστικές σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου. 

 

Το κατάλληλο δώρο για όσους θέλουν να εισαχθούν στην ζωή και στην πολιτική σκέψη της Ρόζας  Λούξεμπουργκ. 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ISBN  978-960-16-7349-3 

Έτος κυκλοφορίας  2022 

Σελίδες  232 

Συγγραφέας  ΕΒΑΝΣ ΚΕΙΤ 

Μετάφραση: Σώτη Τριανταφύλλου

Εκδότης  ΠΑΤΑΚΗΣ

 

more@ https://www.efsyn.gr/nisides/kare-kare/79065_i-zoi-kai-o-thanatos-tis-kokkinis-roza

https://www.lifo.gr/blogs/almanac/red-rosa-ena-graphic-novel-tis-kate-evans

Ο Σωκράτης, η δικαιοσύνη, το συμφέρον του ισχυρού και μια σύγχρονη υπόθεση παιδεραστίας

O  Γοργίας αποτελεί μετά την Πολιτεία και τους Νόμους  τον μακροσκελέστερο διάλογος του Πλάτωνα. Παρόλο θεωρητικά το θέμα του διαλόγου είναι η ρητορική, η δικαιοσύνη βρίσκεται στο επίκεντρό του.  

Όπως και όλοι οι διάλογοι του Πλάτωνα, αποτυπώνει μια (μη πραγματική) συζήτηση ανάμεσα στον (μεγάλο δάσκαλο) Σωκράτη το σοφιστή Γοργία, τον Πώλο και τον Καλλικλή (οι δυο τελευταίοι είναι του Γοργία). Χαρακτηριστικό είναι ότι κανείς από τους συνομιλητές του Σωκράτη δεν έχει λάβει φιλοσοφική εκπαίδευση ενώ ο Καλλικλής επισημαίνει αργότερα πως είναι περήφανος γι’ αυτό ενώ ο Πλατωνικός αυτός διάλογος είναι ο μόνος στον οποίο ο Σωκράτης δεν κατορθώνει να πείσει κανέναν από τους συνομιλητές του.

Ο Πλάτωνας εδώ (πιστός στα χνάρια του δασκάλου του Σωκράτη) απορρίπτει το δίκαιο της ανταπόδοσης και θεμελιώνει τη δική του αντίληψη της δικαιοσύνης επάνω στην ακεραιότητα της ψυχικής ισορροπίας του ανθρώπου. 

Ας δούμε λοιπόν ορισμένα ενδιαφέρονται αποσπάσματα του διαλόγου.

Ο Πλάτωνας υποστηρίζει ότι με τη δικαιοσύνη ο άνθρωπος γίνεται ευτυχισμένος, ενώ  υποστηρίζει δύο θέσεις: ότι είναι καλύτερο να αδικείται κανείς από το να διαπράττει αδικία, και ότι είναι προτιμότερο για κάποιον που έχει διαπράξει αδικία να τιμωρείται από το να αποφεύγει την τιμωρία.

Από την άλλη ο Καλλικλής υπερασπίζεται το φυσικό δίκαιο, σύμφωνα με το οποίο οι λίγοι και ανώτεροι υπερέχουν και έχουν το δικαίωμα να ικανοποιούν οποιαδήποτε επιθυμία τους και να εξασφαλίζουν μεγαλύτερο μερίδιο στα αγαθά από τους κατώτερους, ταυτίζοντας έτσι  το δίκαιο με το συμφέρον του ισχυρού. 

Ο Γοργίας ισχυρίζεται ότι η ρητορική αποτελεί τέχνη που χρησιμοποιείται για την εξασφάλιση πειθούς και ότι μπορεί επίσης να πείσει για το τι είναι δίκαιο και άδικο στα δικαστήρια και τις δημόσιες συνελεύσεις. Ο Σωκράτης παρατηρεί ότι οι άνθρωποι πείθονται τόσο για αλήθειες όσο και για ψεύδη. 

Κάθε συνειρμική σκέψη και σύνδεση της Πλατωνικής/Σωκρατικής έννοιας της δικαιοσύνης με την υπόθεση του γνωστού σκηνοθέτη Λιγνάδη απόλυτα θεμιτή.

more@http://n1.intelibility.com/ime/lyceum/?p=lemma&id=29&lang=1

Δίστομο 10 Ιουνίου 1944: 6 κραυγές και μ1α σιωπή στη ματωμένη ανθρωπότητα

Δίστομο, Καλάβρυτα, Κομμένο, Κάνδανος...Δεκάδες χωριά και πόλεις με την ίδια ιστορία...Είδαν το αληθινό και μοναδικό πρόσωπο του φασισμού...

Τίποτα δεν δικαιολογεί τις πράξεις των ΝΑΖΙ...Τίποτα...

Κάθε ψέλλισμα περί του αντιθέτου αποτελεί ύβρις στους νεκρούς, στους δολοφονημένους του τόπων αυτών...

Το ίδιο αποτελεί και η για ακόμη μια χρονιά απουσία της πολιτικής και πολιτειακής "ηγεσίας" της χώρας από τις εκδηλώσεις μνήμης τόσο από τα Καλάβρυτα όσο και από το Δίστομο και από παντού...Λες και δεν θέλουν να θυμάται ο κόσμος....

Σαν σήμερα 78 χρόνια...Ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα των Ναζί... Το Δίστομο πυρπολήθηκε και 218 κάτοικοι (114 γυναίκες και 104 άνδρες) εκτελέστηκαν απάνθρωπα. Ανάμεσά τους 45 παιδιά και 20 βρέφη...

Το  6 κραυγές και μ1α σιωπή στη ματωμένη ανθρωπότητα είναι δίσκος των ΒΟΜΒΩΝ που διατίθεται αποκλειστικά και δωρεάν στο Μουσείο θυμάτων Ναζισμού Διστόμου. 

Ο δίσκος αποτελεί τη μελοποίηση αποσπασμάτων από το ποιητικό δράμα του Ανδρέα Τσούρα «Δίστομο ματωμένη ανθρωπότητα» που παρουσιάστηκε στις αντιναζιστικές, εκδηλώσεις μνήμης του Δήμου Διστόμου το 2008, 2009. 

Ενώ το 2018 παρουσιάστηκε πρωτότυπα από το θεατρικό εργαστήρι Διστόμου «Θεατροφρένεια» σε σκηνοθεσία Τάσου Σταθά. 

Ποίηση: Ανδρέας Τσούρας 

Στιχουργική και μουσική προσαρμογή: Πάνος Πενταρίτσας 

Σύνθεση, προγραμματισμός: Λάμπρος Καρανάσιος 

Παρουσίαση, ερμηνεία: Πάνος Πενταρίτσας, Λάμπρος Καρανάσιος 

Αφήγηση: Λίτσα Μπρουγιαννάκη 

Τρίχορδο: Τάσος Μοναχέλης Γρατζουνιές: Σάκης Ξηρογιάννης 

Καλλιτεχνική επιμέλεια και γραφικά: Πάνος Πενταρίτσας  

Ηχοληψία, μίξη, mastering έγιναν στη Λαμία στο studio Ηχόκηπος από τον Δημήτρη Κωσταρίκα το 2008 

Παραγωγή, έκδοση: Δήμος Διστόμου, Αράχοβας, Αντίκυρας c.2018

FILMISH - ΕΝΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Ο Edward Ross, όπως ο ίδιος δηλώνει στον πρόλογο του graphic novel του με τίτλο FILMISH, με το που τελείωνε το σχολείο δούλευε ως εθελοντής στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Εδιμβούργου. Λίγο αργότερα βρέθηκε να σπουδάζει Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο ανακαλύπτοντας το μέσο εκ των έσω και φυσικά μαθαίνοντας μα μικρά και μεγάλα μυστικά που “τρέχουν¨μπροστά αλλά πίσω από της κάμερες και τα κινηματογραφικά πλατό. Κάπου εκεί λοιπόν του γεννήθηκε η ιδέα της δημιουργίας του FILMISH (ένα εικονογραφημένο ταξίδι στον κινηματογράφο). 

 

Μέσα από 17 κεφάλαια ο Ross προσπαθεί να μυήσει τον αναγνώστη στον υπέροχο κόσμο της τέχνης του κινηματογράφου. Το FILMISH δεν αποτελεί την κλασσική περίπτωση graphic novel. Αν αφαιρέσει κανείς (δεν το  συνιστούμε) την υπέροχη εικονογράφησή του και απομονώσει το κείμενο θα δημιουργήσει ένα μικρό αλλά  δυνατό εγχειρίδιο για την εισαγωγή στην 7η τέχνη.   

 

Μέσα απο τις σελίδες και τις εικόνες του FILMISH περνάνε περίπου 300 ταινίες όλων των δεκαετιών και όλων των ειδών. Από Χολιγουντιανά blockbusters μέχρι άγνωστες και ανεξάρτητες  ταινίες και b-movies που ακόμη και οι δημιουργοί τους ίσως έχουν ξεχάσει την ύπαρξή τους. Στις 7 θεματικές ενότητες του FILMISH ο Ross μας αναλύει τη “ματιά” του κινηματογραφιστή, τα σκηνικά και την αρχιτεκτονική, τον χρόνο, την γλώσσα και την φωνή, την ιδεολογία, την τεχνολογία και την τεχνοφοβία, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο δημιουργείται ο κινηματογραφικός κόσμος.

 

Οι σημειώσεις στο τέλος του βιβλίου σίγουρα βοηθούν στο να μπορέσουμε αφενός να αναγνωρίσουμε ή να μάθουμε τις ταινίες στις οποίες αναφέρετε το κείμενο αλλά και αφετέρου να κατανοήσουμε καλύτερα το υπέροχο FILMISH,

Κάμερα, φώτα και πάμε........

Συγγραφέας: Ross Edward
Εκδότης: Χαραμάδα
Έτος έκδοσης: 2017
Αριθμός σελίδων: 200
Κωδικός ISBN-13: 9789609540339

more@ https://www.pixelbooks.gr/book/filmish-ena-ikonografimeno-taxidi-ston-kinimatografo

Σαλβαδόρ Νταλί : Το πρόσωπο του πολέμου (La Cara de la Guerra)

Αναμφίβολα "Το πρόσωπο του πολέμου" είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και πολυσυζητημένους πίνακες του  Σαλβαδόρ Νταλί. 

Σύμφωνα με τον αστικό μύθο ο Νταλί άρχισε να φτιάχνει τον πίνακα όταν επιβιβάστηκε σε πλοίο που θα τον έπαιρνε μακριά από την Γαλλια και θα τον πήγαινε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολλοί ιστορικοί τοποθετούν την έναρξη της δημιουργίας του πίνακα στις ΗΠΑ. 

Όπως και να έχει ο πίνακες τελείωσε στην Καλιφόρνια το 1940 λίγο μετά το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου και πάνω στην έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στο μεταίχμιο δηλαδή δυο πολύ σημαντικών πολεμικών συγκρούσεων στην καρδιά των οποίων υπήρχε η φρίκη, η άνοδος του φασισμού και της μισαλλοδοξίας. 

Ο πίνακας  απεικονίζει μια εξωπραγματική γιγαντιαία μορφή ενός ανθρώπινου κρανίου σε ένα άνυδρο και άγονο ερημικό τοπίο. Κατά πολλούς το πρόσωπο δεν είναι κάτι άλλο παρά το κεφάλι μιας μέδουσας σε αποσύνθεση, με τα φιδίσια μαλλιά της να της επιτίθενται και από τις δυο πλευρές.

Στις κρανιακές κοιλότητες των ματιών και του στόματος εμφανίζονται άλλα κρανία, τα όποια με τη σειρά τους έχουν νεκροκεφαλές στη θέση των ματιών και του στόματος, Το μοτίβο αυτό επαναλαμβάνεται συνεχώς και παράλληλα επαναλαμβάνουν τον ανθρώπινο εφιάλτη. Επαναλαμβανόμενα κρανία και ανθρώπινος τρόμος είναι το μόνο που επιφέρει πόλεμος κοντά στον οποίο δεν υπάρχει ζωή. Το στόμα τον κρανίων παραμένει ανοικτό αφήνοντας στον θεατή να δει και να ακούσει τις κραυγές τους και το όποιο μήνυμά τους.

Ιστορίες του κυρίου Κ: Αγάπη για την πατρίδα (μίσος για τους πατριδολάτρες)

 

Καλάβρυτα 13 /12/1943 - Oι ΝΑΖΙ, οι Έλληνες συνεργάτες τους και ένας πίνακας του Leopold Survage

 

Είναι ανιστόρητοι και επικίνδυνοι όσοι ακόμη και τώρα υποστηρίζουν ότι η σφαγή ήταν αποτέλεσμα της εκτέλεσης από τον ΕΛΑΣ των αιχμαλώτων της Μάχης Κερπινής. 

 

Η επιχείρηση στην ορεινή Αχαϊα είχε αποφασιστεί πολύ νωρίτερα καθώς:  

 

α) οι σύμμαχοι κέρδιζαν συνεχώς έδαφος στην Ευρώπη και οι φασίστες δεν ήθελαν να αποτελέσει η περιοχή σημείο απόβασης  

β) ήδη από τον Αύγουστο οι κατοχικές δυνάμεις και οι συνεργάτες τους προχώρησαν σε σφαγές. λεηλασίες κλπ στην ευρύτερη περιοχή 

γ)η διαταγή «Επιχείρηση Καλάβρυτα» υπεγράφη 25/11/1943  που οι αιχμάλωτοι ήταν έτσι και αλλιώς ζωντανοί  

δ) υπάρχουν μαρτυρίες που τοποθετούν χρονικά την εκτέλεση από τον ΕΛΑΣ των αιχμαλώτων μετά την σφαγή των Καλαβρύτων  

ε) οι Γερμανοί ενώ γινόταν συζητήσεις για την ανταλλαγή των αιχμαλώτων με Έλληνες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης διέκοψαν τις συζητήσεις μόλις έμαθαν ότι ο Γερμανός ότι ο επικεφαλής του τμήματος Γερμανός αξιωματικός ήταν νεκρός, "..αυτοκτονήσας με χειροβομβίδα, την οποίαν ήνοιξεν επί του στήθους του ..¨. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  "...Ο λόγος δεν ήσαν Γερμανοί οι αποτελούντες το πληγέν τμήμα. Ήσαν “μαζώματα” από «εθελοντάς», Ούγγροι, Τσέχοι, εξωμότες Πολωνοί, Ουκρανοί, Λετονοί. .¨ 

στ) Ήδη από τις αρχές Δεκεμβρίου οι Γερμανοί είχαν σκοτώσει, εκτελέσει. κάψει και λεηλατήσει πάρα πολλά χωριά της περιοχής μαζί και την Αγία Λαύρα και το Μέγα Σπήλαιο. Πολύ πριν την εκτέλεση των αιχμαλώτων της Γερμανικής δύναμης 

ζ)οι Γερμανοί γνώριζαν τι σημαίνει ιστορική η περιοχή για τους Έλληνες και την Επανάσταση του 1821 και δεν ήθελαν κάτι αντίστοιχο 

η) πληθώρα επίσημων Γερμανικών και Αγγλικών εγγράφων αποδεικνύουν ότι η βαρβαρότητα θα λάμβανε χώρα ότι και να γινόταν.

 

Όλα τα υπόλοιπα είναι απλή παραχάραξη της Ιστορίας και πράξεις όσων θέλουν να υποκρύψουν ότι στη επιχείρηση οι Γερμανοί δεν ήταν μόνοι τους. Είχαν μαζί τους Ταγματασφαλίτες και άλλους πρόθυμους Έλληνες. Καθώς και συνέχιση των προσπαθειών των Γερμανών για συνεχή αναθεώρηση του γεγονότος με στόχο την αποφυγή κάθε πιθανότητας αποζημίωσης κλπ. 

 

Συγνώμη επίσημα δεν έχει ζητηθεί ποτέ από την Γερμανική πλευρά.  

 

Και στο κάτω κάτω ότι και να έγινε πριν την σφαγή των Καλαβρύτων ΔΕΝ δικαιολογεί αυτό που έγινε. 

 

Το καταλάβαμε τώρα? ΑΝΤΕ με το ξέπλυμα των δοσίλογων και των προδοτών συ τούτη την χώρα. 

 

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ  όλοι μαζί εναντίον των κατοχικών δυνάμεων και αυτό δεν μπορέι να αλλάξει με τίποτα. 

 

 Στην εικόνα το έργο του Leopold Survage με τίτλο «Καταστροφή». Ο Survage λέγεται ότι δώρισε το έργο, ως ένδειξη σεβασμού και διαμαρτυρίας για την μαζική εκτέλεση των ανδρών και την καταστροφή της πόλης των Καλαβρύτων.

Οι Sphinx και το πρώτο άλμπουμ σύγχρονης Ελληνικής τζαζ

(Ευχαριστούμε τον Γιώργος Χαρωνίτη, ψυχή του περιοδικού JAZZ & TZAZ και όχι μόνο, για την υπέροχη σηζήτηση και τις πληροφορίες σχετικά με τους Sphinx)

Η ιστορία της Ελληνικής τζάζ μπορεί να πάει σχετικά πίσω στον χρόνο αλλά ως αυτόνομο μουσικό ρεύμα στην χώρα εμφανίστηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Λίγο πολύ όλοι μας έχουμε ακούσει ιστορίες για το περίφημο τζαζ club "του Μπαράκου" το οποίο άνοιξε ο Γιώργος Μπαράκος το 1974 στην πλατεία Ραγκαβά της Πλάκας.  

Σε αυτό το club γράφτηκαν μερικές (αν όχι οι περισσότερες) σημαντικές στιγμές της σύγχρονης Ελληνικής τζαζ μουσικής. Εδώ ηχογραφήθηκε ζωντανά το ιστορικό άλμπουμ "Αυτοσχεδιάζοντας Στου Μπαράκου" το οποίο αποτελεί την πρώτη επίσημη ηχογράφηση σύγχρονης Ελληνικής τζαζ, Στο άλμπουμ αυτό ο Σάκης Παπαδημητρίου (πιάνο) και Φλώρος Φλωρίδης (σαξόφωνο και κλαρινέτο) αυτοσχεδιάζοντας κατάφεραν και συνδύασαν την παραδοσιακή μουσική με την αβαντγκάρντ. Χαρακτηριστικοί είναι οι τίτλοι του άλμπουμ αυτού: περίπου καλαματιανός, δημοτικός αυτοσχεδιασμός, ο τσομπανάκος, παράφραση του εθνικού ύμνου κ. ά).

Το άλμπουμ μπορεί να είναι το πρώτο που ηχογραφήθηκε αλλά δεν είναι το πρώτο του είδους που κυκλοφόρησε στην χώρα. Είχε προηγηθεί το Sphinx του τρίου των  Μάρκου Αλεξίου, Γιώργου Τρανταλίδη (Socrates Drank The Conium) και Γιώργου Φιλιππίδη (Εξαδάκτυλος, Ηρακλής & Λερναία Ύδρα). 

Οι Sphinx λοιπόν δημιουργήθηκαν το 1979 μετά από πρωτοβουλία του αείμνηστου και μεγάλου δάσκαλου του πιάνου Μάρκο Αλεξίου. Στην πραγματικότητα Sphinx δεν είναι το όνομα του γκρουπ αλλά έγιναν γνωστοί με αυτό καθώς αποτελούσε τον τίτλο του πρώτου τους άλμπουμ στο εξώφυλλο του οποίου δεν αναφέρεται πουθενά το όνομα του γκρουπ. 

To «Sphinx» (ACBA 100) έτυχε θετικών κριτικών ενώ το τριο έδεσε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα παίζοντας φυσικά ξανά και ξανά στο ιστορικό τζαζ κλαμπ του Γιώργου Μπαράκου. 

Η σημαντικότερη και μεγαλύτερη συναυλία των «Sphinx» έγινε στο θέατρο του Λυκαβηττού το 1982. Το θέατρο, πρωτοφανές για συναυλία μουσικής τζαζ, γέμισε από τέσσερις χιλιάδες  θεατές ενώ την συναυλία προλόγισε ο Γιώργος Μπαράκος. Το πρώτο κομμάτι που παίχτηκε εκείνο το βράδυ ήταν το Ragava Blues αφιερωμένο προφανώς στον ναό της Ελληνικής τζαζ.

Το «Sphinx» αποτελείται από τρεις συνθέσεις του Μάρκου Αλεξίου (Every Day, Three Musketeers  και Sphinx) ενώ περιλαμβάνει το Nardis του Miles Davis και το Round Midnight του Thelonious Monk.

Tο 1980 και ενώ έχει προστεθεί στην παρέα ο Λάκης Ζώης, κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ τoυς με τίτλο "Επτά Διαστάσεις" (ACBA 1002). Τα 4 κομμάτια (Δρ. Τζέκυλ Και Κύριος Χάυντ, Σάμπα Της Αγάπης, Μιλώντας Με Τον Εαυτό Μου και Αιολιάνα) του άλμπουμ είναι συνθέσεις του Μάρκου Αλεξίου καιτα 3 του Λάκη Ζώη (S.O.S. Allen, Η Φόρμα Του και Ουράνιο Τόξο).

Οι Sphinx θα συνεχίσουν για λίγο ακόμη μαζί και μεταξύ αλλων συμμετείχαν στον δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη Ατέλειωτος Δρόμος (MSM 501 - 502) παίζοντας στο κομμάτι The Man I Love.  Τα μέλη των Sphinx στην συνέχεια ακολούθησαν μια αυτόνομη αλλά σε κάθε επίπεδο σημαντική πορεία στα Ελληνικά μουσικά δρώμενα.

HINTS AND TIPS 

Ο Μάρκος Αλεξίου, έφυγε από την ζωή  στις  9 Φεβρουαρίου 2014, ήταν ένας από τους κορυφαίους αυτοσχεδιαστές πιανίστες και συνθέτες στον κόσμο. 

Ο Αλεξίου (για τον οποίο καιτην προσφορά του στην μουσική θα μπορούσαν να γραφτούν άπειρες σελίδες) μετά την διάλυση των Sphinx συνέχισε να ηχογραφεί συλλογικά και προσωπικά άλμπουμ, ενώ εξέδωσε βιβλία για την τζαζ και υπήρξεθ δάσκαλος εκατοντάδεων μουσικών.

Ο Λάκης Ζώης μεταξύ άλλων έχει κυκλοφορήσει δυο προσωπικά άλμπουμ, το Esoteric (1992) στο οποίο υπάρχει και το Ragava Square όπου πλήκτρα παίζει ο Αλεξίου και το Alone (2001).

Ο Γιώργος Φιλιππίδης κυκλοφόρησε το 2003 το αλμπουμ  40:45 μαζί με τους George Stronis, Christos Gotsinas.

Το Κεφάλαιο του Μάρξ σε νέες περιπέτειες. Μια συναρπαστική διασκευή σε μάνγκα

Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1867 κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Ότο Μάισνερ του Αμβούργου ο πρώτος τόμος του «Κεφαλαίου» του Καρλ Μαρξ. Ένα από τα εμβληματικότερα, επιδραστικότερα και αναμφίβολα σημαντικότερα ανθρώπινα έργα όσο αφορά στον γραπτό λόγο. Είναι γνωστό ότι το εν λόγο βιβλίο είναι ένα αρκετά δύσκολο ανάγνωσμα κάτι για το οποίο ο ίδιος ο Μαρξ προειδοποιούσε τους αναγνώστες του: «Κάθε αρχή είναι δύσκολη» κάτι που αποτυπώνεται στο γεγονός ότι τα πρώτα 1000 αντίτυπα της ιστορικής εκείνης έκδοσης χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να εξαντληθούν. Σκοπός μας εδώ δεν είναι να παρουσιάσουμε μια κριτική πάνω στο Κεφάλαιο ή τον Μαρξ παραθέτοντας σκέψεις δικές μας ή επιφανών επιστημόνων σχετικά με το αιώνιο ερώτημα "που έκανε λάθος και που έπεσε μέσα ο Μαρξ". Μακριά από το γιουσουρούμ τέτοιες προσπάθειες.

Υποθέτουμε ότι ισχύει αυτό που λένε πολλοί Μαρξιστές. Πολλοί αναφέρονται στον Κεφάλαιο του Μαρξ αλλά ελάχιστοι το έχουν μελετήσει σε βάθος ή έστω το έχουν διαβάσει. Το "Κεφάλαιο" είναι χωρισμένο σε 3 βασικούς και σε έναν επιπρόσθετο τόμο. Από όλους αυτούς μόνο τον πρώτο έγραψε στο ακέραιο ο Κάρλ Μαρξ. Οι δυο επόμενοι τόμοι γράφτηκαν από τον έτερο μεγάλο του Μαρξισμού. Τον αγαπημένο φίλο και οικονομικό στήριγμα του Μαρξ τον Φρίντριχ Ένγκελς, ο οποίος βασιζόμενος στις σημειώσεις που άφησε ο Μαρξ συνέγραψε και έκδωσε τον δεύτερο τόμο το 1885 και τον τρίτο τόμο το 1894. Ο τέταρτος τόμος εκδόθηκε το 1910 ως άμεσο προϊόν των πρόχειρων σημειώσεων του Μαρξ από τον Γερμανό σοσιαλιστή Καρλ Κάουτσκι. 

Προφανώς είναι δύσκολο να διαβάσει και να κατανοήσει πλήρως κανείς τις εκατοντάδες σελίδες των τόμων του Κεφαλαίου. Τα βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης είναι εδώ κι χρόνια μια πολύ χρήσιμη πραγματικότητα. Στο σκεπτικό αυτό οι εκδόσεις ΚΨΜ το 2011 μας έδωσαν μια συναρπαστική διασκευή του εμβληματικού έργου του Μαρξ σε μάνγκα από το Studio Variety Artworks σε μετάφραση Γιάννη Καυκιά και μέ πρόλογο του Ολιβιέ Μπεζανσενό. αντιγράφουμε λοιπόν από το οπισθόφυλλο του βιβλίου.

--------------------

Ξέρεις από τί γίνεται το χρήμα που χρησιμοποιούμε Γνωρίζεις τους μηχανισμούς του καπιταλισμού Πίστευες ότι "Το Κεφάλαιο" του Μαρξ ήταν τόσο δύσκολο οσο και τα... κινέζικα Ε, λοιπόν, ορίστε η διασκευή αυτού του κλασικού έργου σε γιαπωνέζικο manga. Με βάση μια ιστορία απλή -ένας μικροτυροκόμος δημιουργεί το εργοστάσιό του- το κόμικς περιγράφει τί είναι ο καπιταλισμός. Αυτό το βιβλίο-manga χωρίζεται σε δύο μέρη, απολύτως συμπληρωματικά -το πρώτο πραγματεύεται το χρήμα και το δεύτερο τους μηχανισμούς του κεφαλαίου- είναι ένα έξυπνο, διασκεδαστικό και απαιτητικό κάλεσμα να ανακαλύψουμε το σπουδαιότερο έργο του Μαρξ. Στα μέσα του 19ου αιώνα, η βιομηχανική επανάσταση ξεκινάει στην Ευρώπη αλλάζοντας εκ βάθρων τις αντιλήψεις και τους τρόπους κατανάλωσης και ζωής των ανθρώπων. Η μαζική παραγωγή είναι, εφεξής, δυνατή, αλλά οι ανισότητες που απορρέουν από τις νέες οικονομικές και κοινωνικές πρακτικές ανοίγουν ένα τεράστιο χάσμα. Από τη νέα κατάσταση ωφελείται μια μειοψηφία επιχειρηματιών, ενώ η μεγάλη μάζα των εργαζομένων μετατρέπονται σε "εργατική δύναμη" από την οποία πλουτίζουν οι πρώτοι. Σήμερα, κατακλυζόμαστε από αντικείμενα και προϊόντα, σκοτωνόμαστε στη δουλειά, καταναλώνουμε ολοένα και περισσότερο. Και παρότι γνωρίζουμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι καταδικασμένο και θα καταλήξει σε μια κρίση που θα προκαλέσει αμέτρητα θύματα, εξακολουθούμε να κλείνουμε τα μάτια. Πώς γεννιούνται οι οικονομικές κρίσεις Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ανεργία Γιατί όλες αυτές οι κοινωνικές ανισότητες Γιατί χρειάζεται η αμφισβήτηση και η ανατροπή αυτού του συστήματος Ανακαλύψτε σε αυτό το μάνγκα μια εισαγωγή στο μείζον έργο του Καρλ Μαρξ, που αφορά το σημερινό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα: τον καπιταλισμό....

-----------------

Καλή σας ανάγνωση.

Aπό τον Antonio Vivaldi στον Raymond Fol – Oι 4 εποχές

Ο Antonio Lucio Vivaldi (4 Μαρτίου 1678 - 28 Ιουλίου 1741), γνωστός και με το προσωνύμιο ‘Κόκκινος παπάς’ (il Prete Rosso), αφενός από το χρώμα των μαλλιών του και αφετέρου από το ότι σε νεαρή ηλικία έγινε ιερέας για δύο μόλις χρόνια (παραιτήθηκε λόγω μίας ασθένειας ή τουλάχιστον αυτό επικαλέστηκε) έγγραψε το 1723 ένα από διασημότερα έργα της μπαρόκ μουσικής. Τις Τέσσερις εποχές (Le Quattro Stagioni). 

 

Το έργο ‘Οι 4 εποχές, 4 κοντσέρτα για βιολί και ορχήστρα εγχόρδων’ είναι τα τέσσερα πρώτα από μία σειρά δώδεκα κοντσέρτων που έγραψε ο Vivaldi για βιολί, ορχήστρα εγχόρδων και τσέμπαλο. Καθένα από τα 4 αυτά κονσέρτα εκφράζουν και αναφέρονται σε μια από τις εποχές του έτους έχοντας την δική του μουσική υφή η οποία και  "ζωγραφίζει' μουσικά την εποχή στην οποία αναφέρεται. Όπως πετυχημένα έχει γραφτεί "Η μουσική του μιμείται τα κελαρίσματα του νερού, τα κεηλαηδίσματα των πουλιών, τα βουίσματα των εντόμων, τις βροντές της καταιγίδας, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί μαγικά ηχοτοπία που άλλοτε μας παραπέμπουν σε εικόνες ευθυμίας και χορού ή σε κυνηγετικές σκηνές και άλλοτε σε ανθισμένα λιβάδια, σε χιονισμένους αγρούς ή σε στιγμές χειμωνιάτικης θαλπωρής μπροστά στο τζάκι."

• Kοντσέρτο αρ. 1 σε μι μείζονα, έργο 8, RV 269, «Άνοιξη» (La primavera)  
• Κοντσέρτο αρ. 2 σε σολ ελάσσονα, έργο 8, RV 315, «Καλοκαίρι» (L’estate)  
• Κοντσέρτο αρ. 3 σε φα μείζονα, έργο 8, RV 293, «Φθινόπωρο» (L’autunno)  
• Κοντσέρτο αρ. 4 σε φα ελάσσονα, έργο 8, RV 297, «Χειμώνας» (L’inverno)

Αναμφίβολα το κοντσέρτο Άνοιξη αποτελεί ένα από το πιο αναγνωρίσιμα και πιο αγαπημένα θέματα της παγκόσμιας μουσικής όλων των εποχών.

 

Ο Raymond Fol (28 Απριλίου, 1928  – 1 Μαϊου  1979)  υπήρξε διάσημος γάλλος πιανίστας της Jazz. Μαζί με τον αδερφό του Hubert Fol είχαν ιδρύσει της δική τους μπάντα τους "Be Bop Minstrels" ενώ συνεργαζόταν και με μουσικούς όπως ο Pierre Braslavsky, ο Jean-Claude Fohrenbach, ο Django Reinhardt, ο Roy Eldridge και ο Johnny Hodges. Το 1952 πήρε μέρος ως μουσικός στην Ευρωπαϊκή περιοδεία της μπάντας του μεγάλου Dizzy Gillespie. Η δεκαετία του 50 έκρυβε για τον Fol μεγάλες στιγμές συνεργασίας με τους Sidney Bechet, Claude Luter, Guy Lafitte και Stephane Grappelli. Εμφανιζόταν τακτικά στο διάσημο jazz Club Saint-Germain. Έως τα τέλη της δεκαετίας ευτύχησε να παίξει δίπαλ στους Kenny Clarke, Duke Ellington, Paul Gonsalves, Cat Anderson και Gerard Badini.

Το 1965 ο Raymond Fol ηχογραφεί την δική του "έκδοση" των τεσσάρων εποχών στο Παρίσι από τις 9 εως τις 15 Ιουλίου μαζί με μια πλειάδα μουσικών όπως : ο Fats Sadi, ο Dominique Chanson, ο Armand Cavallaro, ο Georges Lalue, ο Jean-Louis Viale κ.α . Φυσικά δεν είναι ο μόνος καλλιτέχνης της jazz που καταπιάνετε να διασκευάσει κλασσική μουσική.  Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα  αποτελεί το  Jacques Loussier Trio που εκτός από την δική του εκδοχή των 4 εποχών είχαν "ειδικευτεί" στον Bach ώστε να είναι γνωστοί και ως "Play Bach Trio'. Επίσης μην ξεχνάμε ότι για πολλούς (ειδικούς και μη της κλασσικής μουσικής) ο Beethoven ¨ανακάλυψε την jazz"με την σονάτα  "Piano Sonata No. 32 γραμμένη μεταξύ το 1821 και 1822, και αφιερωμένη στον Ροδόλφο των Αψβούργων-Λωρραίνης.

Ξαναγυρίζοντας στον  Raymond Fol και στην δική του ανάγνωση στις 4 εποχές, δεν γίνεται να μην σταθούμε στο ιδιαίτερο αφρο-κουβανέζικο άνοιγμα με το Alergro της Άνοιξης, το Presto του Καλοκαιριου με τα χάλκινα, το μπάσο και τα τύμπανα ενώ δεν περνά απαρατήρητο και το φινάλε με τον Χειμωνα. Ο Raymond Fol καταθέτει μαι ολόδική του κατάβαση στο διάσημο έργο του Vivaldi το οποίο και έχει όλα τα φόντα να σταθεί πλάι στις μεγάλες στιγμές της Jazz.

 Ακούστε λοιπόν και καλό σας βράδυ.